Θέατρο 2026-2027: Οι παραστάσεις που ξεχωρίζουν τη φετινή σεζόν

Μια ματιά στις παραστάσεις της φετινής θεατρικής σεζόν μάς φέρνει μπροστά σε πολλές επιστροφές από την περσινή σεζόν και επαναλήψεις έργων που αντέχουν δυναμικά στον χρόνο. Σε αυτές προστίθενται και πολλές νέες παραγωγές, τόσο πάνω σε κείμενα κλασικών, όπως του Τσέχωφ, του Ίψεν, του Στρίντμπεργκ, του Άλμπι ή του Σαίξπηρ, όσο και πιο σύγχρονων και ανατρεπτικών θεατρικών συγγραφέων, όπως της Σάρα Κέιν ή του Ντένις Κέλι.

Οι παραστάσεις έργων μυστηρίου, σε μορφή είτε δράματος είτε κωμωδίας ανατροπών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουν αυξηθεί –ή διατηρούνται σε ένα καλό ποσοστό–, ενώ δεν λείπουν εκείνες που αναζητούν νέες θεατρικές φόρμες, όπου τα φώτα σβήνουν και όλα γίνονται στο σκοτάδι, όπου δεν υπάρχει καθόλου ομιλία ή όπου η μουσική έχει κεντρικό ρόλο σε ένα οne-man show. Και, φυσικά, δεν λείπουν και φέτος τα νέα κείμενα Ελλήνων ή ξένων θεατρικών συγγραφέων που βρίσκονται σε διάλογο με την καθημερινότητά μας, σκιαγραφώντας με σατιρικό, ειρωνικό ή και τραγικό τρόπο όλα όσα βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Παρακάτω έχουμε χωρίσει τις παραστάσεις ανά θεματικές, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα το σκοτάδι, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε όλες του τις εκφάνσεις, από τις ιστορίες μυστηρίου, όπου οι ήρωες αναζητούν την αλήθεια, μέχρι τις σκοτεινές δολοφονίες, τα σκοτεινά πλάσματα ή τα δυστοπικά περιβάλλοντα, όπου οι άνθρωποι εγκλωβίζονται από μια παράλογη εξουσία, από μια πραγματικότητα που πονάει ή από τις ίδιες τους τις απόψεις.

Η θέση του έρωτα και της αγάπης σε όλο αυτό; Σε μεγάλο βαθμό, οι ανθρώπινες σχέσεις αντιμετωπίζονται μέσα από το πρίσμα της εξουσίας, της προσπάθειας ανατροπής των ισορροπιών και της ψεύτικης επιφανειακής εικόνας που επιθυμεί να είναι αρεστή σε όλους. Η ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία είναι έκδηλη σε πολλές περιπτώσεις και στη λίστα μας έχουμε και λίγα παραδείγματα αληθινού πλησιάσματος των ψυχών.

Όταν η κωμωδία δημιουργεί μια σειρά παρεξηγήσεων…

Το μυστήριο, η ίντριγκα και το σασπένς αποτελούν συστατικά που εξάπτουν την περιέργεια, ανεβάζουν την αδρεναλίνη και μας προκαλούν να αναζητήσουμε τον ένοχο, ακολουθώντας τα ίχνη της αλήθειας. Όταν, μάλιστα, όλα αυτά συνδυάζονται με το χιούμορ, η θεατρική ψυχαγωγία μετατρέπεται σε απολαυστική διασκέδαση. Γι’ αυτό ξεκινάμε με έργα μυστηρίου όπου οι ανατροπές και η αγωνία συναντούν το γέλιο.

Το «Σεσουάρ για δολοφόνους», η μακροβιότερη κωμωδία μυστηρίου, επιστρέφει για 18η σεζόν, με ανανεωμένο θίασο στο θέατρο Γκλόρια, σε σκηνοθεσία που μοιράζονται ο Νικορέστης Χανιωτάκης με τον Δημήτρη Μακαλιά. Ένας φόνος σ’ ένα κομμωτήριο, ενώ όλοι είναι εν δυνάμει ένοχοι. Το κοινό είναι εκείνο που δίνει τη λύση, κάθε φορά διαφορετική.

Στην ίδια λογική κινείται και η παράσταση «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Τριπόδη και της Φωτεινής Μπαξεβάνη στο θέατρο Φιλίπ, όπου ο φόνος μιας μανικιουρίστας φέρνει τα πάνω κάτω στη γειτονιά και σκοτεινά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια.

Στα ερείπια μιας πολυκατοικίας διαδραματίζεται ο «Ημιυπαίθριος», σε σκηνοθεσία Γιώργου Αλκαίου, που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Coronet. Ένας σεισμός φέρνει τους ένοικους αντιμέτωπους με τις αλήθειες τους, ενώ όλοι κάτι κρύβουν…

Το «Παγόβουνο» της Γιολάντα Γκαρσία Σεράνο, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, στο θέατρο Embassy, μας μεταφέρει στον θρυλικό Τιτανικό λίγο πριν το ναυάγιο, σε μια κωμωδία μυστηρίου με φόντο την κλοπή κάποιων πολύτιμων κοσμημάτων.

Στο παρελθόν μάς μεταφέρει και το «Να ζει κανείς ή να μη ζει» του Νικ Γουίτμπι, που σκηνοθετούν ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας στο θέατρο Λαμπέτη. Μια ερωτική φάρσα με φόντο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το «Μυστήριο της Ίρμα Βεμπ» του Τσαρλς Λάντλαμ, στο θέατρο Ζίνα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού, αποτελεί μια παρωδία εμβληματικών μελοδραμάτων. Η Μαρία Κίτσου και η Έλενα Χαραλαμπούδη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους έρχονται για να μας στοιχειώσουν.

Μια παράσταση μυστηρίου με στοιχεία φάρσας και μαύρης κωμωδίας, διά χειρός Γιάννη Αποσκίτη, ξεκινά σε λίγες μέρες στο θέατρο Σημείο. Στην «Παραμόρφωση» όλα ξεκινούν από ένα σενάριο που δεν έχει γραφτεί.

Ιστορίες μυστηρίου και καταδίωξης

Το «Έγκλημα στο Νείλο», ένα από τα πιο διάσημα κείμενα της Άγκαθα Κρίστι, εγκαινιάζει το νέο θέατρο Άθενς Μπρόντγουαιη, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό.

Ένα ακόμη έργο της Κρίστι, ο «Μάρτυρας κατηγορίας», συνεχίζεται για τέταρτη χρονιά στο θέατρο Δημήτρης Χορν, σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη.

Από την άλλη, οι «12 ένορκοι» του Ρέτζιναλντ Ρόουζ στο θέατρο Αλκμήνη συνεχίζονται για 12η χρονιά φέτος, σε σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Ένα 16χρονο αγόρι κατηγορείται για πατροκτονία και αναμένει την ετυμηγορία που ενδέχεται να του κοστίσει τη ζωή του.

Το «Ρομπέρτο Τσούκκο» του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, στο Προσκήνιο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, βασίζεται στην αληθινή ιστορία της καταδίωξης ενός σίριαλ κίλερ που μετατρέπεται σε θρύλο, ως μια σκοτεινή και βαθιά πολιτική αλληγορία για τη βία, την ελευθερία και το αδιέξοδο της σύγχρονης ύπαρξης.

Στο θέατρο Δίπυλον, η «Ομόνοια» γίνεται σκηνικό μυστηρίου στην καινούργια παράσταση του Ανέστη Αζά (παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου), όταν ένας άντρας ανακαλύπτει ένα πτώμα αγνώστων στοιχείων, το οποίο στη συνέχεια εξαφανίζεται… Έτσι ξεκινά μια αναζήτηση στη γειτονιά, ερχόμενος αντιμέτωπος με media, influencers και κατασκευασμένες ιστορίες.

Από την άλλη, το «Deadlift», σε κείμενο, σκηνοθεσία και μουσική της Βαλέριας Δημητριάδου, στο θέατρο Εμπορικόν, με αφορμή έναν θάνατο, μελετά τις ανθρώπινες σχέσεις, τις σχέσεις εξουσίας και διαφάνειας αλλά και τα αδιέξοδα των ανθρώπων.

Το «Άλεξ / Αλέξανδρος» της Λητώς Τριανταφύλλου και του Πάνου Βλάχου, που ανεβαίνει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία της πρώτης, βασίζεται σε αληθινά γεγονότα για να μεταφέρει επί σκηνής την ιστορία μιας δολοφονίας ενός παιδιού από συνομήλικούς του…

Ξεκινώντας από τον «Άμλετ», ο Δημήτρης Καραντζάς προσεγγίζει τον εμβληματικό ήρωα με διαφορετικό τρόπο, στο θέατρο Βεάκη, με τη Στεφανία Γουλιώτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το «Άμλετ-The machine», που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Πορεία, σε σκηνοθεσία Σοφίας Αντωνίου, ο ήρωας του Σαίξπηρ επιστρέφει ως φάντασμα, κάνοντας απολογισμό της ζωής του.

Το πιο σκοτεινό έργο του Σαίξπηρ, το «Μακμπέθ» ανεβαίνει φέτος στο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, με τον Γιώργο Γάλλο και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στους κεντρικούς ρόλους.

Ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα κινείται «Ο έμπορος της Βενετίας», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, στο θέατρο Αλκυονίς, με τον ίδιο στον ρόλο του Σάιλοκ.

Η ίδια παράσταση ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο 104 από την ομάδα Contratiempo, σε σκηνοθεσία του Θωμά Θάνου.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος παρουσιάζει τη δική του προσέγγιση στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» στο θέατρο Πόρτα, παρουσιάζοντας μια παράσταση μέσα στην παράσταση.

Ενώ ο Κωνσταντίνος Ρήγος θα σκηνοθετήσει το «Πολύ κακό για το τίποτα», που θα εγκαινιάσει το άνοιγμα του Rex στο Εθνικό Θέατρο, με τη Σμαράγδα Καρύδη και τον Θάνο Λέκκα στους κεντρικούς ρόλους.

Τον Απρίλιο, ο Ρώσος σκηνοθέτης Ντμίτρι Κρίμοφ, γνωστός για την ανατρεπτική, ποιητική και εικαστική θεατρική του γλώσσα, ανεβάζει στο Εθνικό τη δική του εκδοχή της σαιξπηρικής «Τρικυμίας», με μια ομάδα Ελλήνων ηθοποιών. Με αφετηρία την εμπειρία της αυτοεξορίας του από τη Ρωσία, προσεγγίζει το έργο ως μια πολιτική και υπαρξιακή αναμέτρηση με την εκδίκηση, τη συγχώρεση και την ηθική ευθύνη. Τη μουσική υπογράφει ο Θοδωρής Οικονόμου, ο οποίος συμμετέχει ζωντανά στο πιάνο.

Σκοτεινά πλάσματα – Ζοφερές καταστάσεις

Mια σειρά από παραστάσεις της φετινής σεζόν μάς εισάγουν σε ιστορίες που εκτυλίσσονται σε συνθήκες εγκλεισμού, άλλοτε κυριολεκτικού (π.χ. σε μια φυλακή) κι άλλοτε μεταφορικού, δηλαδή σχετιζόμενου με ψυχικές ή σωματικές ασθένειες ή κάθε μορφής καταπίεση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το η «Τελευταία έξοδος-Ρίτα Χέιγουορθ» του Στίβεν Κινγκ, που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Άνεσις, σε σκηνοθεσία των Δημήτρη και Ορέστη Σταυρόπουλου. Στις φυλακές του Σόουσανκ, πέρα από τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και την ιδρυματοποίηση των κρατουμένων, παρακολουθούμε μια μεγάλη φιλία να γεννιέται ανάμεσα στον Άντι (Νίκος Ψαρράς) και τον Ρεντ (Δημήτρης Παπανικολάου).

Στο Θέατρο Ακάδημος θα ξεκινήσει φέτος η προσέγγιση του «Μόμπι Ντικ» από την ομάδα GAFF, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη. Το εμμονικό κυνήγι μιας φάλαινας παγιδεύει μια ομάδα ναυτικών σε περιπέτειες.

Τις σκληρές καταστάσεις και τους βασανισμούς στην 20ετή «θητεία» του σε διάφορες φυλακές προσεγγίζει με απίστευτη ένταση και σωματικότητα η ίδια ομάδα στο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», που επιστρέφει για 5η χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο.

Ένας διαφορετικός εγκλωβισμός, αυτός που έχει να κάνει με την πίεση της εργασίας, εξετάζεται στο «Αρμπάιτ» των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, που επιστρέφει στο θέατρο Σταθμός, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Μόνο που εδώ η παράσταση εστιάζει στις συνθήκες εργασίας μιας κουζίνας.

Το «Cleansed» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, που επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, είναι ένα έργο σκοτεινό, με πρωταγωνιστές έξι ανθρώπους οι οποίοι υποβάλλονται σε γυμνάσια, αναζητώντας την κάθαρση.

Αντιστοίχως, στη «Δίκη» του Κάφκα, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, που συνεχίζεται στο Ark, ο Γιόσεφ Κ. βρίσκεται κατηγορούμενος για ένα αδίκημα που δεν έχει διαπράξει και βιώνει τον παραλογισμό της δικαστικής εξουσίας.

Στη νέα σκηνοθετική δουλειά του Μπινιάρη, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, οι ήρωες του «Dogville» αναζητούν ένα εξιλαστήριο θύμα, που αρχικά φυγαδεύουν, αλλά εν συνεχεία εκμεταλλεύονται.

Στο θέατρο Δίπυλον, ο Γιώργος Παπαγεωργίου σκηνοθετεί το «1984» του Τζορτζ Όργουελ και μεταφέρει ο ίδιος επί σκηνής με απίστευτη σωματικότητα το αδιέξοδο του ήρωα υπό την εξουσία του Μεγάλου Αδερφού.

Από την άλλη, στον «Άγριο σπόρο» του Γιάννη Τσίρου, που ανεβαίνει στο Μικρό Χορν σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη, βλέπουμε τους μηχανισμούς αποκλεισμού μιας κοινωνίας που αναζητά εξιλαστήρια θύματα.

Ο Οιδίποδας είναι ο κατεξοχήν ηγέτης που νομίζει ότι κατέχει όλη την αλήθεια και εντέλει παγιδεύεται στην άγνοιά του. Φέτος βλέπουμε δύο διαφορετικές σύγχρονες προσεγγίσεις του τραγικού ήρωα του Σοφοκλή. Από τη μία, στη Στέγη έρχεται για δεύτερη σεζόν η παράσταση που έγραψε και σκηνοθετεί ο Ρόμπερτ Άικ, μεταφέροντας την ιστορία στο σήμερα με έναν πολύ εύστοχο τρόπο, εκμεταλλευόμενος όλα τα στοιχεία του αρχαίου μύθου.

Από την άλλη, ο Χάρης Φραγκούλης προσεγγίζει τον ήρωα από την πιο σκοτεινή και την υπαρξιακή πλευρά του, σε μια παραγωγή του Εθνικού που θα ανέβει τον Φεβρουάριο στο Δίπυλον.

Εγκλωβισμένη στην ακινησία της είναι η Γουίνι στις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου στο θέατρο Πορεία. Κι όμως, μιλώντας όλη την ώρα στον Γουίλι, αισθάνεται ότι είναι ακόμα ζωντανή, ότι υπάρχει.

Στο «Κόκκαλο» της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη, στο θέατρο Σημείο, ο Αντονέν Αρτό, που τον υποδύεται ο Γεράσιμος Γεννατάς, είναι εγκλωβισμένος στην παράνοια και στο παραλήρημά του.

Στο «ΜcNeal» στο θέατρο Νέος Ακάδημος, που σκηνοθετεί ο Χρήστος Σουγάρης και πρωταγωνιστεί ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης, ένας αυτοκαταστροφικός συγγραφέας έρχεται αντιμέτωπος με τους δικούς του δαίμονες καθώς διεκδικεί το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στο «People, places and things» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, η Μαίρη Μηνά επιστρέφει στον ρόλο της Έμμα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, υποδυόμενη μια γυναίκα σε διαδικασία απεξάρτησης. Στο πλευρό της, στον ρόλο της γιατρού η Μαρία Πρωτόπαππα.

Άλλο ένα έργο της Σάρα Κέιν ανεβαίνει φέτος. Η «Ψύχωση» σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή, παρουσιάζει στο Olvio μια γυναίκα που βρίσκεται σε υπαρξιακό αδιέξοδο, αποκλεισμένη στο διαμέρισμά της, παλεύοντας με τα τραύματά της.

Ο «Δράκουλας» του Μπραμ Στόκερ, στη μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ανεβαίνει φέτος στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ντέλλα.

Η πιο… σκοτεινή παράσταση της χρονιάς είναι «Το σκοτάδι», στο θέατρο Αργώ, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου. Πρόκεται για μια βιωματική θεατρική εμπειρία χωρίς φως, όπου η ακοή, η αφή, η αναπνοή και η φαντασία αντικαθιστούν την όραση. Με αφετηρία τους «Τυφλούς» του Μωρίς Μαίτερλινκ, η παράσταση εξερευνά την αναμονή, τον φόβο του αγνώστου και την ανθρώπινη αβεβαιότητα.

Ένας κόσμος που παρακμάζει

Ο «Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ αποτελεί το κατ’ εξοχήν έργο που μεταφέρει αυτό το μήνυμα ενός κόσμου σε παρακμή. Ίσως γι’ αυτό βλέπουμε φέτος τρία διαφορετικά ανεβάσματα της παράστασης, εκ των οποίων τα δύο συνεχίζονται από πέρυσι.

Το Εθνικό, το ΚΘΒΕ και το Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη έχουν να μας παρουσιάσουν τρεις διαφορετικές εκδοχές στο κύκνειο άσμα του Τσέχωφ, από τον Έκτορα Λυγίζο, την Αθανασία Καραγιαννοπούλου και τη Σοφία Σπυράτου αντίστοιχα.

Στο Θέατρο Τέχνης, το «Ρόσμερσχολμ» του Ερρίκου Ίψεν, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, παρουσιάζει την πάλη ανάμεσα στις προοδευτικές και τις συντηρητικές δυνάμεις μιας κοινωνίας μέσω του κεντρικού ήρωα, που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω.

Στον «Θαυμαστό καινούριο κόσμο» του Άλντους Χάξλεï, που ανεβαίνει στο θέατρο Δίπυλον σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, όλα είναι σταθερά και «τακτοποιημένα», μέχρις ότου κάποιοι αρχίσουν να αναζητούν την πραγματική ελευθερία.

Παρόμοιο είναι και το σκεπτικό στο «Μπάνιο» του Μαγιακόφσκι, σε σκηνοθεσία του Μαξίμ Σπηλιώτη Γκοντορόζα, στο θέατρο Αλκμήνη. Ένας ιδεαλιστής επιστήμονας, που έχει κατασκευάσει μια χρονομηχανή έρχεται αντιμέτωπος με τον γραφειοκρατικό μηχανισμό.

Στον «Αμερικάνικο βούβαλο» του Ντέιβιντ Μάμετ, που ανεβαίνει στο θέατρο Σημείο,σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου, έχουμε την παρακμή του αμερικάνικου ονείρου, την ηθική κατάρρευση ενός φαινομενικά ειδυλλιακού κόσμου, καθώς η φιλία και η εμπιστοσύνη δίνουν τη θέση τους στην καχυποψία και την εξαπάτηση.

Η ψεύτικη εικόνα προς τα έξω

Σε ένα glam περιοδικό, όπου η έννοια της ομάδας έχει ακυρωθεί εδώ και χρόνια, το ψέμα και το κυνήγι της δημοσιότητας είναι εκείνα που κυριαρχούν, ώσπου ένα αναπάντεχο γεγονός αλλάζει τα πάντα. Αυτή είναι η υπόθεση του «Γκλόρια», σε σκηνοθεσία Έμιλυς Λουίζου στο θέατρο Δημήτρης Χορν.

Στην «Αθανασία» η κατάσταση περνά εκτός ελέγχου όταν μια κοπέλα αυτοανακυρήσσεται «αγία» και κερδίζει followers και χρήματα. Η παράσταση της Νεφέλης Μαϊστράλη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, συνεχίζεται φέτος σε άλλη σκηνή, στο Σύγχρονο θέατρο, με την Έλλη Τρίγγου στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στο «Χώρισέ με ΑΕ και ΣΙΑ» του Τριστάν Πτιζιράρ στο θέατρο Θησείον, σε σκηνοθεσία της Κόρας Καρβούνη, ο Αγάθωνας προσπαθεί να χωρίσει την Γκαέλ δι’ αντιπροσώπου, προσλαμβάνοντας τον Ερίκ για να κάνει τη σκληρή δουλειά. Μπερδέματα κι ανατροπές φέρνουν επί σκηνής σκληρές αλήθειες με κωμικό τρόπο.

Στον «Πίνακα» του Ερνέστο Καμπαγέρο σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη, στο θέατρο Ψυρρή, τίθενται πάλι σοβαρά ζητήματα περί αυθεντικού και απομίμησης, αλλά και της επιρροής των social media, μέσα από μια κωμωδία που μας θέτει πολλά ερωτήματα για το τι είναι τελικά αληθινό.

Ακριβώς αυτό είναι και το ερώτημα στον «Θαυματοποιό» του Μπράιν Φριλ στο θέατρο Μπέλλος, σε σκηνοθεσία του Θανάση Δόβρη, όπου ένας περιπλανώμενος θίασος παρουσιάζει μαγικά στον κόσμο.

Στο «Βαβέλ» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η Γιώτα Αργυροπούλου, που υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία, προσεγγίζει την τεχνητή νοημοσύνη ως ένα εργαλείο ενάντια στη μοναξιά, σε μια εποχή που η φροντίδα μετατρέπεται σε εμπόρευμα.

Στον «Τζόνι Μπλε» του Γιωργή Τσουρή, που παρουσιάζεται στο Άνεσις, η δύναμη της τεχνολογίας και της έκθεσης εξετάζεται από τη ματιά της δολοφονίας χαρακτήρων. Ένα βίντεο που έκανε τον γύρο του διαδικτύου κι ένας πατέρας που θέλει να εκδικηθεί.

Πατριαρχία, συναίνεση και παιχνίδια εξουσίας

Μια γυναίκα της υψηλής κοινωνίας ερωτεύεται έναν νεότερό της και επιθυμεί να φύγει μαζί του. Τα αδιέξοδα της κοινωνίας, ωστόσο, δεν την αφήνουν κι έπειτα από την κατακραυγή αποφασίζει να δώσει ένα τέλος στη ζωή της. Η «Άννα Καρένινα» του Λέοντος Τολστόι ανεβαίνει φέτος στο Θέατρον-Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, με τη Λένα Παπαληγούρα στον κεντρικό ρόλο.

Μια άλλη γυναίκα, στην εποχή του Παπαδιαμάντη αυτή τη φορά, αποφασίζει να γίνει σίριαλ κίλερ κοριτσιών για να τα γλιτώσει από τα βάσανα που τα περιμένουν στη ζωή και που εκείνη πέρασε ως γυναίκα. Η «Φόνισσα» παίζεται στο νέο θέατρο Έργον, με τη Λυδία Κονιόρδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Σωτήρη Χατζάκη, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, στον ρόλο του αφηγητή.

Οι «Στρακαστρούκες», στο AUDITORIUM, θέτουν ζητήματα έμφυλης βίας αλλά από μια άλλη σκοπιά. Η παράσταση σε κείμενο και ερμηνεία του Δημήτρη Σαμόλη και σκηνοθεσία του Μάριου Κακουλή μάς μεταφέρει τα στερεότυπα και τις παγιωμένες απόψεις μιας συντηρητικής κοινωνίας.

Το ίδιο θέμα θίγουν αλλιώς οι «Πριγκίπιsses» στον Μικρό Κεραμεικό, που παρουσιάζει την αληθινή φιλία μιας drag queen και μιας γυναίκας που πιέζεται μέσα στη συμβατική ζωή της.

Αντιστοίχως, στην παράσταση «Ο κος Ζυλ», ο Θωμάς Μοσχόπουλος παρουσιάζει μια αντεστραμμένη προσέγγιση της «Δεσποινίδος Μαργαρίτας» του Στρίντμπεργκ στο θέατρο Πόρτα για δεύτερη σεζόν.

Παιχνίδια εξουσίας με έναν άλλον τρόπο θέτει η παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Ζίνα, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια. Μυστικά και ψέματα έρχονται στην επιφάνεια μια νύχτα που δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες.

Στο «Bacon» στο Άνεσις, σε σκηνοθεσία της Έμιλυς Λουίζου, μια φιλία και ένας έρωτας μεταξύ δυο έφηβων αγοριών μετατρέπεται σε εφιάλτη, εξαιτίας των κοινωνικών στερεοτύπων.

Από την άλλη ο «Πουπουλένιος» του Μάρτιν ΜακΝτόνα σε σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζει την πολύ σκοτεινή πλευρά της παιδικής κακοποίησης.

Στις «Σπυριδούλες», που συνεχίζονται για τέταρτη σεζόν στο Σύγχρονο θέατρο, η Νεφέλη Μαϊστράλη φέρνει στη σκηνή τη ζωή των οικιακών βοηθών και των ψυχοκορών της δεκαετίας 1950 και 1960, σε σκηνοθεσία των Θανάση Ζερίτη και Χάρη Κρεμμύδα.

Στο ίδιο θέατρο, η «Συναίνεση» της Νίνας Ρέιν, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, παρουσιάζει μια ιστορία κακοποίησης από την πλευρά των εμπλεκομένων.

Οι «Λύκοι» του Ντίνου Σπυρόπουλου, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη στο Μικρό Παλλάς είναι ένα έργο που παρουσιάζεται ως αντικανονικό και ως χιουμοριστικά επικίνδυνο. Πέντε άνθρωποι, πέντε διαφορετικές προσωπικότητες κι ένα κορίτσι-θήραμα που πρέπει να σωθεί.

Ένα προκλητικό έργο περί σεξουαλικότητας ανεβαίνει στο θέατρο Κιβωτός, το «Μπόμπυ ή οι άβολες κουβέντες με τα ζώα» σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαγουλιώτη, όπου ο Γιάννης Νιάρρος ενσαρκώνει έναν ήρωα που διατηρεί σεξουαλικές σχέσεις με το ζωικό βασίλειο…

Στις «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας», σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, η πρωταγωνίστρια, χρόνια σε καταστολή, κόβει τα χάπια και ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά της…

Και πάλι στο φως…

Η σχέση μητέρας και κόρης έρχεται στο προσκήνιο στην παράσταση «Ρίτα Μαργαρίτα» στο Άνεσις, που γράφει και σκηνοθετεί η Μαρία Μαγκανάρη. Μαργαρίτα Λυμπεράκη vs Μαργαρίτα Καραπάνου: οι δυο συγγραφείς, σε μια διαρκή κόντρα μάνας και κόρης, με τα παράπονα, τις παραλείψεις αλλά και τη βαθιά αγάπη.

Στο «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκριν» που έρχεται για τρίτη χρονιά στο Altera Pars, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, παρακολουθούμε το πλησίασμα δύο φαινομενικά αντίθετων ανθρώπων, που από κόντρα και υποχρέωση μετατρέπεται σε ανάγκη και νοιάξιμο. Επι σκηνής ο Γιώργος Κωνσταντίνου κι ο Ορέστης Τζιόβας.

Στο «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» στο Ιλίσια-Βολανάκης, έχουμε μια άλλη σχέση, καθηγητή με φοιτητή, που πάλι εκφράζεται με τρυφερότητα, συγκίνηση και αγάπη.

Στη «Συγκάτοικο», σε σκηνοθεσία της Βίκυς Βολιώτη, στο θέατρο Πειραιώς 131, δυο γυναίκες φαινομενικά αντίθετες αναγκάζονται να συγκατοικήσουν και, καθώς πλησιάζουν η μία την άλλη, αρχίζουν να ζουν τη ζωή που δεν είχαν ζήσει ως τότε.

Στα «Παιδιά ενός κατώτερου θεού», που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Άλφα Ληναίος-Φωτίου έχουμε μια πολύ τρυφερή ιστορία αληθινής αγάπης, πέρα από τα εμπόδια και τις συμβατικότητες. Το έργο του Μαρκ Μέντοφ, σε νέα μετάφραση και σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου, παρουσιάζει το πώς μια κωφάλαλη και ένας ακούων πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, ξεπερνώντας σιγά σιγά με υπομονή και επιμονή το μεγάλο εμπόδιο του ήχου.