ΣΕ ΕΙΔΑ

Μπορεί η νόρμα να είναι γνωστή, όμως υπάρχουμε κι εμείς που: - Δεν πάμε κάθε μέρα παρά μέρα το καλοκαίρι σε συναυλίες, Festivals και ψαγμένες παραλίες, ούτε πάμε από νησί σε νησί για να ανεβάσουμε stories - Δεν πάμε ένα "πρόχειρο" ταξίδι στο κοντινό εξωτερικό κάθε δύο βδομάδες - Δεν έχουμε κανονισμένα 3-4 πράγματα κάθε μέρα στο calendar μας γιατί πρέπει να ήμαστε active και busy. Στην "μειονότητα" που ανήκω: - δεν έχουμε θέμα να απολαύσουμε ένα σκ σπίτι μας, με μια καλή ταινία και ένα καλό βιβλίο ( + να δούμε κάποιον καλό φίλο για ποιοτικό χρόνο μαζί του) - περνάμε όμορφα και μόνοι μας, χωρίς να πρέπει να γεμίσουμε την ώρα με extreme Sports, άπειρα hobbies, και επιφανειακές εξόδους με γνωστούς, μην τυχόν και μείνουμε 5 λεπτά μόνοι μας με τις σκέψεις μας - Έχουμε στόχους, καλή δουλειά, καθόλου drama και μας αρέσει το privacy και ηρεμία Ήθελα κάπου να τα πω - αν υπάρχεις εκεί έξω, introvert συντρόφισσα, να μου στείλεις.

Είναι κάποια βράδια που αυτά τα απρόσωπα μηνύματα με μέιλ, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. ΥΓ. Μάλλον ίσως τα περισσότερα.

Σε είδα μέσα στο Βασιλόπουλο στην Αιγείρα. Φορούσες ένα ριχτό φόρεμα, είσαι μια κούκλα μελαχρινή κι έφυγες με το Μazda. Σε θέλω πολύ, κοιταχτήκαμε στο ταμείο.

...με σένα! Αν ζεις κι εσύ ΚΑΙ στον φαντασιακό κόσμο, βρες με!

Ήσουν μαζί με άλλες δύο φίλες σου στην παραλία. Ξανθό πλάσμα με υπέροχο σώμα και τέλειο χαμόγελο. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Ήμουν με τη γυναίκα μου, απλά ήθελα να ξέρεις ότι είσαι πανέμορφη. Ο ψηλός με τα γενιά...

Ήσουν με δύο φίλες σου στην παραλία, καθόμασταν δίπλα, μελαχρινή και πολύ γοητευτική. Μια ματιά μας και μόνο... Ελπίζω να σε ξαναδώ...

Παρασκευή με ζέστη κατά τις 12 και κάτι. Εσύ βγαίνεις ξαφνικά πίσω από μια πόρτα και εγώ μένω παγωτό... Ευγένεια στην εξυπηρέτησή σου, με ένα ωραίο χαμόγελο για δώρο... Δεν ήμουν σε θέση να πω πολλά παραπάνω, ρε γαμώτο, καθώς ήμουν μόλις με μισό καφέ και επίσης με σόκαρες, ρε ψυχή, με την καλή έννοια το λέω. Πήρα το άγριο κεράσι μου και έφυγα με τη σκέψη πως θέλω να σε ξαναδώ!!! Θα το δεις άραγε;;;

Μια παρά μετά τα μεσάνυχτα, περπατούσες στην παραλιακή, αφού κατέβηκες από τραμ στο σταθμό Καλαμάκι. Κοιταχτήκαμε και μου χαμογέλασες και το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να ανταποδώσω το χαμόγελο. Ήμουν και κομμάτια γιατί γυρνούσα από τη συναυλία των Duran Duran και ντράπηκα να σου μιλήσω. Είχες το τέλειο μαύρισμα, μακρύ ίσιο μαλλί, σορτς και προσωπάκι απίστευτο. Εγώ πάλι ό,τι να 'ναι, καταϊδρωμένος, με γυαλιά, έτοιμος να πέσω από την κούραση ή από την ομορφιά σου. Θέλω να σε ξαναδώ...

Ήταν λίγο πριν τις 20:00, εσύ ψηλή μελαχρινή με Αll-star, εγώ μελαχρινός αδύνατος με μαύρη μπλούζα. Πρέπει να σε βρω.

Μελαχρινή. Φόραγες μαύρα ακουστικά και διαβάζες. Καθόμουν απέναντι. Δίπλα μας μίλαγαν δύο τύποι σαν μαστουρωμενοι. Μόλις κατέβηκα σταθμό Λαρίσης, εσύ άλλαξες θέση σε άλλο βαγόνι. Για πες...😀