Μίλα μου βρώμικα 714

Έχω περάσει, Μυρτώ μου, ένα καλοκαίρι μπερδεμένο και θεότρελο στο ιερό νησί της Τήνου και μια και η Παναγία δεν με φώτισε (μεγάλη η χάρη της), έρχομαι σε σένα να ζητήσω τη φώτιση μπας και βρω καμιά άκρη. Ξεκινήσαμε τον Αύγουστο δύο ζευγάρια και καταλήξαμε όλοι πλακωμένοι μεταξύ μας για έναν ηλίθιο λόγο. Και ενώ εμείς με τον δικό μου και την κοπέλα της παρέας τα βρήκαμε το ίδιο βράδυ, ο άλλος άντρας της τετράδας είχε στραβώσει και ήθελε να φύγει από το νησί. Πήγα και τον έπιασα λοιπόν στο μπαρ που καθόταν μόνος του  να του μιλήσω, μη χαλάσουμε για μαλακίες τις διακοπές μας. Και εκεί που είμαστε μόνοι μας στην μπάρα και οι άλλοι πίσω στο τραπέζι, αρχίζει ξαφνικά κάτι απίστευτα, ότι ο λόγος που είναι στραβωμένος είναι γιατί έχει κολλήσει μαζί μου και ότι δεν αντέχει να το παίζει άσχετα και να μη λέει τίποτα! Έμεινα παγωτό! Σηκώθηκα και πήγα στους άλλους. Αυτός με ακολούθησε. Όλο το βράδυ έπινε και με κοίταζε κατάματα ενώ την άλλη μέρα μας ανακοίνωσε ότι δεν τρέχει τίποτα, όλα μια χαρά αλλά θέλει να φύγει το επόμενο πρωί. Η κοπέλα του τα πήρε, έγινε έξαλλη και του είπε να κάνει ό,τι γουστάρει αλλά εκείνη θα μείνει με κάτι φίλες της που ήταν κι αυτές στο νησί. Μετά, σε μια φάση που πήγα στην τουαλέτα του μπιτσόμπαρου να πλυθώ, αυτός ήρθε πίσω μου, με έπιασε από το χέρι, άρχισε να λέει ότι δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα και, Μυρτώ μου, με φίλησε όπως δεν με έχει ξαναφιλήσει κανείς! Αληθινά μου έφυγε το μυαλό! Δεν ξανάγινε τίποτα μεταξύ μας, εκείνος πήγε Αθήνα (έμαθα ότι χώρισε με την κοπέλα του), εμείς μείναμε Τήνο και περάσαμε πολύ όμορφα αλλά δυο βδομάδες τώρα που έχω γυρίσει, κάθε μέρα εύχομαι να κάνει μια κίνηση, fb ή μνμ, οτιδήποτε. Το μυαλό μου είναι συνέχεια σε εκείνον και στο φιλί του. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΜΩΣ. 

Αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω με τον εαυτό μου είναι γιατί όλα αυτά που εσείς γράφετε κι εγώ διαβάζω, μού φαίνονται συναρπαστικά, φανταστικά, απίθανα και όπως πρέπει να περνάνε τα καλοκαίρια μας.

Γεια σου, Μυρτώ! Έχω καιρό να σου στείλω γιατί δεν έπαιζε τίποτα από γκομενικό για αιώνες... Λοιπόν, μου αρέσει ένα παιδί ψηλό μελαχρινό με ματάρες και πλατάρες. Τον ήξερα φατσικά αλλά δεν κάναμε ποτέ παρέα και βρεθήκαμε σε κοινή παρέα. Μιλούσαμε όλο το βράδυ αλλά δεν εκδήλωσε κάποιο ερωτικό ενδιαφέρον, ανταλλάξαμε όμως τηλέφωνα με δική μου πρωτοβουλία. Να του στείλω ή να περιμένω να τον ξαναδώ για να του μιλήσω; Σημείωση, είναι ποοολύ ωραίο παιδί και single, αλλά ντροπαλό από ό,τι έχω καταλάβει και είναι γιος οικογενειακού φίλου. Λες να ξενερώσει αν του στείλω εγώ ή να τον φέρω σε δύσκολη θέση; Λες να είναι απλά ωραίος αλλά ξενέρωτος;;; Λες απλά να μη θέλει να μπλέξει με τα σόγια; Τι να κάνω; - ΚΜ

Έτσι που τα περιγράφετε νομίζω πως ο ωραίος, ξενέρωτος (;) νέος δεν πρόκειται να κουνήσει τον ωραίο, ξενέρωτο (;) κωλαρίνο του για κανένα λόγο κι εμείς δεν θα μάθουμε πότε τι μπορεί να ισχύει απ’ όλες αυτές τις εκδοχές. Προσωπικά, θα του έστελνα ένα χαλαρό, μη «απειλητικό - υπαινικτικό», ειλικρινές sms (τύπου τι κάνεις, πώς είσαι, σε σκεφτόμουν σήμερα) για να δω και να ζυγίσω την αντίδρασή του. Ανάλογα, θα έπραττα. Εσείς ξέρετε καλύτερα ωστόσο.

Υ.Γ. Αν σας γουστάρει αλλά δεν θέλει να μπλέξει με τα σόγια κι έτσι προτιμάει να κάτσει στα αβγά του, ας κάτσει στα αυγά του. Βρείτε άλλον.

Μυρτώ, μπαίνω στο ψητό αμέσως. Το λοιπόν, πήγα Παξούς, πρώτη φορά διακοπές με το αγόρι μου, όλα κανονισμένα στην πένα από Μάιο, με σκοπό να περάσουμε πέντε μέρες μαζί και μετά εκείνος χωριό Καλαμάτα κι εγώ πίσω Αθήνα για δουλειά. Τις περίμενα πώς και πώς αυτές τις διακοπές, να ξεκουραστούμε και να είμαστε λίγο οι δυο μας χαλαρά. Ονειρευόμουν ηλιοβασιλέματα αγκαλιά στην άμμο, κολύμπι σε πράσινα νερά, έρωτα μέσα σε σπηλιές, βόλτες χεράκι χεράκι και άλλα τέτοια ζευγαρίστικα. Με τα πες πες, τελικά ψήθηκε κι εκείνος, που λύσσαγε να πάμε Καλαμάτα στους δικούς του όλες τις μέρες για να μην ξοδέψουμε χρήματα. Φεύγουμε χαρούμενοι και με τσεκαρισμένα τα μέρη που θα πηγαίναμε. Έλα όμως που από τη δεύτερη μέρα αρχίσαμε να γινόμαστε μαλλιοκούβαρα. Γκρίνια, μιζέρια, δυσοιωνία, μη σκορπάς λεφτά, πόσο κάνει ο φρέντο, γιατί οι πατάτες 6 ευρώ, γιατί η παραλία έχει βότσαλο και δεν έχει άμμο, γιατί δεν στερεώνεται η ομπρέλα, γιατί να τρέχουμε Αντίπαξους, ε δεν άντεξα, την τρίτη μέρα του λέω άντε μου και στο διάολο στην Καλαμάτα στη μάνα σου που δεν ξεκολλάς από το βρακί της! Εντάξει, μόλις άκουσε για το βρακί της μάνας του, γίναμε μπουρδέλο. Μη στα πολυλογώ, τα μαζέψαμε και την κάναμε νωρίτερα με μούτρα και παγωμάρα αλλά στην επιστροφή έγινε άλλος άνθρωπος. Τι συγνώμες μου είπε, τι να πάμε αλλού και να μην πάει καθόλου Καλαμάτα, τι μαλάκα ανεβοκατέβαζε τον εαυτό του που μου χάλασε τις διακοπές. Καταλήξαμε Μονεμβασιά όπου περάσαμε 2 μέρες μαγικές, όπως τις ονειρευόμουν! Και από πάνω μού υποσχέθηκε του χρόνου μια βδομάδα Παξούς! Άντε, Μυρτώ μου, καλό φθινόπωρο να έχουμε και ακόμα καλύτερο χειμώνα.

Τι συμπέρασμα βγάζουμε από αυτή τη μικρή καλοκαιρινή ιστορία;

Α. Άβυσσος η ψυχή του ανδρός.

Β. Το διαολόστελμα σε συνδυασμό με αναφορά στο βρακί της μάνας του, είναι κόλπο πυρηνικό και δουλεύει υπογείως.

Γ. Τον τσιγγούνη κι αν τον πλένεις, οι Παξοί είν’ ακριβοί.

Δ. Του χρόνου Γαργαλιάνους.

Ερωτικά αδιέξοδα, sexy απορίες, κρυμμένα μυστικά... και στα fm! Το «Μίλα μου βρώμικα» κάνει τα ερωτικά σας θέματα να ακούγονται σαν παθιάρικο τραγούδι στο Athens Voice Radio 102.5