Μαρίνα Κουκουριτάκη: Επάγγελμα γοργόνα σε ένα από τα διασημότερα ενυδρεία του κόσμου

«Γεια σας, είμαι η Μαρίνα και αυτό είναι το επάγγελμά μου» λέει στο πρώτο της viral βίντεο στο TikTok η Μαρίνα Κουκουριτάκη – η 26χρονη που άφησε τη ζωή της στην Κρήτη για να ακολουθήσει το όνειρό της. Ένα όνειρο που κάνει την καρδιά σχεδόν κάθε μικρού (και μεγάλου) κοριτσιού που έχει μεγαλώσει με την «Άριελ, τη μικρή γοργόνα» (την ταινία της Disney) να χτυπήσει δυνατά. Πέτυχα το βίντεό της τυχαία και έσπευσα να μάθω περισσότερα γι' αυτό το ιδιαίτερο επάγγελμα που ακολουθεί ως γοργόνα, την καθημερινότητά της μέσα σε ενυδρείο σε ένα από τα πιο διάσημα ξενοδοχεία του κόσμου, το Atlantis του Nτουμπάι, και τη ζωή της μακριά από τους δικούς της. 

Θυμάσαι τη στιγμή που είπες «τα αφήνω όλα και γίνομαι γοργόνα στο Ντουμπάι»; 
Θυμάμαι τη στιγμή που έλαβα το μήνυμα για τη δουλειά στο Ντουμπάι και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κλάψω για μια ολόκληρη μέρα. Γιατί μέσα μου ήξερα ότι έπρεπε να πάω, δεν θα άφηνα ποτέ ένα τέτοιο όνειρο να πάει χαμένο. Με τρόμαξε αμέσως η σκέψη ότι έπρεπε να φύγω, να αφήσω την οικογένειά μου, τους φίλους μου και την Κρήτη, που τόσο αγαπώ, για να πάω σε ένα μέρος όπου δεν γνώριζα κανέναν και τίποτα γι’ αυτό.

Από την Κρήτη στο Ντουμπάι... Υπήρξε κάποιου είδους πολιτισμικό σοκ όταν έφτασες; 
Το πολιτισμικό σοκ ήταν τεράστιο. Πρόκειται για μια απέραντη μεγαλούπολη, όπου το μόνο που σκέφτεσαι είναι πόσο μεγάλα είναι τα πάντα γύρω σου. Αυτό που μου φαίνεται ιδιαίτερο στη ζωή στο Ντουμπάι είναι ότι η πόλη δεν κοιμάται ποτέ. Μπορεί να ξυπνήσεις στις 4 τα ξημερώματα, να θελήσεις κάτι εντελώς άκυρο και να το έχεις στα χέρια σου μέσα σε λιγότερο από 20 λεπτά.

Πώς είναι μια «κανονική» μέρα στη δουλειά για μια επαγγελματία γοργόνα;
Μια «κανονική» μέρα δεν είναι καθόλου κανονική για μια γοργόνα. Η προετοιμασία μας ξεκινά με διατάσεις για το σώμα και τα πνευμόνια, ασκήσεις αναπνοής και συγκέντρωσης, έλεγχο του εξοπλισμού και meeting με τους δύτες ασφαλείας, για να συζητήσουμε πώς νιώθουμε και τι πρέπει να προσέξουμε. Στη συνέχεια, αδιάβροχο μακιγιάζ και… έτοιμες για βουτιά. Καθημερινά περνάω μπροστά από το ενυδρείο και το κοιτάω σαν να το αντικρίζω για πρώτη φορά. Έχω το ίδιο αίσθημα κάθε μέρα, κι αυτό είναι που αγαπώ: είναι η ίδια χαρά που ένιωσα όταν πρωτοείδα το μέγεθος του ενυδρείου και σκέφτηκα: «Πω πω… εδώ μέσα θα βουτάω!».

Η καθημερινότητά μου δεν μοιάζει με παραμύθι, αν σκεφτεί κανείς πόσο δύσκολο είναι αυτό που κάνω. Μοιάζει με παραμύθι μόνο τη στιγμή που φοράω την ουρά μου. Το ενυδρείο είναι τεράστιο, χωρητικότητας με 11 εκατομμύρια λίτρα και 10 μέτρα βάθος. Ανάμεσά μας κολυμπούν 65.000 θαλάσσιοι οργανισμοί, μεταξύ των οποίων περίπου 20 καρχαρίες,7 διαφορετικών ειδών. Συνολικά είμαστε 4 γοργόνες διαφορετικών εθνικοτήτων.

Τι δεν φαντάζεται κανείς βλέποντάς σε στο ενυδρείο; Και πώς αντιδρούν όταν μαθαίνουν το επάγγελμά σου;
Κανείς δεν φαντάζεται την εκπαίδευση που υπάρχει πίσω από την παρουσία μου. Τη φυσική και ψυχολογική προετοιμασία. Δεν είναι απλά ότι κρατάς την αναπνοή σου και κολυμπάς. Υπάρχει τεχνική, πειθαρχία και απόλυτη επίγνωση του σώματος. Ζω μόνιμα σε κατάσταση επιβίωσης και το σώμα μου λειτουργεί συνέχεια στα όριά του, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να δείχνω ήρεμη και μαγευτική για το κοινό. Όταν λέω τι δουλειά κάνω, οι περισσότεροι γελάνε ή νομίζουν ότι αστειεύομαι. Μετά έρχονται οι ερωτήσεις. Και στο τέλος, συνήθως, πολλά «ουάου». 

Σωματικά η δουλειά αυτή απαιτεί δυνατά πνευμόνια, αντοχή, έλεγχο αναπνοής και μυϊκή δύναμη. Ψυχολογικά απαιτεί κάτι πιο δύσκολο: ηρεμία. Ο φόβος κάτω από το νερό δεν εξαφανίζεται, μαθαίνεις όμως να τον διαχειρίζεσαι. Αν πανικοβληθείς, το νερό το καταλαβαίνει πρώτο. Έχει τύχει να φοβηθώ αρκετές φορές, αλλά το μεγαλύτερο challenge είναι να το κρύψεις.

Ποιο ήταν το πιο απρόοπτο ή αστείο περιστατικό που σου έχει συμβεί μέσα στο ενυδρείο;
Μια φορά, ένα σαλάχι άρχισε να παίζει με τα μαλλιά μου κατά τη διάρκεια του σόου κι εγώ έπρεπε να συνεχίσω κανονικά, σαν να ήταν μέρος της παράστασης. Τα ψάρια έχουν πάντα τον τρόπο τους να σου θυμίζουν ότι δεν είσαι μόνη στον χώρο τους και αυτή η αταξία είναι που κάνει όλο το σκηνικό τόσο ζωντανό και μαγικό.

Αν η Μαρίνα του παρελθόντος σε έβλεπε σήμερα, τι πιστεύεις ότι θα σου έλεγε; Kαι τι θα έλεγες σε κάποιον/α που ονειρεύεται μια τόσο ριζική αλλαγή στη ζωή του, αλλά φοβάται να κάνει το βήμα;
Αν η μικρή Μαρίνα, στα 12 της, έβλεπε σήμερα το όνειρό της να γίνεται πραγματικότητα, και μάλιστα σε τόσο διεθνές επίπεδο, θα φώναζε: «Μπορούμε να πάμε μαζί; Θέλω κι εγώ να κολυμπήσω σαν γοργόνα!» Όλος αυτός ο παιδικός ενθουσιασμός υπάρχει ακόμα μέσα μου κάθε φορά που βάζω την ουρά και μπαίνω στο νερό. Ο φόβος δεν σημαίνει ότι κάνεις κάτι λάθος. Πολλές φορές σημαίνει απλώς ότι πας σε κάτι διαφορετικό και ξένο. Δεν χρειάζεται να βλέπεις όλη τη διαδρομή μπροστά σου. Αρκεί να κάνεις το πρώτο βήμα ακούγοντας την καρδιά σου. Τα υπόλοιπα θα βρουν τον δρόμο τους.