Ο «Ναυτίλος» γέμισε τη βιτρίνα του με δεκάδες αθηναϊκές εκδόσεις, με αφορμή τις δημοτικές εκλογές.
Ο «Ναυτίλος» (επίσημη ονομασία «Η βιβλιοθήκη του Ναυτίλου») είναι βιβλιοπωλείο - βιβλιοπωλείο: δεν έχει χώρο εκδηλώσεων, δεν έχει μπαρ, δε στηρίζεται στα μπεστ σέλερ. Από την άλλη, δεν είναι παλαιοβιβλιοπωλείο, αν και διαθέτει μεγάλο όγκο παλιών εκδόσεων, τις οποίες κατά καιρούς βγάζει «στο καλάθι». Ο «Ναυτίλος» είναι μια «τρύπα γνώσης» στο Κέντρο, με έμπειρους ανθρώπους του βιβλίου, «λυσσασμένους» βιβλιόφιλους πελάτες, μεγάλη ποικιλία τίτλων, συνεχή ενημέρωση σε καινούργια βιβλία και, ενίοτε, θεματικά αφιερώματα.
Όπως τώρα που, με αφορμή τις δημοτικές εκλογές, η βιτρίνα του γέμισε με δεκάδες αθηναϊκές εκδόσεις, ενώ εκατοντάδες άλλες περιμένουν στους πάγκους τον επίμονο αθηναιοδίφη ερευνητή, αλλά και τον αρχάριο σε αθηναϊκά θέματα αναγνώστη.
Το ίδιο το βιβλιοπωλείο ανάρτησε το εξής κείμενο, που δείχνει την πολλαπλότητα του εγχειρήματος: «Η Αθήνα ως το θέμα η ίδια ή ως το σκηνικό ή και τα δυο μαζί συναντάται σε πάμπολλα βιβλία, λογοτεχνικά και άλλα. Έχει πράγματι αποτελέσει κατεξοχήν πόλη σύμβολο, φορέα μνήμης, οραμάτων και ιδεών. Προκάλεσε επίσης σε κάθε της περίοδο έντονα αισθήματα αγάπης και απογοήτευσης, διαμαρτυρίας, νοσταλγίας προς κάτι περισσότερο ή λιγότερο παλαιότερο, χαμένο, και ως εκ τούτου καλύτερο, που δεν είναι βέβαιο αν υπήρξε ποτέ, αλλά που μπορούσε να λειτουργεί ως παραμυθία και στοιχείο ταυτότητας.
Οι πολλές «Αθήνες» των βιβλίων λοιπόν. Η Αθήνα των περιηγητών, η Αθήνα πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, αντιμετωπιζόμενη κριτικά, σκωπτικά ή υπερήφανα, η Αθήνα των λογοτεχνών, η Αθήνα των νοσταλγών αθηναιογράφων, η Αθήνα της μνήμης, η Αθήνα της κοινωνικής κριτικής, η Αθήνα των προνομιούχων, η Αθήνα του περιθωρίου, η Αθήνα σύμβολο της νεότερης ελληνικής ιστορίας και της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας.
Διάφορα σημεία και χώροι της, τα αρχαία μνημεία και ιδίως την Ακρόπολη του 19ου αι., οι καλλιμάρμαρες κεντρικές λεωφόροι, οι φτωχικές ασφυκτικές συνοικίες των εσωτερικών μεταναστών, ο Λυκαβηττός και η άγουσα προς τη θάλασσα λεωφόρος Συγγρού του Μεσοπολέμου και της γενιάς του 30, οι προσφυγικές συνοικίες, οι λαϊκές γειτονιές της Κατοχής και της Αντίστασης αλλά και της μετεμφυλιακής περιόδου, τα τοπόσημα της καραμανλικής ανοικοδόμησης, οι ευτελείς μικροαστικές πολυκατοικίες του 1960 και του 1970, τα σύγχρονα σημεία των αστέγων και των μεταναστών, τα εμβληματικά κτίρια του 21ου αι., τα διασωθέντα παλαιά κτίρια, νεοκλασικά και μοντερνιστικά με τους συνειρμούς και τις μνήμες που τα συνοδεύουν, όλα αποτέλεσαν και αποτελούν αξιοποιήσιμα στοιχεία πολλαπλών και ποικίλων λόγων για την Αθήνα, την Αθήνα των «Αθηναίων», των επήλυδων, των τουριστών, των μεταναστών. Όλων ημών».
Το αφιέρωμα - έκθεση θα κρατήσει τουλάχιστον μέχρι και το δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών (2 Ιουνίου). «Η βιβλιοθήκη του Ναυτίλου», Χαριλάου Τρικούπη 28, τηλ. 210 3616204, facebook. Περισσότερες πληροφορίες στη Facebook page.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
Με αφορμή το νέο της βιβλίο, «Το τούνελ», η Ξένια Κούρτογλου μιλά για τις απώλειες, τους χωρισμούς, τις ανατροπές της ζωής και την ψυχική ανθεκτικότητα, που μας βοηθά να ξανασταθούμε στα πόδια μας.
17°
