ΣΕ ΕΙΔΑ

Κυριακή 29/09/2019 και ώρα περίπου 17:00 ⇒ Με είδες καθώς περπατούσα επί της Μουστοξύδη κάτω από τη γέφυρα της Πλατείας Πρωτομαγιάς προς Ευελπίδων. Φορούσα λευκό φόρεμα με δαντέλα (κοντό μπροστά και μακρύ πίσω), πέδιλα πλατφόρμες ψηλές και γυαλιά ηλίου. Στο χέρι κρατούσα μία σακούλα Ηondos Center. Είχες σταματήσει με το αυτοκίνητό σου χρώματος ασημί και μου μιλούσες (καμάκι), εγώ σου είπα να φύγεις χωρίς να σε κοιτάξω, εσύ επέμενες ώσπου έφυγες. Εάν θέλεις επικοινώνησε μαζί μου (χωρίς απόκρυψη).

Μυρτώ, μη βρίσεις (δλδ. βρίσε κιόλας αν θες) αρκεί να δώσεις μια ιδέα πώς θα πετύχει το project ξελογιάσματος σουπερουάου καθηγήτριας γιόγκα, στρέιτ μεν αλλά βέρι λέσμπιαν φρέντλι δε. Μου έχει πάρει μυαλά και καρδιά, έχω γίνει και κορμάρα (δεν χάνω μάθημα ούτε με Η1Ν1 που λέει ο λόγος) αλλά δυστυχώς οι κρούσεις μου πέφτουν στο κενό. Βλέπεις η δασκάλα επιμένει ότι βρήκε την ευτυχία στο πλευρό του πατέρα των παιδιών της (έχουμε κι απ’ αυτά) και κάθε απόπειρά μου να βρεθούμε οι δυο μας έστω για ένα ποτό, αντιμετωπίζεται από εκείνη με μια ευγενική άρνηση κι ένα ζεστό χαμόγελο (αχ). Πες μου λοιπόν εσύ πώς και τι να κάνω για να πάψω να υποφέρω δεύτερο χειμώνα σερί. Φιλούρες

Υ.Γ. Αυτό που συνέχεια ερωτεύομαι στρέιτ να το κοιτάξω.

Αν και τα θεωρώ λίγο κιτς αυτά τα μηνύματα, ήσουν μία πολύ ευχάριστη συνάντηση σε μια αρκετά παράξενη μέρα και αξίζεις την εξαίρεση. Ήταν την ημέρα απεργίας του μετρό. Σε πέτυχα στο λεωφορείο Α8 για δουλειά, κάναμε συζήτηση στα τυπικά, έπειτα κατεβήκαμε μαζί για τον ηλεκτρικό στο Μαρούσι καθώς συνεχίζαμε να τα λέμε, προτού χαιρετηθούμε να πάει ο καθένας μας στη δουλειά του. Φόραγα τζιν και κόκκινο μπλουζάκι. Αν σου ήταν εξίσου ευχάριστη η συνάντηση, θα με βρεις στο rhazaron@yahoo.com. Θα χαιρόμουν να σε κέρναγα έναν καφέ να σε γνώριζα καλύτερα. Καλή σου μέρα όπου και να είσαι...

Δώσε μου μια βρώμικη ιδέα για το πώς θα πείσω τον sexbody- superhero να δώσει μια ευκαιρία σε αυτή τη σχέση να γίνει σχέση κανονική. Ημερήσια. Στο φως του ήλιου ή στη βροχή του ουρανού. Τον θέλω δικό μου. Στη ζωή μου. Να του λέω καλημέρα το πρωί. Να κάνω σχέδια μαζί του. Να ακούω την γκρίνια του για τις σπουδές του και να του αγοράζω καινούργιες χορδές για την κιθάρα του. Να πηγαίνουμε σινεμά. Να μιλάμε facetime. Να στέλνουμε μηνύματα, φατσούλες και GIF. Να είμαι το κορίτσι του και να είναι το αγόρι μου. Να βλέπουμε ταινίες και να με αγκαλιάζει και να με σφίγγει πάνω του, όπως κάνει μετά το σεξ. Να μη φεύγει. Να μη μου στέλνει «θα είσαι σπίτι, θα τα πούμε;» με μοναδικό σκοπό να γαμηθούμε και τέλος. Να θέλει απλώς να με δει. Να του λείπω όπως μου λείπει. Ώρες ώρες με πιάνει απελπισία, θυμός, παράπονο και καπνίζω κοιτάζοντας τα ταβάνια όλη νύχτα. Μετά, κάνω πάλι την άνετη και απαντάω «πέρνα, ναι, είμαι χαλαρά». Έξι μήνες, τώρα, τον έχω και δεν τον έχω. Τι να κάνω, Μυρτώ μου; Εκείνος δεν κάνει τίποτα.

Ρε μωρό, τι ωραίος που είσαι! Σε βλέπω στην πλατεία στον Χατζή κάθε Σάββατο, στο γωνιακό τραπέζι. Μίλα μου.