Με λίγες λέξεις: Η Κλαίρη Θεοδώρου απαντά στις ερωτήσεις μας με αφορμή το νέο της βιβλίο «Οι εραστές του φωτός», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός
Ποια είναι η αγαπημένη σας ώρα της ημέρας;
Το βράδυ. Όταν πια έχω τελειώσει τη δουλειά μου και μπορώ να χαλαρώσω με το αγαπημένο μου βιβλίο κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.
Πάντα συνεπής στα ραντεβού ή συνεχώς αργοπορημένη;
Κάτι παραπάνω από συνεπής. Πάντα δέκα λεπτά (τουλάχιστον!) πιο νωρίς...
Θα αντέχατε ένα 24ωρο χωρίς κινητό και χωρίς πρόσβαση στα social media;
Ήμουν έτοιμη να απαντήσω «ναι», η αλήθεια όμως εντέλει είναι πως «όχι». Έχω δημιουργήσει υπέροχες σχέσεις με τους αναγνώστες και τους ανθρώπους του βιβλίου γενικότερα κι έτσι η καθημερινή μας επαφή και αλληλεπίδραση έχει γίνει πια πολύτιμη συνήθεια.
Πείτε μας απίθανα μέρη του σπιτιού που έχετε βιβλία (γιατί πια δεν χωράνε στη βιβλιοθήκη).
Βασικά έχω βιβλία παντού. Ακόμα και πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας ή στα τραπεζάκια του σαλονιού. Μαζεύονται όπως-όπως κάθε φορά που είναι να έρθει κόσμος στο σπίτι!
Βιβλίο που ανακαλύψατε πρόσφατα και το συστήνετε παντού;
Ήταν μεγάλη ανακάλυψη «Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ». Το ρούφηξα και έκτοτε το συστήνω παντού, ιδίως σε ανθρώπους που έχουν μέσα τους το μικρόβιο της συγγραφής.
Πώς επιλέγετε τους τίτλους των βιβλίων σας; Για το πρόσφατο βιβλίο σας «Οι εραστές του φωτός», πώς προέκυψε ο τίτλος;
Σε κάποια βιβλία, όπως για παράδειγμα «Η αποικία της λήθης» ή «Οι κόρες της βασίλισσας», ο τίτλος υπήρχε στο μυαλό μου εξαρχής. Σε κάποια άλλα προέκυψε στην πορεία. Στους «Εραστές του Φωτός» ο τίτλος έχει διπλή σημασία. Την αγάπη για το φως ως βασικό συστατικό της φωτογραφίας από τη μία και ως τρόπο και στόχο ζωής από την άλλη.
Τρεις λέξεις για να περιγράψετε τη Nelly’s, τη σπουδαία φωτογράφο και πρωταγωνίστρια του βιβλίου σας;
Πεισματάρα, αγωνίστρια, καινοτόμο.
Γιατί αγαπάτε τα μικρά βιβλιοπωλεία;
Γιατί είναι ο χώρος όπου τα όνειρα μυρίζουν χαρτί και μελάνι, γιατί αγαπώ και ξεχωρίζω το χαμόγελο του ανθρώπου που με γνωρίζει προσωπικά και με υποδέχεται σαν να μοιραζόμαστε ένα κοινό μυστικό που δεν είναι άλλο από το πάθος μας για τα βιβλία, γιατί έχουν προσωπικότητα και δικό τους στιλ και τέλος, γιατί εκεί νιώθω σαν να είμαι στο σπίτι μου.
Αν ναυαγούσατε σε ένα νησί, επιλέξτε έναν χαρακτήρα από τα βιβλία σας και έναν χαρακτήρα από ένα βιβλίο άλλου συγγραφέα τους οποίους θα θέλατε για συντροφιά;
Λοιπόν, από δικό μου βιβλίο σίγουρα θα ήθελα μαζί μου την Άλμα από τους «Εραστές του φωτός». Νομίζω ότι θα μπορούσα να μιλάω μαζί της για μέρες, μήνες, χρόνια, αιώνες! Από άλλο βιβλίο θα ήθελα τον Μαξ από «Το τανγκό της παλιάς φρουράς» του Ρεβέρτε, απλά και μόνο για να χορέψω μαζί του.
Τραγούδι που ακούτε ξανά και ξανά το τελευταίο διάστημα;
Το «Λευκό μου γιασεμί» με την Έλλη Πασπαλά. Μου άρεσε πάντα σαν τραγούδι, τον τελευταίο καιρό όμως έχω πάθει εμμονή. Και για κάποιο λόγο το ακούω παντού, ακόμα και χωρίς να το επιδιώξω...
Σας αρέσουν οι συνεντεύξεις;
Πολύ! Και να απαντώ σε αυτές και να διαβάζω συνεντεύξεις άλλων. Είναι ένας εξαιρετικός δίαυλος επικοινωνίας και παράλληλα πολύ καλός τρόπος να μάθεις περισσότερα για πρόσωπα που σε ενδιαφέρουν.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
