Δημήτρης Μπούρας: 7+1 ερωτήσεις για τον ρόλο του στον «Ιππόκαμπο»

Ένα ζευγάρι χωρίζει και αποφασίζει να διαγράψει κάθε κοινή μνήμη. Ο Δημήτρης και η Βερόνικα ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους μέχρι που... συναντούν τον αστροναύτη που τους βοηθά να ανακαλύψουν κάτι βαθιά κρυμένο εδώ και καιρό. Η παράσταση «Ιππόκαμπος», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θύμιου Διαμάντη και του Κώστα Κουτρούλη στον Μικρό Κεραμεικό, αναφέρεται στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου που ελέγχει το κέντρο της μνήμης, είναι υπεύθυνο για τη μακροπρόθεσμη μνήμη και βοηθά τον εγκέφαλο να πλοηγείται στον χώρο. Η παράσταση μάς μεταφέρει την ιστορία αυτού του ζευγαριού, του Δημήτρη και της Βερόνικας, μέσα από τις αναμνήσεις τους. 

Δημήτρης Μπούρας: Ποιος είναι ο Δημήτρης στην παράσταση «Ιππόκαμπος» στον Μικρό Κεραμεικό

«Γράμμα στον ήρωά μου»: Αν μπορούσες να μιλήσεις απευθείας στον χαρακτήρα του έργου -με τρυφερότητα, απορία, ή ακόμα και κριτική- τι θα του έλεγες;
Πιστεύω σε πολύ μεγάλο βαθμό ότι οι χαρακτήρες που ενσαρκώνουμε σε κάθε έργο σαν ηθοποιοί είμαστε εμείς κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Και ιδιαίτερα σε αυτή τη παράσταση, υποδύομαι με αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία εμένα, και ξαναζώ στιγμές μου, συχνά επίπονες αλλά και λυτρωτικές συνάμα. Οπότε ναι, σίγουρα θα έδειχνα τρυφερότητα αλλά και κριτική, γιατί όσο επίπονη και να είναι, συχνά είναι και απαραίτητη.

«Ο ήρωάς μου κι εγώ»: Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον ρόλο, τι κοινό θα έβρισκες και πού είσαι τελείως αντίθετος;
Νιώθω ότι έχω και φουλ κοινά με το ρόλο μου αλλά και σε πολλά ειμαι φουλ αντίθετος. Σε αυτή τη παράσταση αναβιώνω μέσα από αυτό το χαρακτήρα και πολλές προσωπικές στιγμές που πραγματικά με πονάνε, βρίσκομαι αντιμέτωπος και με τις όμορφες στιγμές μου αλλά και με τα λάθη μου. Πράγματα που μετανιώνω, πράγματα που θα ήθελα να πήγαιναν αλλιώς. Και σε αυτό πάντα θα με κατηγορώ, αν και προσπαθώ τελευταία να το μειώσω αυτό.

«Αν ήμουν εγώ στη θέση σου»: Πώς θα αντιδρούσες εσύ στις καταστάσεις που βιώνει ο ήρωας που υποδύεσαι;
Ελπίζω σε πολλές διαφορετικά. Αλλά παράλληλα, επειδή υπάρχει σε τεράστιο βαθμό το αυτοσχεδιαστικό στοιχείο στη παράσταση, ξέρω πως αντιδράσεις που μου δημιουργούνται αυτόματα θα ήταν αυτούσιες και στη πραγματική ζωή. Σίγουρα συγκεκριμένες συνθήκες της παράστασης τις επικρίνω απόλυτα, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγουν απο το ρεαλισμό. Είναι τρομακτικό το πόσο αληθινές φαντάζουν, και σε βάζουν σε σκέψεις πόσες φορές μπορεί να βρεθείς στο κίνδυνο να φέρεσαι ανάλογα και στη πραγματικότητα.

«Τι μου έμαθες»: Τι σου δίδαξε ο συγκεκριμένος ρόλος ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη;
Να είμαι ανοιχτός, να μη φοβάμαι αυτό που νιώθω, να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και να μπορώ να τον αγαπάω ακόμα και με τα στραβά του. Μου είναι πολύ δύσκολο να μη με κατηγορώ για τα πάντα. Με αυτή τη παράσταση νιώθω ότι μπορώ να μου επιτρέψω μια αγκαλιά σε μένα. Και είμαι πολύ ευγνώμον για αυτό.

«Αν μπορούσα να σε αλλάξω»: Αν σου δινόταν η ευκαιρία να γράψεις εσύ τον ρόλο, τι θα άλλαζες;
Νομίζω τίποτα. Απλά θα σιγουρευόμουν ότι στο μέλλον του θα επεξεργαζόταν ότι πέρασε και θα φρόντιζε να μπορούσε να δεχτεί τον εαυτό του, και με τα καλά αλλά και με τα λάθη του. Είμαστε οι μνήμες μας και τα βιώματα μας, και όσο και αν πονάει καμιά φορά αυτό, κάθε ανάσα μας είναι μια ευκαιρία για βελτίωση.

«Αυτό ήταν δύσκολο»: Υπήρξε κάποιο στοιχείο του ρόλου που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα και γιατί;
Με δυσκόλεψε η αλήθεια και το προσωπικό σκάψιμο που απαιτεί από μένα. Πολλά στοιχεία του εαυτού μου μου είναι δύσκολο να τα εκφράσω αλλά σε αυτό το ρόλο, πάνω στη σκηνή όλα να βγαίνουν στο φως (συγκεκριμένα στο φως των λαμπών που αποτελούν το σκηνικό και που, τώρα που γράφω τη συνέντευξη, συνειδητοποιώ πόσο απίθανος συμβολισμός είναι)

«Έλα στη θέση μου»: Αν μπορούσες να συναντήσεις τον χαρακτήρα στην πραγματική ζωή, τι θα του έλεγες;
Πρόσεχε τον εαυτό σου, σε αγαπάω, όλα θα πάνε καλά, δεν είσαι μόνος σου.

«Το soundtrack του ήρωά μου»: Αν ο ήρωας είχε playlist, ποια τραγούδια θα είχε και γιατί;
Ωραία ερώτηση, πιστεύω θα είχε το «Βitter sweet symphony» γιατί περιγράφει για μένα πως είναι η ζωή πραγματικά, ότι έχει όλα τα συναισθήματα μέσα. Θα ήταν το «Κίτρινο φως» του εκπληκτικού μας μουσικού Χρήστου Βέργου γιατι δίνει αυτή την αίσθηση πως κάθε τι στη ζωη μας πρέπει να το ζούμε γιατι οι στιγμές φεύγουν και πρέπει να τις απολαμβάνουμε αλλα και το υπέροχο τραγούδι του αρχικού φανταστικού μουσικού μας Βασίλη Ράλλη «Σε μέρη μακριά» που μας συντρόφευε απο την αρχή και μας συντροφεύει ακόμα και τώρα στη παράσταση, και αυτό γιατί δείχνει πόσο ανεξίτηλο σημάδι σου αφήνει ο έρωτας, πόσο ο άνθρωπος που ερωτεύεσαι γίνεται για σένα ο λόγος να ανασαίνεις, να ξυπνάς και να κοιμάσαι και όταν συναντιέστε να νιώθεις πραγματικά ολόκληρος.