Η απάντηση της Ματίνας Καλτάκη στο ΣΕΗ: «Διαστρεβλώνετε τις θέσεις μου - Δεν γεννηθήκαμε χθες»

Θα γνωρίζετε ίσως το λεγόμενο «Σόφισμα του αχυρανθρώπου», την παρανόηση, την παρερμηνεία, την διαστρέβλωση ενός επιχειρήματος (εν προκείμενω ενός άρθρου) που κάποιος, από μικρόνοια ή ιδιοτέλεια, παρουσιάζει εσκεμμένα παραλλαγμένο, ή υπεραπλουστευμένο ή στην πλέον υπερβολική εκδοχή του - για να εξάγει τελικά το συμπέρασμα που τον βολεύει.

Στην πολιτική αποδεικνύεται πολύ χρήσιμη τακτική. Και ο ΣΕΗ σ' αυτήν καταφεύγει στο εν λόγω κείμενο. Επί παραδείγματι, ήδη στην αρχή της «τοποθέτησης» ο γράφων επισημαίνει «μία προσπάθεια συρρίκνωσης και τελικά εξαφάνισης των μικρών θεατρικών χώρων», αφήνοντας να εννοηθεί ότι εγώ την υπηρετώ!

Πρόκειται είτε για άτυπη πλάνη είτε για πλάνη συνάφειας, εφόσον όλοι γνωρίζουμε ότι ισχύει το αντίθετο: ότι συνεχώς ανοίγουν μικρά θέατρα (φέτος μόνον 3 ή 4, αν δεν είναι περισσότερα) και, επιπλέον, τα μεγάλα θέατρα «κόβουν» ή διαμορφώνουν μέρος τους έτσι ώστε να δημιουργήσουν νέες μικρές σκηνές.

Το πρόβλημα που θίγω είναι άλλης τάξης. Και ο γράφων του ΣΕΗ το γνωρίζει -άρα ψεύδεται.

Η εις βάρος μου επίθεση, όμως, έχει και συνέχεια. Με διδακτικές παραγράφους όπως η παρακάτω: «Μας προβληματίζει η προσπάθεια εξάλειψης της θεατρικής ιστορίας των τελευταίων τουλάχιστον 60 χρόνων της χώρας μας.[…] Μοιάζει να ξεχνούν - γιατί άραγε;- πως ολόκληρες γενιές ηθοποιών και θεατών έμαθαν θέατρο σε σκηνές που δεν ξεπερνούσαν τις 180 θέσεις, συχνά ούτε καν τις 50».

Συνεχίζοντας ο γράφων αραδιάζει όλα τα μεγάλα ονόματα του θεάτρου της άνθησης των δεκαετιών 1990-2010, λες και απευθύνεται σε κάποιον άσχετο, ανιστόρητο, πληρωμένο κονδυλοφόρο!

Προφανώς ο διαμαρτυρόμενος συντάκτης του ΣΕΗ αγνοεί ότι γράφω για το θέατρο περισσότερα από 30 χρόνια, ότι γνωρίζω την Ιστορία του Θεάτρου πολύ καλύτερα από τον ίδιο και ότι καθόλη την έως τώρα διαδρομή μου έχω βοηθήσει όσο λίγοι με τη δουλειά μου τους καλλιτέχνες των μικρών θεάτρων -αυτούς δηλαδή που τώρα ισχυρίζεται ότι υποτιμώ και επιδιώκω να εξοντώσω!

Το κείμενο του ΣΕΗ όμως "μπαίνει και στην ουσία" του άρθρου μου ως εξής: «Μπαίνοντας τώρα στην ουσία του άρθρου, η κυρία Καλτάκη διάλεξε να διαλαλήσει την προτίμηση της για "το θέατρο της μεγάλης ανάσας που δεν φυτοζωεί" και μάλιστα στην αρχή της θεατρικής περιόδου που οι παραστάσεις προσπαθούν να στηθούν και να βρουν το κοινό τους”».

Να κι ο Ίψεν, να και ο «Εχθρός του λαού»! Να και ο ψεύτικος ιδεαλισμός του καλλιτεχνικού μεροκάματου.

Επιπλέον, για να με «αντικρούσει» ο συντάκτης του ΣΕΗ χρησιμοποιεί ως παραδείγματα σπουδαίους καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, του 20ου αι. Αλλά, αν μου επιτρέπεται, με τις νεότερες γενιές τι γίνεται; Σήμερα τι ισχύει; Και στο μέλλον πώς θα εξελιχθεί το ελληνικό θέατρο;

Είναι πολλά όσα θα μπορούσαμε να πούμε, αν ανοίγαμε τη συζήτηση για τις παθογένειες του χώρου και πώς μπορούν να λυθούν.

Αλλά όχι ωσάν το καλλιτεχνικό δυναμικό να είναι συνολικώς άμοιρο ευθυνών για την σημερινή προβληματική συνθήκη.

Για να τελειώνω, παρά την απροσδόκητη επίθεση, οπωσδήποτε χαίρομαι που ήδη από το πρώτο κείμενό μου στην Αthens Voice άνοιξε συζήτηση. Αυτό ήθελα, όταν ανταλλάσσοντας ιδέες με την Αγγελική Μπιρμπίλη για την ονομασία της σελίδας της θεατρικής κριτικής, της είπα πόσο ταιριάζει η λέξη Αγορά στο Θέατρο.

Να συζητήσουμε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι του ΣΕΗ, και να ζητήσουμε και να διεκδικήσουμε, αλλά εντίμως. Όχι χρησιμοποιώντας αυτό ή επόμενο κείμενό μου για να επιτελέσετε το συνδικαλιστικό έργο σας και να προβάλλετε τα αιτήματα του κλάδου (τα οποία παρεμπιπτόντως ασπάζομαι σχεδόν στο σύνολο τους).

Εμένα βρήκατε να παρουσιάσετε ως μοχλό του Συστήματος; Είναι τουλάχιστον γελοίο. Δεν γεννηθήκαμε χθες.