«Αγαπημένο μου ημερολόγιο» του Ξενοφώντα Φύτρου: Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αξιώσεων από τις εκδόσεις Bell.
Θα μπορούσε, δεν θα μπορούσε; Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει, οι πληρωμές γίνονται με iou, στη Βαρβάκειο κάνουν ουρές για συσσίτιο και παροχές σε είδη πρώτης ανάγκης, τα σύνορα —ξέφραγο αμπέλι— καταργούνται, ακόμα και η Σκουφά στην Αθήνα γίνεται μέρος ενός ιδιότυπου γκέτο με Άραβες μετανάστες. Η χώρα πάει κατά διαόλου, αλλά έρχεται κι ένας επιδημικός ιός που τα ισοπεδώνει όλα: θάνατος, διαφθορά, ανυπάρκτες πηγές ενέργειας, συνεχή μπλακ άουτ και ορίστε η δυστοπία από όπου εκκινεί το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο». Υπογραφή, Ξενοφώντας Φύτρος, εκδόσεις Bell.
Ξενοφών Φύτρος, συγγραφέας του αστυνομικού μυθιστορήματος «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» (Bell)
Είναι ένα ρεαλιστικό και σκληρό μυθιστόρημα με διεφθαρμένους μπάτσους, λαμόγια δημοσιογράφους, γιατρούς του Ε.Σ.Υ. που καταρρέει, υπουργούς στην κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και γραμματείς που καθαρίζουν με το αζημίωτο. Την ίδια ώρα ένας κατά συρροή δολοφόνος αναστατώνει το Τμήμα Ανθρωποκτονιών και τη διευθύντριά του, αστυνόμο Αθανασίου, που αναθέτει την υπόθεση στον ντετέκτιβ Οικονόμου. Σε μυστική ερωτική σχέση με τη γραμματέα Αναστασία Γεωργίου, ο Οικονόμου, ψάρακας στη νέα υπηρεσία, μπλέκει σε μια ιστορία που πολύ γρήγορα μεταμορφώνεται σε σιρκουί τρέλας. Εσωτερικές υποθέσεις, σεξ κλαμπ, ρεπορτάζ, διαπλοκές και εμπλοκές τον μπλέκουν μέχρι τα μπούνια, την ίδια στιγμή που ο ανεξέλεγκτος δολοφόνος καθαρίζει κόσμο και κοσμάκη. Τι συνδέει τα θύματα; Ποιο είναι το κίνητρο; Όλα ασαφή, όλα ασύνδετα.
Στο δεύτερο αστυνομικό του μυθιστόρημα, μετά το ντεμπούτο του με τον «Θεό του Πολέμου» (Bell), ο Ξενοφών Φύτρος καταφέρνει να γράψει ένα σαγηνευτικό χαρντ μπόιλντ νουάρ. Πέρα από την ιστορία, γεμάτη με συνεχείς ανατροπές, το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» διαθέτει και μια απίστευτα καθαρή ματιά-ακτινογράφηση του ελληνικού τοπίου (με ένα ν…), ακόμα και αν τελικά δεν χρεοκοπήσαμε.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως αυτά τα σχόλια-παραθέματα τα διαβάζουμε μέσα από τις σημειώσεις του δολοφόνου. Το ημερολόγιό του είναι γεμάτο θάνατο αλλά και κοινωνικοπολιτικές παρατηρήσεις για την περιρρέουσα κατάσταση στη δυστοπική Αθήνα του βιβλίου αλλά και της χώρας τώρα. Κοιτάζοντας το βιογραφικό του, μαθαίνουμε πως ο Φύτρος σπούδασε δημοσιογραφία αλλά δεν την άσκησε, μπίνγκο: στο «Αγαπημένο μου ημερολόγιο», προφανώς πέρασε εντυπώσεις και απόψεις, προικίζοντας τον δολοφόνο του και με άλλα χαρακτηριστικά εκτός από τα συνήθη στα προφίλ των σίριαλ κίλερ.
Νευρικό γράψιμο, κοφτό (υποδειγματικές χρήσεις της άνω τέλειας, όπου μέσα από την παύση της ο Φύτρος καταφέρνει να δώσει στον αναγνώστη ανάσες για να σκεφτεί), πυρετική καταγραφή επεισοδίων που φαντάζουν ασύνδετα, έως τη στιγμή που ο συγγραφέας αποφασίζει να επικολλήσει τις αφηγήσεις, και ορίστε ένα αστυνομικό βιβλίο καθηλωτικά ρεαλιστικό και απρόσμενο. Ή όπως λέει και ο δολοφόνος για το δικό του ημερολόγιο: « Αν το πάρεις στα χέρια σου, αν το διαβάσεις, προετοιμάσου. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, η ζωή δεν είναι αυτή που ξέρεις. Ένα μόνο δεν αλλάζει. Το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης: ο θάνατός σου η ζωή μου».
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
