Θεατρο - Οπερα

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Οι Πέρσες του Αισχύλου στο αρχαίο θέατρο

Η Μαρία Ναυπλιώτου ως Άτοσσα, ο Δημήτρης Καταλειφός ως Δαρείος, ο Αναστάσης Ροϊλός ως Ξέρξης και ο Σταύρος Σβήγκος ως Αγγελιοφόρος

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Οι Πέρσες του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη στην Επίδαυρο στις 3 και 4 Ιουλίου

Οι Πέρσες του Αισχύλου, το αρχαιότερο σωζόμενο έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, ανεβαίνουν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 3 και 4 Ιουλίου 2026, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026. Είναι η δεύτερη παραγωγή που θα παρουσιαστεί φέτος στο αρχαίο θέατρο, μετά τη «Μήδεια» του Κερουμπίνι που ανοίγει τα Επιδαύρια, στο πρόγραμμα που έχει ως τώρα ανακοινωθεί. Ένα έργο-τομή, που καταγράφει για πρώτη φορά στη σκηνή ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός — τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας — μετατρέποντας την ήττα σε συλλογική εμπειρία μνήμης.

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Πώς προσεγγίζει τους «Πέρσες» ο Χρήστος Θεοδωρίδης

Στην καρδιά της Επιδαύρου, η τραγωδία των ηττημένων αποκτά ξανά φωνή. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, μέσα από τη δραματουργική επεξεργασία που συνυπογράφει με την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου και τον Παύλο Σούλη, προσεγγίζει το έργο ως μια βαθιά αντιπολεμική σύνθεση, εστιάζοντας όχι στη νίκη, αλλά στην απώλεια — σε εκείνους που μένουν πίσω για να μετρήσουν τα ερείπια.

Εικοσιδύο άνθρωποι — ηθοποιοί και Χορός — συγκροτούν έναν ζωντανό οργανισμό επί σκηνής. Με οδηγό τον λόγο του Αισχύλου και τη μετάφραση του Μουλλά, και με εργαλεία τη μουσική σύνθεση του Jeph Vanger, τη χορογραφία και κίνηση της Ξένιας Θεμελή και τους φωτισμούς της Ιωάννας Αθανασίου και του Τάσου Παλαιορούτα, η παράσταση στήνει ένα τελετουργικό πένθους σε μια σκηνή λιτή, σχεδόν γυμνή. Όταν ο αγγελιοφόρος επιστρέφει από το μέτωπο, η αφήγησή του δίνει μορφή στον φόβο: η απώλεια είναι απόλυτη. Το σώμα και η σκέψη παραλύουν. Καμία πράξη δεν μοιάζει δυνατή. Μόνο ο θρήνος απομένει.

Η Μαρία Ναυπλιώτου ως Άτοσσα, ο Δημήτρης Καταλειφός ως Δαρείος, ο Αναστάσης Ροϊλός ως Ξέρξης και ο Σταύρος Σβήγκος ως Αγγελιοφόρος ενσαρκώνουν τα πρόσωπα μιας εξουσίας που καταρρέει, μεταφέροντας επί σκηνής την αγωνία, την απώλεια και την αδυναμία κατανόησης της καταστροφής. Ο Χορός, ως συλλογικός πρωταγωνιστής, αναζητά ονόματα, μνήμη και νόημα. Τα ονόματα των νεκρών γίνονται τα ονόματα όλων όσοι χάθηκαν — και συνεχίζουν να χάνονται — στους πολέμους του κόσμου.

Οι Πέρσες δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση πως οι ηττημένοι υπάρχουν σε κάθε εποχή. Και πως η μνήμη — όσο επώδυνη κι αν είναι — παραμένει η μόνη πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη.