Σε βλέπω να διαβάζεις στον ήλιο

Πήγα, που λες, προχτές σ’ ένα στέκι στη Φωκίωνος Νέγρη για να πιω καφέ με μια φίλη και να κλαφτώ λίγο, παρηγορητικά, άνευ λόγου, λόγω περιρρέουσας γενικευμένης κοινωνικοπολιτικοοικονομικής αθλιότητας, που ύπουλα γλιστράει από τη δημόσια σφαίρα στην ιδιωτική. Τα μούτρα στο πάτωμα, όπως καταλαβαίνετε. Ο καφές χωρίς κρουασάν. Τα λόγια χωρίς λόγο.

Και τότε τον είδα! Ήταν μόνος, αραχτός σε μια πολυθρόνα κάτω από τις ακτίνες ενός λαμπρού χειμωνιάτικου ήλιου, ύποπτα ξανθός, νόστιμος, urban kypseli chic, και διάβαζε απορροφημένος στο βιβλίο του!!!

«Υπάρχει Θεός!» αναφώνησα! Κάποιος (νόστιμος) ΔΙΑΒΑΖΕΙ, και μάλιστα σε καφέ. Δυστυχώς βέβαια δεν διάβαζε δικό μου βιβλίο. Δυστυχώς, επίσης, διάβαζε αγγλικό βιβλίο, άρα (αν συνυπολογίσω και το ύποπτα ξανθό μαλλί) είναι ξένος. Δεν βαριέσαι, ξένος-δικός, σημασία έχει ότι διάβαζε. Αν όμως ήταν πατριώτης και διάβαζε δικό μου βιβλίο, σας το λέω: θα τον έκανα καδράκι και θα τον κρεμούσα στο τοίχο απέναντι από το γραφείο μου για κίνητρο.