Οι Κινηματογραφικοί στοχασμοί του Κουέντιν Ταραντίνο

«Οι γονείς μου, νεαροί εκείνη την εποχή, πήγαιναν σε πολλές κινηματογραφικές προβολές και συνήθως με έπαιρναν μαζί τους. Είμαι βέβαιος ότι θα μπορούσαν να βρουν κάποιον για να με πασάρουν (η γιαγιά μου η Ντόροθι ήταν συνήθως διαθέσιμη), αντ’ αυτού όμως με άφηναν να τους συνοδεύω. Εν μέρει, ο λόγος που μου επέτρεπαν να πηγαίνω μαζί τους ήταν επειδή ήξερα να κρατάω το στόμα μου κλειστό.

»Κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορούσα να είμαι ένα κανονικό (ενοχλητικό) παιδί. Να κάνω χαζές ερωτήσεις, να συμπεριφέρομαι παιδιάστικα, να είμαι εγωκεντρικός, ξέρετε, όπως τα περισσότερα παιδιά. Αλλά αν με έβγαζαν το βράδυ σε ένα ωραίο εστιατόριο, ή σε ένα μπαρ (που το έκαναν αρκετές φορές καθώς ο Κερτ ήταν μουσικός σε πιάνο μπαρ), ή σε νυχτερινό κέντρο (που επίσης το έκαναν πού και πού), ή στον κινηματογράφο, ή ακόμα και σε ένα διπλό ραντεβού με ένα άλλο ζευγάρι, ήξερα ότι αυτή ήταν η ώρα των μεγάλων. Αν ήθελα να αράζω μαζί τους αυτή την ώρα, τότε καλά θα έκανα να καθόμουν στ’ αυγά μου. Το οποίο βασικά σήμαινε να μην κάνω χαζές ερωτήσεις, να μη νομίζω ότι η βραδιά είναι για μένα (δεν είναι). Οι μεγάλοι βγαίνουν για να μιλήσουν μεταξύ τους, να γελάσουν και να αστειευτούν. Η δική μου δουλειά ήταν να το βουλώσω και να τους αφήσω να διασκεδάσουν, χωρίς να τους διακόπτω συνεχώς με παιδιάστικες αφορμές. Καταλάβαινα ότι κανείς δεν ενδιαφερόταν πραγματικά για οποιαδήποτε παρατήρηση είχα να κάνω για την ταινία που είχαμε δει ή για την ίδια τη βραδιά (εκτός αν ήταν κάποια χαριτωμένη παρατήρηση)».

Ε, λοιπόν, το βιβλίο «Κινηματογραφικοί στοχασμοι» που έγραψε πολλά χρόνια αργότερα ο Κουέντιν Ταραντίνο είναι γεμάτο όχι μόνο χαριτωμένες παρατηρήσεις, αλλά βρίθει ευφυών σχολίων και φανερώνει πόσο παρατηρητικός υπήρξε ο κινηματογραφιστής που τόσο λατρέψαμε – τις ταινίες του οποίου εξακολουθούμε να αγαπάμε. Με λόγο πραγματικά χαρισματικό, ο Ταραντίνο αναφέρεται στις ταινίες εκείνες που τον οδήγησαν στο να φτιάξει τη δική του φιλμογραφία. Με δυο λόγια, τι ήταν αυτά τα έργα που είδε στους κινηματογράφους της νιότης του στο Λος Άντζελες όπου ζούσε, ποιες ήταν οι ταινίες που χάραξαν εντός του τη δική του αφηγηματική (εννοώ κινηματογραφική) πένα; Τι τον έκανε να γυρίσει το «Reservoir Dogs», το «Pulp Fiction», το «Kill Bill» (1 και 2), το «Planet Terror» (ίσως η μόνη ταινία του που δεν έχω δει, καθώς αποφεύγω ταινίες τρόμου που τείνουν να ταράξουν την ούτως ή άλλως ταραγμένη ψυχική μου ηρεμία), το αλλού γι’ αλλού «Άδωξοι Μπάσταρδη» και το επικό «Κάποτε στο Χόλιγουντ»;

Στο βιβλίο του αυτό που μετέφρασαν περίτεχνα η Ηρώ Σκάρου με κάποιον άλλον, που δεν αναφέρω από σεμνότητα, ο Ταραντίνο μιλάει για τον «Ταξιτζή», το «Bullitt», το «Hardcore», το «Outfit», το «Getaway», το «Deliverance», το «Sisters», τον «Βρόμικο Χάρι», την «Απόδραση από το Αλκατράζ», το «Ντέιζυ Μίλλερ» και αρκετές ακόμα που οι μεταφραστές χρειάστηκε να δουν ξανά για να μπουν στο κλίμα του Ταραντίνο. Τιμή και δόξα στις εκδόσεις ελληνικά γράμματα που κυκλοφόρησαν το βιβλίο και αναμένουμε όλοι την άφιξη του σκηνοθέτη ώστε να τον γνωρίσουμε κι από κοντά…