Λάζαρος Γεωργακόπουλος: «Σήμερα δεν μιλάμε για αγάπη, αλλά για επιτυχία»

Δύο νέοι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι και θέλουν να ενώσουν για πάντα τις ζωές τους, όμως είναι κι οι δυο φτωχοί... Όταν καταφθάνει στο χωριό ο πλούσιος τσέλιγκας, ο Μήτρος, που αναζητά την πρώτη του αγάπη, τη Μάρω, η κατάσταση ανάμεσα στο νεαρό ζευγάρι περιπλέκεται ακόμη περισσότερο καθώς η μητέρα της Κρουστάλλως θέλει για την κόρη της μια καλή τύχη. Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος υποδύεται τον Μήτρο στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας», σε πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση του Θοδωρή Οικονόμου και κείμενο. στίχους και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού. Ο τελευταίος -πατώντας πάνω στο κλασικό κείμενο του Κορομηλά- έστησε ένα ολοκαίνιουργιο κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο, βάζοντας όμως τη δική του σφραγίδα και προσθέτοντας και πολλές στιγμές χιούμορ στην παράσταση. 

Με αφορμή τον ρόλο του στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας», ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος μας μίλησε για την πάρασταση, για τις γυναίκες της ζωής του Μήτρου, για το πόσο βαθιά είναι τα συναισθήματά του για την πρώτη του αγάπη, αλλά και το πώς διαχωρίζει την αγάπη από το αίσθημα της ερωτικής έλξης. 

Συνέντευξη με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο για τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας» στο Ακροπόλ

Το κείμενο γράφτηκε από την αρχή σε δεκαπεντασύλλαβο, σε γλώσσα προσιτή στον κόσμο, ενώ υπάρχουν και λυρικά μέρη. Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση όταν διαβάσατε το νέο κείμενο της παράστασης;
Μου άρεσε πολύ το κείμενο του Γιάννη από την πρώτη στιγμή που το διάβασα. Έχει ξαναγράψει το έργο του Κορομηλά σε εξαιρετικό δεκαπεντασύλλαβο, όπως και το πρωτότυπο, και είναι αρκετά πιστός στη δομή του αλλά έχει δώσει τη δική του σφραγίδα. Έχει εμπλουτίσει αυτό το πολύ συγκινητικό έργο με ένα έντονο και δαιμονικό χιούμορ. Ακόμα και σε πολύ δραματικές στιγμές βλέπεις την ανάγκη του για μια πιο ανάλαφρη και σκωπτική ανάγνωση. Παράλληλα όμως συνυπάρχει ένα ποιητικό σύμπαν που ξεδιπλώνεται σε στιγμές που μαζί με το χιούμορ δημιουργεί στο κοινό έντονα κύματα γέλιου και συγκίνησης που καταλήγει σε μεγάλη ευφορία. Και βέβαια δεν θα μπορούσε να μη σχολιάσει τη θέση της γυναίκας σήμερα, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε αν και πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα μετά από τόσα χρόνια.

Υποδύεστε έναν πλούσιο βοσκό που αναζητά παντού εδώ και χρόνια την αγάπη του. Θεωρείτε ότι η αγάπη κρατά για πάντα;
Αν θεωρούμε αγάπη το τρομακτικά υπέροχο και αδηφάγο αίσθημα της ερωτικής έλξης, τότε όχι, δεν κρατάει για πάντα. Αν όμως μιλάμε για την αγάπη που μεταμορφώνεται σε σύνδεση, σε οικειότητα, σε μια διαρκή σχέση που χρειάζεται συνεχή φροντίδα και καλλιέργεια όπως μια οποιαδήποτε δεξιότητα, που κάθε μέρα υπάρχει η επιλογή του ενός για τον άλλον, τότε ναι, μπορεί να κρατήσει. Βέβαια στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» μιλάμε για την πρώτη φορά που ερωτευόμαστε. Ο Μήτρος ψάχνει για χρόνια την πρώτη του αγάπη και αυτή η πρώτη φορά σε βρίσκει απροετοίμαστο. Χωρίς τη γνώση του πώς παίζεται το παιχνίδι του έρωτα, χωρίς κόλπα και τακτικές, με την αθωότητα και την απλότητα της πρώτης φοράς, του πρώτου βλέμματος στον άλλον, του πρώτου αγγίγματος. Και ίσως γι’ αυτό είναι και πιο δυνατός.

Είχατε ξανασυνεργαστεί με τον Γιάννη Καλαβριανό και τον Θοδωρή Οικονόμου; Πώς ήταν αυτή η συνεργασία;
Ήταν εύκολη θα έλεγα. Νομίζω ότι και οι δύο ασχολήθηκαν πολύ καιρό με το έργο και έτσι ήξεραν από την αρχή τι ήθελαν να κάνουν. Ήδη από την ανάγνωση είχαμε μια πολύ καθαρή εικόνα για το ποια θα ήταν η παράσταση. Εμείς έπρεπε να δούμε πώς θα κυλήσουμε σε αυτόν τον κόσμο με τον καλύτερο τρόπο. Οι πρόβες έγιναν με ηρεμία αλλά και την απαραίτητη ένταση προχωρώντας προς την πρεμιέρα, και με πολύ χιούμορ. Και αυτό το χιούμορ ήταν αναγκαίο και η τέλεια εκτόνωση έχοντας να αντιμετωπίσουμε αυτά τα ξέχειλα και απομακρυσμένα από εμάς απόλυτα αισθήματα.

Πώς έγινε η προσέγγιση για τον ρόλο από τον Γιάννη Καλαβριανό; Κατά τη διάρκεια των προβών, παίζατε ακόμα στον «Οιδίποδα του Άικ». Πόσο διαφορετικά είναι τα δυο έργα; Σας δυσκόλεψε η εναλλαγή;
Ο Μήτρος στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» είναι ένας άντρας κολλημένος στο παρελθόν, στον πρώτο του έρωτα, ζει και αναπνέει μέσα από αυτό το αίσθημα, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στη σκέψη του παρά μόνο αυτή η γυναίκα, η Μάρω. Είναι ένα αγνό καθαρό και απόλυτο πρόσωπο που αναζητά το φως της αγάπης. Αντίθετα. ο Κρέων στον «Οιδίποδα του Άικ» υπάρχει στο παρόν, το τώρα έχει σημασία για τη διαμόρφωση του αύριο, ενώ ό,τι έχει συμβεί πριν χρόνια δεν γίνεται να μας απασχολεί σήμερα εκτός κι αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς όφελός μας. Μπροστά στο απόλυτο του Μήτρου ο Κρέων, χωρίς στέρεη ηθική βάση, είναι το νερό που χωράει παντού. Δύο πολύ διαφορετικοί ρόλοι, δύο πολύ διαφορετικά έργα σε ύφος, θεματική και εποχή που είναι μεγάλη πρόκληση για κάποιον αλλά και με μεγάλο βαθμό δυσκολίας.

Ασημένια Βουλιώτη και Ελένη Ουζουνίδου διεκδικούν την καρδιά σας με διαφορετικό τρόπο. Τι μπορούμε να πούμε για τις δυο αυτές γυναίκες, χωρίς να κάνουμε spoiler;
Η Λένα είναι η Μάρω που αγάπησε ο Μήτρος μικρός και δεν την αναγνωρίζει τώρα πια, και η Ασημένια είναι η Κρουστάλλω, η κόρη της Μάρως, που αγαπάει έναν νεαρό αλλά μετά από ένα γεγονός που συμβαίνει αποφασίζει να παντρευτεί τον πλούσιο Μήτρο υπακούοντας στη συμβουλή της μητέρας της. Είναι δύο γυναίκες διχασμένες ανάμεσα στο αίσθημά τους και το καθήκον. Η Μάρω δεν έπαψε ποτέ να αγαπάει τον Μήτρο αλλά προτιμά να θυσιάσει την αγάπη της για να εξασφαλίσει με έναν πλούσιο γάμο την κόρη της, αποφεύγοντας να πάρει τον φτωχό Λιάκο, ενώ η Κρουστάλω θα προσπαθήσει να πνίξει τον έρωτά της για να ακολουθήσει τον δρόμο της μητέρας της. Δύο υπέροχοι ρόλοι που πολλές πρωταγωνίστριες εκείνης της εποχής και όχι μόνο ήθελαν να παίξουν γιατί οι ψυχικές διακυμάνσεις τους είναι μεγάλες.

Αγάπη vs χρήμα ή, για να το θέσω πιο σωστά, καλύτερη και πιο άνετη ζωή. Αυτό είναι ένα δίλημμα που αφορά τους ήρωες. Πόσο διαχρονικό θεωρείτε ότι είναι αυτό το δίλημμα;
Παλιότερα ίσως τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα. Ο γάμος γινόταν για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους και η αγάπη ήταν μόνο για τους ήρωες και πιο πολύ τους λογοτεχνικούς. Όπως λέει και η Μάρω στο έργο, μόνο αυτοί οι γάμοι είναι γεροί και αντέχουν στον χρόνο. Αργότερα θεωρήσαμε ότι μόνο ο έρωτας μπορεί να ενώσει δύο ανθρώπους και ξαφνικά εκτινάχτηκαν τα διαζύγια κατακόρυφα, αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο να δένει αυτούς τους ανθρώπους όταν τέλειωνε η αγάπη. Σήμερα πια νομίζω ότι είμαστε πιο συνειδητοί στη σύγκρουση αυτών των δύο βασικών ανθρώπινων αναγκών, της σύνδεσης με τον άλλον αλλά και της ασφάλειας και της επιβίωσης. Είναι και οι δύο αληθινές, δεν εξαφανίζονται στην ιστορία και γι’ αυτόν τον λόγο το δίλλημα δεν λύνεται ποτέ. Σήμερα μάλιστα φαίνεται ακόμα πιο πιεστικό αφού η κοινωνία προωθεί την επιτυχία και την άνεση. Κανείς στα social media σήμερα δεν μιλάει για την αγάπη του για κάποιον άνθρωπο, μόνο τα ταξίδια του σε ακριβούς προορισμούς, την άνετη ζωή του, τα χρήματά του.

Ποιος είναι ο ρόλος του Γιώργου Γλάστρα στο έργο; Είναι σαν να εξισορροπεί, σαν να δίνει λύσεις στα πάντα, ενώ είναι πανταχού παρών.
Ναι, είναι ο αφηγητής-συγγραφέας που υποδύεται και τον κυρ Χρόνη του έργου, συγγενή της Μάρως. Και σαν συγγραφέας ξέρει τα πάντα, σχολιάζει, συνομιλεί με το κοινό, δίνει λύσεις, οδηγεί τους ήρωες να σκεφτούν και να πάρουν τις αποφάσεις τους. Διατρέχει όλη την παράσταση, συμπυκνώνοντας το έργο του Καλαβριανού, φέροντας στη σκηνή μαζί με το έντονο λαικό χιούμορ ένα ποιητικό-μεταφυσικό στοιχείο.

Το καλοκαίρι θα υποδυθείτε τον Ιάσονα στη «Μήδεια», σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον σέρβο σκηνοθέτη αλλά και με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, που πρωταγωνιστεί;
Θα είμαι ο Ιάσων στη Μήδεια, ένα έργο που είχαμε κάνει με την Καρυοφυλλιά πριν αρκετά χρόνια και είναι πολύ συγκινητικό που θα ξαναβρεθούμε μετά από καιρό στους ίδιους ρόλους. Μαζί έχουμε παίξει και άλλα σπουδαία έργα όπως Τρωίλος και Χρυσηίδα, Ηλέκτρα, Δούκισσα του Μάλφι. Αλλά και ο Νικίτα με έχει σκηνοθετήσει σε τρεις από τους πιο σημαντικούς και αγαπημένους μου ρόλους, τον Δον Ζουάν, τον Ιβάνοφ και τον Ρασκόλνικοφ στο Έγκλημα και τιμωρία. Οπότε το να βρεθούμε ξανά μαζί είναι κάτι που περιμένω με μεγάλη αγωνία και αγάπη. Έχω βαθιά αγάπη και με τους δύο που μετράει πολλά χρόνια. Όσο για την παράσταση δεν μπορώ να πω ακόμα τίποτα, δεν έχουμε αρχίσει πρόβες και δεν έχουμε συζητήσει πολύ για αυτό που έχει στο μυαλό του ο Νικίτα, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα είναι βαθιά ανθρώπινη και με μεγάλο παραστασιακό ενδιαφέρον.

Είστε κυρίως θεατρικός ηθοποιός, αλλά πρόσφατα συμμετείχατε στην τηλεοπτική σειρά «Τιμωρός». Ποια είναι η απόψή σας για την τηλεόραση;
Η τηλεόραση είναι ένα πολύ δυνατό μέσον που έχει πολλά θετικά όπως και πολλές παγίδες και που, αν την δεις σαν εργαλείο της δουλειάς σου, μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμη. Πρώτα απ’ όλα σου δίνει αναγνωρισιμότητα σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα. Έπειτα, οι αμοιβές συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το θέατρο, μπορώ να πω ότι χρηματοδότησε πολλές φορές τις δύσκολες επιλογές μου στο θέατρο. Μαθαίνεις να λειτουργείς γρήγορα, κάτω από μεγάλη πίεση, να μαθαίνεις εύκολα κείμενα, να παίρνεις υποκριτικές αποφάσεις στη στιγμή, να συγκεντρώνεσαι και να πειθαρχείς όταν γύρω σου επικρατεί χάος. Αλλά μπορεί και να σε εγκλωβίσει σε μία εικόνα ύστερα από μία επιτυχία, π.χ. και να τρέχεις πίσω απ’ αυτήν, να σε ταυτίσουν με ένα πρόσωπο και να θέλουν να σε βλέπουν μόνο σε ανάλογους ρόλους όχι μόνο στην τηλεόραση αλλά και στο θέατρο.

Από τη μακρά σας πορεία στο θέατρο, πιστεύετε ότι το κοινό του θεάτρου έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τον covid;
Ναι, νομίζω ότι έχει αλλάξει αρκετά. Μετά την απομόνωση του covid το κοινό ξαναγάπησε το θέατρο ψάχνοντας για μια πιο συλλογική εμπειρία στην έξοδό του, θεωρώντας το ως πολιτιστική έξοδο-εκτόνωση, είχαν την ανάγκη της φυσικής παρουσίας τόσο του άλλου όσο και του ηθοποιού. Ήρθαν περισσότεροι νέοι στις παραστάσεις που μέχρι τότε ενδεχομένως να αδιαφορούσαν για το θέατρο, αναζητώντας κάτι ζωντανό. Έχοντας κουραστεί από τα social media και τις δεκάδες σειρές που είδαν στις πλατφόρμες, το θέατρο λειτούργησε σχεδόν θεραπευτικά. Όμως αυτή η εικόνα του γεμάτου θεάτρου, που ξεκίνησε σαν ανάγκη να βρεθείς κοντά στον άλλον, σήμερα επηρεάζει πολύ το κοινό, ο κόσμος πηγαίνει εκεί που μαζεύεται ο κόσμος, σαν η επιλογή να γίνεται περισσότερο κοινωνική παρά καλλιτεχνική ή αισθητική. Ύστερα, όλο αυτό το σκρολάρισμα που έχουμε συνηθίσει και διογκώθηκε επί covid, που δεν δίνουμε στον άλλον παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα να μας τραβήξει το ενδιαφέρον, η αισθητική βιντεοκλίπ που κυριαρχεί, έχει κάνει το κοινό να προτιμά παραστάσεις μικρής διάρκειας, με πολλή και έντονη μουσική, καταιγιστικούς ρυθμούς, εναλλαγή εικόνων, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνει τίποτα από αυτό που βλέπει.