ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε είδα στη στάση του 218. Κάποια στιγμή με ρώτησες πότε περνάει το λεωφορείο και δυστυχώς δεν ήξερα να σου απαντήσω. Μετά το λεωφορείο ήρθε αλλά εσύ δεν ήσουν στη στάση πια, μάλλον έφυγες και δυστυχώς το έχασες. Σε έψαξα μόλις είδα ότι πλησίαζε το λεωφορείο για να σ' το πω αλλά είχες ήδη φύγει. Χάρηκα πολύ που σε είδα, αγόρι με τη λευκή μπλούζα και την ευγενική παρουσία.

Σε είδα τυχαία στους νιπτήρες στις τουαλέτες του Sixteen στο Χαλάνδρι το βράδυ της Παρασκευής 8.9.2023 περίπου στις 23.00. Κοιταζόσουν στον καθρέφτη και σου είπα ότι είσαι πανέμορφη και συστηθήκαμε, μου είπες το όνομά σου και σου είπα το δικό μου (Νίκος). Σε ρώτησα αν συχνάζεις εκεί. Όταν μετά έφυγες με τη φίλη σου, με χαιρέτησες και δεν πρόλαβα να σου ζητήσω τηλέφωνο. Θα ήθελα να σε δω πάλι. Στείλε εδώ.

Σωρού και Κηφισίας, απόγευμα Τρίτης, γλυκύτατη ξανθούλα με το ακόμα πιο γλυκό σου χαμόγελο…

Το 2004, ναι το 2004... Κάναμε μαζί εκπαίδευση σαν οδηγοί για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Μένεις Νέα Μάκρη, ήσουν τότε κοκκινομάλλα. Σε σκέφτομαι χρόνια. Γρηγόρης.

Έμπαινες στον Σκλαβενίτη από το υπόγειο πάρκινγκ την ώρα που εγώ έφευγα, μου χαμογέλασες και με ρώτησες αν ήθελα να πάρω το καρότσι (κάτι τέτοιο - δεν είμαι σίγουρη γιατί κόλλησα...) Τι υπέροχος που είσαι!

Περιμέναμε το Highspeed από Νάξο-Πάρο στις 21:00 (Παρασκευή 08/09). Πέρασες δύο φορές μπροστά μου, ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο (μπλε Ford Puma) και μιλούσα στο κινητό. Είσαι ξανθιά, φορούσες μαύρα (μαύρο παντελόνι και μπλουζάκι) γύρω στα 35. Στείλε μνμ... Δεν μπορώ να σε ξεχάσω!

Σε βλέπω τα πρωινά, γύρω στις 08:50, στη Βασιλίσσης Σοφίας. Εγώ την ανεβαίνω και εσύ την κατέβαινες. Σήμερα σε είδα στο φανάρι (στο τέλος της Βασιλίσσης Σοφίας) που περίμενες για να πας απέναντι. Φόραγες ένα κίτρινο φόρεμα και κοιταχτήκαμε.

Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, για αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε. Προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητά μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως «μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη».

Το πρωί στη Βασιλίσσης, περίμενα το λεωφορείο, με κοίταξες και σε είδα και εγώ. Το απόγευμα στην Κηφισίας το ίδιο, τι θα γίνει! Αν το δεις ποτέ, οι πινακίδες σου ξεκινάνε από ZNZ6… Πες μου το υπόλοιπο 🙃

Σε είδα στην συναυλία του Αγγελάκα χθες το βράδυ με τη φίλη σου να χορεύεις. Γιώργος