Σε βλέπω και δεν ξέρω γιατί

Πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι είμαστε μυστήρια φρούτα και οι διαδρομές του μυαλού μας αγρίως απίθανες. Τι τραβάει η όρεξή μας, τι γουστάρει η ψυχή μας, τι μας ερεθίζει, τι μας εκνευρίζει, τι μας απελπίζει, Κύριος οίδε. Από μικρό παιδί αφιέρωσα την προσοχή μου ολόκληρη στην προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσω αυτό το μυστήριο παζλ που κρύβουμε προσεκτικά κάτω από την πρόσοψή μας. Νόμιζα λοιπόν ότι κάτι έχω καταφέρει μέχρι τη στιγμή που ανέτειλαν τα live στο Ίνσταγκραμ και στο ΤικΤοκ. Εκεί άρχισα να αμφισβητώ όσα ήξερα, να καίω τα πτυχία μου που λένε. Κάποια τα καταλάβαινα πλήρως: τα κοριτσάκια σλατινάκια με τα ψεύτικα νύχια, το ενισχυμένο ντεκολτέ και την πόζα αιμοβόρας βαμπ, τα νιώθω. Νιώθω επίσης εσάς που τα παρακολουθείται και τα ορέγεστε κρυφίως (άθλιοι παιδεραστές). Νιώθω κι εσάς που χαζεύετε τους γυμνασμένους κούκλους με τα αποτριχωμένα στέρνα ακόμα κι αν τραγουδάνε σαν να κοάζουν βατράχια το «It’s raining men». Καταλάβατε τι εννοώ. Αυτό όμως που μ’ έχει κάνει να σηκώσω τα χέρια ψηλά είναι η απήχηση που έχουν στο κοινό (ειδικά τις μεταμεσονύκτιες ώρες) κάτι τελειωμένοι και τελειωμένες χωρίς απολύτως κανένα οπτικό ενδιαφέρον, κάτι μετρίως μέτριοι, που αράζουν χαλαρά μπροστά στην κάμερα και κάνουν ένα ψιλοσιωπηλό live. Ακούγεται κανά λαϊκό από πίσω ή κανά χιτ του ελέους, ενώ ο ήρωας ή η ηρωίδα μισόγυμνος ή και ντυμένος με πιτζάμα τύπου παππούς μάς κοιτάει και δεν λέει απολύτως τίποτα. Από καιρού εις καιρόν πλησιάζει την κάμερα, βλέπει ότι έχει μπει στο live κάποιος και αναφωνεί: «Τι κάνεις, ρε Γιάννη; Από πού με βλέπεις; Κατερίνα, τι κάνεις γλυκιά μου; Είσαι καλά;»

Και αυτή η βαλίτσα πάει μακριά. Μπαίνω βγαίνω, φτιάχνω καφέ και το εικονιζόμενο παλικάρι αργοσαλεύει το τριχωτό στέρνο του live για το κοινό του. Θα μου πείτε εμάς τι μας νοιάζει, γιατί μας τα λες όλα αυτά; Σας τα λέω γιατί θέλω να φιλοτιμηθεί η Κατερίνα να μου απαντήσει στο ίδιο ερώτημα: ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ; Παρακολουθείς αυτόν τον ουτιδανό; Χάνεις τον ύπνο σου γι’ αυτόν; Είσαι καλά;