Χνάρι: Ένας νεοσύστατος εκδοτικός οίκος θέλει να αγγίξει την ψυχή του αναγνώστη

Ένας νέος εκδοτικός οίκος με το λογοτεχνικό όνομα «Χνάρι» έκανε την εμφάνισή του το καλοκαίρι του 2025. Σε μια εποχή που όλα γύρω από τις εκδόσεις αλλάζουν, μια γυναίκα, η Λένα Σαμαρά αποφάσισε να ιδρύσει αυτόν τον ανεξάρτητο εκδοτικό, ωθούμενη από την αγάπη της για τις σελίδες των βιβλίων.

Η εμπνεύστρια είναι ποιήτρια και μεταφράστρια και έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές της από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης».

Όραμά της η δημιουργία βιβλίων που θα αφήνουν θετικό αποτύπωμα στη σκέψη και κυρίως στην ψυχή του αναγνώστη ενώ παραμένει αισιόδοξη για το μέλλον του βιβλίου.

Το «Χνάρι» και τα πρώτα βιβλία του

Ο πρώτος λογοτεχνικός τίτλος των εκδόσεων είναι τα «Χειμωνιάτικα όνειρα» του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ σε νέα μετάφραση της ίδιας.

Το «Χνάρι» θα συνεργαστεί και με τους ιταλικούς εκδοτικούς οίκους Marsilio και Feltrinelli, εκδίδοντας τέσσερα έργα σύγχρονων Ιταλών λογοτεχνών, ενώ, στη συνέχεια, σειρά έχουν τρία ξεχωριστά δοκίμια του Όσκαρ Γουάιλντ, μία από τις πιο αιχμηρές φωνές του 19ου αιώνα.

― Ποια είναι η σχέση σας με τις εκδόσεις;

Στον χώρο βρίσκομαι ενεργά από το 2009 αλλά η σχέση μου με το βιβλίο ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία, μεγαλωμένη ανάμεσα σε σελίδες και αφηγήσεις. Η αγάπη μου για το καλό βιβλίο είναι ο λόγος της ίδρυσης του εκδοτικού οίκου «Χνάρι», τον Ιούλιο του 2025, με όραμα την ανάδειξη ξεχωριστών λογοτεχνικών φωνών και τη δημιουργία βιβλίων που θα συντροφεύουν τον αναγνώστη στη σκέψη και στην πορεία του.

― Πώς αποφασίσατε να κάνετε αυτό το άνοιγμα με τον εκδοτικό αυτή την εποχή;

Γνωρίζοντας τον χώρο του βιβλίου πιστεύω πως υπάρχει θέση για τον νέο εκδοτικό οίκο, δίνοντας νέα πνοή σε διαχρονικές λογοτεχνικές φωνές και εγκαινιάζοντας δυνατές συνεργασίες με αξιόλογους σύγχρονους συγγραφείς που θα συστήσουμε το έργο τους ώστε να αγαπηθεί από το αναγνωστικό κοινό.

― Γιατί τον ονομάσατε Χνάρι; Έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για εσάς;

«Χνάρι» είναι για τις εκδόσεις μας το αποτύπωμα που αφήνει ένα βιβλίο στη σκέψη και στη ψυχή του αναγνώστη. Το όνομα ήταν μια σύλληψη του αδερφού μου και η σχέση με το ιστορικό βιβλιοπωλείο «Χνάρι» (1974 - 2002), που ίδρυσε ο Γιώργος Τσιλδερίκης μαζί με την αξέχαστη Μαρία Δημητριάδη, ήρθε εκ των υστέρων. Έτσι, όλα τα δεδομένα κούμπωσαν αρμονικά.

― Πείτε μας για το πρώτο βιβλίο που αποφασίσατε να εκδώσετε. Γιατί το επιλέξατε;

Τα «Χειμωνιάτικα όνειρα» είναι ένα ξεχωριστό έργο του Σκοτ Φιτζέραλντ, το αρτιότερο προσχέδιο του μυθιστορήματος «Ο Υπέροχος Γκάτσμπι» που πάλλεται στον ίδιο ρυθμό και στις ίδιες ανάσες, αφήνοντας όμως ένα δικό του, αυτόνομο λογοτεχνικό αποτύπωμα. Η ταραγμένη «Εποχή της τζαζ» φτάνει σε εμάς μέσα από το στυλ της γραφής του Φιτζέραλντ, ένα στυλ τόσο μοναδικό που τον χρίζει διαχρονικό και απίστευτα επίκαιρο συγγραφέα.

― Ποιοι συγγραφείς ακολουθούν; Ποιο είναι το σκεπτικό σας πίσω από αυτές τις επιλογές;

Ακολουθούν τα έργα τεσσάρων σύγχρονων Ιταλών συγγραφέων: το μυθιστόρημα της Silvana Grasso «Τις Κυριακές φορούσες πάντα κόκκινα» («La domenica vestivi di rosso») θα εκδοθεί μέσα στον Μάρτιο, και θα ακολουθήσουν το non-fiction της Paola Caridi «Η μουριά της Ιερουσαλήμ» («Il gelso di Gerusalemme»), και τα μυθιστορήματα «Από μητέρα σε κόρη» («Di madre in figlia») της Concita De Gregorio και «Η ομίχλη και η φωτιά» («La nebbia e il fuoco») του Roberto Cotroneo.

Το σκεπτικό εδώ είναι να συστήσουμε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό αξιόλογες σύγχρονες λογοτεχνικές φωνές, ανοίγοντας παράλληλα έναν νέο διάλογο ανάμεσα στις γλώσσες (ελληνική-ιταλική) και στις αντίστοιχες λογοτεχνικές παραδόσεις.

― Πώς βλέπετε το μέλλον του βιβλίου και των εκδόσεων γενικότερα;

Το βιβλίο ως φορέας πολιτισμού στην πραγματικότητα δεν αποτιμάται, αποκαλύπτεται με τον χρόνο. Στη σύγχρονη κοινωνία της διάσπασης, το βιβλίο λειτουργεί ως πράξη αντίστασης στη ρηχότητα, στην ταχύτητα της οθόνης και στην επιφανειακή κατανάλωση του λόγου. Είναι ο τόπος όπου η σκέψη αναπτύσσεται χωρίς να διακόπτεται, όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να επιμένει, να αμφιβάλλει, να διαμορφώνει κρίση. Αν η σύγχρονη κοινωνία κινδυνεύει από τον κατακερματισμό και τη βιασύνη, τότε το βιβλίο αποτελεί πολιτισμικό αντίβαρο.

Και στην κοινωνία του μέλλοντος, η ανάγκη του ανθρώπου για αφήγηση, για στοχασμό και για συλλογική εμπειρία δεν πρόκειται να εκλείψει. Το βιβλίο, στην έντυπη μορφή του αλλά και σε νέα υλικά και μορφές, θα παραμείνει το κατεξοχήν πεδίο όπου ο άνθρωπος συνομιλεί με τον εαυτό του και με τον χρόνο. Γι’ αυτό μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, επειδή η βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη που γέννησε το βιβλίο εξακολουθεί να υπάρχει.