ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο δηµόσιος διάλογος ξεπέρασε κάθε όριο γελοιότητας, αγραµµατοσύνης και λαϊκισµού

Μερικά πράγματα που μου ’μαθε η ζωή (και σκέφτομαι όταν δεν μπορώ άλλο να σκέφτομαι ελλείμματα και χρέη)

Πολλές κόκκινες γραμμές χαράχτηκαν το περασμένο Σ/Κ.

Με συλλογική κατήφεια τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και οι βλοσυροί τηλεπαρουσιαστές αντιμετώπισαν το μείζον ζήτημα της «Επιτροπείας».

Ο Γιάννης Ιωάννου σχολιάζει την επικαιρότητα.

Νομίζω ότι από κάποιον μελλοντικό ιστορικό η περίοδος 2004-2011 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «εποχή των (επι)γόνων».

Από τη μεταπολίτευση και μετά οι μοναδικοί αλλοδαποί που κατέλαβαν θέσεις μείζονος εθνικής σημασίας ήταν ο Ότο Ρεχάγκελ και ο Φερνάντο Σάντος.

Πριν τα social media, οι άνθρωποι επιβίωναν χωρίς να ενημερώνει ο ένας τον άλλον ότι «χιονίζει επιτέλους».

Το ακούσαμε και αυτό.

Η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση έχει βαθύτερα αίτια από τα στερεότυπα για τον «τεμπέλη» Νότο