Θέατρο Αλκμήνη | Ταξίδι γύρω από τη Χύτρα

Η Άννα Σωτρίνη κουβαλούσε τον Ευγένιο Λαμπίς χρόνια πριν τον σκηνοθετήσει. Όχι σαν όνομα θεατρικής ιστορίας, αλλά σαν παρουσία. Σαν έναν συγγραφέα που εμφανιζόταν πότε ως σκέψη, πότε ως επιθυμία, πότε σχεδόν ως εμμονή. Ένα φάντασμα ευγενικό αλλά επίμονο, που της ψιθύριζε πως κάποια στιγμή το «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» έπρεπε πια να ξεκινήσει.

Λένε πως ο Ευγένιος Λαμπίς δεν εμφανίζεται τυχαία. Διαλέγει ανθρώπους που αγαπούν το χιούμορ με ακρίβεια, τη φάρσα με πειθαρχία, το γέλιο που δεν είναι ποτέ επιφανειακό, τη σκληρή κοινωνική κριτική. Η Άννα Σωτρίνη τον μελετούσε χρόνια, αλλά δεν απαντούσε. Ίσως γιατί ήξερε ότι όταν έρθει η στιγμή, δεν θα είναι απλώς μια παράσταση· θα είναι συνάντηση.

Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτή τη μακρά πολιορκία, εμφανίζεται ο Χάρης Φλέουρας. Όχι ως σύμπτωση, αλλά σαν αγγελιαφόρος. Σαν κάποιος που θα μπορούσε να της πει –έστω και σιωπηλά– ότι ο Λαμπίς έχει κουραστεί να περιμένει. Ότι πέρασε κι από τα δικές του «προσμονές», λίγο ανυπόμονος, λίγο ειρωνικός, σίγουρα αποφασισμένος. Ότι η ιστορία αυτή πρέπει επιτέλους να «δει το φως της σκηνής». Να αποκαλυφτεί.

Η συνάντηση της Άννας με τον Χάρη δεν είναι θεατρικό ραντεβού, είναι αναγνώριση. Δύο άνθρωποι που βλέπουν το θέατρο με το ίδιο βλέμμα και πιστεύουν ακράδαντα και οι δύο, ότι η κωμωδία είναι το πιο δύσκολο θεατρικό είδος, ότι δεν είναι ελαφριά υπόθεση και ότι το γέλιο χρειάζεται πειθαρχία, ρυθμό ακρίβεια και κόπο. Στο κέντρο της ιστορίας, η κουζίνα του οδοντιάτρου Αλζεαντόρ ντυ Λουαρέ. Ένας χώρος καθημερινός, σχεδόν αθώος, που όμως μετατρέπεται σε πεδίο υπαινιγμών, βλεμμάτων, κοινωνικής υποκρισίας και επιθυμιών. Με τη σύζυγο εκτός σπιτιού και τη μαγείρισσα μόνιμα παρούσα, τα όρια θολώνουν και οι ισορροπίες καταρρέουν με τον πιο κωμικό τρόπο.

Εκεί ο Λαμπίς στήνει το παιχνίδι του: τίποτα δεν μένει κρυφό όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους. Δεν είναι τυχαίο ότι η κωμωδία του Λαμπίς λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε τελικά από τα χριστά ήθη της Γαλλίας του 19ου αιώνα. Η συζυγική πίστη και τα μικρά συμφέροντα κάθε κοινωνικής τάξης, με πένα ανατόμου, ο Λαμπίς τα ξεσκεπάζει και μας δίνει μια κλασική σπαρταριστή, διαχρονική κωμωδία.

Και τότε εμφανίζεται ο Σαράντος Γεωγλερής. Όχι για να «συμπληρώσει», αλλά για να ανατρέψει. Ο ρόλος του λειτουργεί σαν εκρηκτικός μηχανισμός γέλιου – εκείνος που μπαίνει και ξεκλειδώνει την αίθουσα, τινάζοντας τις ισορροπίες και επιβεβαιώνοντας πως η κωμωδία είναι ζήτημα timing και ευφυΐας. Μαζί με τους Βασούλα Σιάτρα, Γιάννη Παπαθύμνιο, Θεοχάρη Μαγκιρίδη και Γιώργο Φράγκο, συνθέτουν έναν θίασο που δουλεύει σαν σώμα.

Κοινός τόπος όλων: η Σχολή Βεάκη. Όχι ως τίτλος, αλλά ως DNA. Η πίστη στο ensemble, η αίσθηση ότι κανείς δεν παίζει μόνος του, ότι το γέλιο γεννιέται από τη συλλογική ακρίβεια. Δάσκαλοι και απόφοιτοι που κουβαλούν την ίδια θεατρική μνήμη την κάνουν παρόν. Η σκηνοθετική ματιά της Άννας Σωτρίνη κινείται ανάμεσα στο μηχανικό και το γκροτέσκο, χωρίς να βαραίνει το έργο με εξηγήσεις. Αφήνει τη «μηχανή παρεξηγήσεων» του Λαμπίς να αναπνεύσει-και τα καλολαδωμένα γρανάζια της να γίνουν εικόνα, ρυθμός, παρτιτούρα με τη συμβολή του Αντώνη Μιχαηλίδη στη μουσική σύνθεση. Κάπου εκεί, το φάντασμά του ίσως επιτέλους και να ησυχάσει.

→ Το «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλκμήνη, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30.