«Έμπαινες» να χώσεις τη διαφήμιση των Goody’s Burger House;

Πόσο εύκολα χανόμαστε στη μετάφραση, στην εποχή που αγαπάμε να μισούμε; Ο νέος εθνικός διχασμός για το σποτ «Έμπαινες» των Goody’s Burger House έβγαλε κάποιους και κάποιες εκτός εαυτού. Αγανάκτηση για το «πασέ» σλόγκαν που επαναλαμβάνεται, «ντροπή» για τους συνειρμούς που δημιουργεί στο φιλοθεάμον κοινό του ίντερνετ, «τι άλλο θα δουν τα μάτια μας», θυμωμένα emoticons σε στοχαστικές αναρτήσεις που έβαλαν στόχο τα 94 δευτερόλεπτα που τόλμησαν να πουν αυτά που πολλοί σκέφτονται αλλά δεν λένε. Έχει το δικαίωμα να μιλήσει για θέματα που απασχολούν το κοινό; Χρωστά στους βαϊραλάτορες και τους βιγλάτορες των social media καμία συγγνώμη;

Την ώρα που στον ανεπτυγμένο κόσμο το gender fluid διαδίδεται με αστραπιαίο αυτοσαρκασμό και πανκ παιχνιδιάρικη σημειολογική αισθητική, στη χώρα που περιμένει την ανάπτυξη εξ ουρανού, κάποιοι είδαν προσβολή στους ομοφυλόφιλους γιατί τα άγρια αγόρια ενός πλάνου στο επόμενο καρέ βγαίνουν πολύχρωμα και κανένας δεν μπορεί να τους την «μπει». Drama queens και attention whores. Μπήκατε στο νόημα;

Στην ατέρμονη αναρτησιολογία που κυνηγά πλέον κάθε μεγάλο brand όταν λανσάρει μια καμπάνια για το αν είναι πραγματικά προχώ ή όχι, αν θίγει ή αν προσβάλλει, αν προβληματίζει ή είναι προβληματική, η 90s προσέγγιση που αναβάθμισε την έννοια μιας ατάκας με συγκεκριμένη σεξουαλική ερμηνεία, προάγοντάς τη σε ένα σημαντικό ερώτημα για το θεατή, δεν άρεσε σε κάποιους προκαλώντας μήνι. Σε τι καιρούς ζούμε; Πού βαδίζουμε; Πόσο πίσω είναι οι διαφημιστές; Ποιους νομίζουν πως μπορούν να κοροϊδέψουν; Είδαμε καλά; Μόνο καμπάνια συλλογής υπογραφών για να αποσυρθεί, δεν είδαμε ακόμα. Καμιά φορά, γίνεται ανησυχητικά σοβαρό με πόση χαλαρότητα βλέπουν κάποιοι δράκους εκεί που δεν υπάρχουν και το αντίστροφο ακριβώς.

Στην αντιμετώπιση των AMEA και την αλά Μάργκο Ρόμπι προσέγγιση του Suicide Squad που σκέφτηκε η δημιουργική ομάδα του σποτ, υπήρξαν μάτια που είδαν κελεύσματα σε άσκηση βίας. Μήπως να στύψουμε και το «Κουρδιστό Πορτοκάλι;» μερικές δεκαετίες μετά; Στο θρασύδειλο ψευτονταή που τα χρειάζεται όταν έρχεται με έναν που ξεπερνά τα μέτρα του, άλλοι βρήκαν μια ωραία ευκαιρία για να χαθεί το μέτρο.

Μετρώ τα 200.000 και πλέον views στο YouTube σε λίγες ώρες και τη βρίσκω πετυχημένη. Επικοινωνεί το μήνυμα της διαφορετικότητας ακολουθώντας διαφορετική ιδέα από την αναμενόμενη της θυματοποίησης, είναι καλογυρισμένη, παίζει με ρετρό μουσικές από τα 80s και είναι αστείο να νομίσεις πως αστειεύεται με κοινωνικές μειονότητες ή «φυλές». Μπορείς να πέσεις από τα σύννεφα αν θες, επειδή στον κόσμο της μοντέρνας διαφήμισης είδες κάτι που προκαλεί. Αλλά δεν χρειάζεται να προκαλείς και την κοινή λογική. Είναι κλισέ, αλλά είναι 2018 και ο πραγματικά συντηρητικός φαίνεται από το πόσο μοντέρνα μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς τα ταμπού.