«Astoria» στο Παλλάς: Μια ιστορία έρωτα, επιβίωσης και σκληρής ξενιτιάς

Δεν είμαστε ακριβώς το κοινό του Παλλάς, αλλά το «Astoria» μας άρεσε: πολύ σοφά, δεν απευθύνεται μόνο στο στάνταρ κοινό του, έχει ανοίξει το φάσμα της συγκίνησης, το έχει πάει πιο πέρα από την νοσταλγία, ενώ το διανθίζει με κρυφή αισιοδοξία και οπωσδήποτε, με μπόλικο, ζωντανό, τραγανό τραγούδι. Είδαμε την διανομή με την πολύ καλή Έβελυν Ασουάντ, αλλά μας είπανε ότι και η Θεοδοσία Σαββάκη είναι εξίσου καλή, όπως είναι καλοί όλοι οι πάρα πολλοί ηθοποιοί, τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, τα video-art του Παντελή Μάκκα, τα κοστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη και γενικά τα πάντα όλα.

Αλλά ας αρχίσω κανονικά, με το έργο: το έγραψε ο Κωνσταντίνος Σαμαράς, το σκηνοθέτησε ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, κι είναι μια ιστορία… σκληρής ξενιτιάς. Και έρωτα όμως, και επιβίωσης, και προδοσίας και φιλίας – ενώ η ηρωίδα ξεκινάει από το πάμπτωχο Ελληνικό χωριό της και ταξιδεύει στην Αμερική στην δεκαετία του 1920, περνάει τα μύρια όσα στην Ελληνική Αστόρια, ταλαιπωρείται, πέφτει και σηκώνεται, γνωρίζει την επιτυχία αλλά και την πίκρα, και γενικά ζει μια ζωή που την αναγνωρίζουμε λίγο πολύ, ακόμα κι αν δεν έτυχε να έχουμε συγγενείς στην Αστόρια. Ακόμα κι αν δεν πήγε κανένας από το σόι μας μετανάστης στην Αμερική, ποτέ.

Ακόμα κι αν είμαστε σπάνιοι, δηλαδή, γιατί όλο και κάποιος από την ευρύτερη οικογένεια, τη γειτονιά, την ιδιαίτερη πατρίδα μας, έχει συγγενή ή γνωστό έστω, που έζησε ή ζει στην Αμερική ως απόγονος των ορίτζιναλ μεταναστών των δεκαετιών του ’20, ’30, ’40 και ’50-’60… Ακόμα και χωρίς καμία (συγκινησιακή/συναισθηματική) σχέση με την Αστόρια και την Αμερική ως ξενιτιά, η παράσταση λειτουργεί μια χαρά ως απολαυστικό θέαμα με περιεχόμενο – και η Μπέσσυ Μάλφα δίνει τα ρέστα της ως Greek-American τραγουδιάρα με πολλά χιλιόμετρα πίσω της.

Οι Έλληνες μετανάστες του περασμένου αιώνα στη σκηνή του Παλλάς

Η παράσταση μας μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, εκεί όπου μια μικρή Ελλάδα γεννιέται σε ένα καφενείο στην καρδιά της Αστόριας και το τραγούδι γίνεται φωνή, παρηγοριά και αντίσταση. Ταξιδεύουμε στον κόσμο των Ελλήνων μεταναστών της δεκαετίας του ’20 και του ’30 — σε μια κοινότητα που παλεύει για να ριζώσει, να επιβιώσει και να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της. Στην Αστόρια, ένα ελληνικό καφενείο γίνεται τόπος συνάντησης, εξομολόγησης και ελπίδας. Εκεί όπου δοκιμάζονται τα όρια της προσωπικής ελευθερίας και το τραγούδι μετατρέπεται σε δύναμη.

Η «Astoria» είναι μια ιστορία για τον έρωτα, για τους ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν και να ονειρευτούν ξανά σ’ έναν ξένο τόπο. Μια ιστορία που εξυμνεί τη δύναμη και το ψυχικό σθένος της γυναίκας. Και πάνω απ΄ όλα είναι μουσική! Μια ιστορία για το πώς η μουσική ενώνει, δημιουργεί κοινότητες και γίνεται κινητήριος δύναμη. Αντλεί τη μουσική της ταυτότητα από τα πιο εμβληματικά ρεμπέτικα της εποχής και από τους σπουδαιότερους μεταπολεμικούς απογόνους του είδους, όχι ως νοσταλγική αναπαραγωγή, αλλά ως ζωντανή σκηνική εμπειρία όπου το ελληνικό λαϊκό τραγούδι συναντά την αμερικανική μουσική ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης. Με ζωντανή ορχήστρα στη σκηνή υπό τη διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού, η «Astoria» γίνεται μια εμπειρία που σε συμπαρασύρει στον παλμό μιας ολόκληρης εποχής.

Info

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κείμενο:  Κωνσταντίνος Σαμαράς, Πρωτοτυπη μουσική - Μουσικές διασκευές:  Νίκος Στρατηγός, Σκηνικά:  Μανόλης Παντελιδάκης, Kοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη, Video art: Παντελής Μάκκας, Χορογραφία: Πάρης Μαντόπουλος, Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου ,Υπεύθυνη Φροντιστηρίου: Ανεστίνα Αργυροπούλου, Βοηθός Σκηνοθέτη:  Ελένη Τσιναρέλη, Ανατολή Τσελαρίδου, Συνεργάτης σκηνογράφος:  Ελίνα Δράκου, Φωτογραφίες/video trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας

Πρωταγωνιστούν: Έβελυν Ασουάντ/ Θεοδoσία Σαββάκη (διπλή διανομή), Χρήστος Στέργιογλου, Μπέσσυ Μάλφα, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μιχάλης Αλικάκος, Γιάννης Τσουμαράκης, Αριάδνη Καβαλιέρου, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης, Θεανώ Κλάδη, Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Νίκος Δερτιλής, Μιχάλης Κουτσκούδης, Λεωνίδας Μπακάλης, Ανατολή Τσελαρίδου, Ελένη Τσιναρέλη