- CITY GUIDE
- PODCAST
-
19°
Το τέλος του έρωτα: Είδαμε τη γενική πρόβα της παράστασης στο Φουαγιέ του ΚΘΒΕ
Δυνατό έργο, σπαρακτικές ερμηνείες, σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Αποστολόπουλου
Ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος σκηνοθετεί «Το Τέλος του Έρωτα» του Pascal Rambert στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Κυριακή βράδυ, στη γενική πρόβα της παράστασης «Το Τέλος του Έρωτα», αφού η νέα θεατρική σεζόν του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος ξεκίνησε και σε λίγες μέρες ο Σταν και η Όντρεϊ, ο καλλιτέχνης και η μούσα του, θα μεταμορφώσουν το Φουαγιέ σε ρινγκ, πεδίο βολής και εμπόλεμη ζώνη. Βγαίνουν και ο καθένας τους πιάνει την άκρη του μαύρου τραπεζιού, που μονοπωλεί το σκηνικό. Σκηνικό λιτό, βουτηγμένο στο μαύρο, βελούδινες βαριές κουρτίνες και μοβ φωτισμός, η σήμανση του πένθους, λεπτό με το λεπτό τα μέρη του τραπεζιού διαχωρίζονται, διαλέγοντας στρατόπεδο. Γιατί απόψε χωρίζουν τα πάντα και οι πάντες. Γιατί κάποτε η Όντρεϊ και ο Σταν ήταν ζευγάρι, όμως ο πόθος και ο έρωτας τελείωσαν, δεν έμεινε τίποτα, η απόφαση έχει παρθεί, η σχέση θρυμματίστηκε, ο γάμος τους βρίσκεται υπό αίρεση, η παράσταση αρχίζει.
Disease, η αρρώστια του έρωτα, το τέλος μιας σχέσης: το τραγούδι του Martin Jaques των Tiger Lillies, που συμμετέχει στην παράσταση, περιγράφει άριστα τη μάχη σώμα με σώμα και λέξη με λέξη. Λέξεις που οι πρώην εραστές εκτόξεύουν σαν πύραυλους τόμαχοκ, σφαίρες, πολυβόλα που προσπαθούν να σμπαραλιάσουν τον εχθρό. Λέξεις χωρίς έλεος, η κοινή πορεία του Σταν και της Όντρεϊ απόψε κομματιάζεται ενώπιόν μου, κοινός τόπος μηδέν, ακόμα και οι μνήμες του καθένα τους ως προς αυτά που έζησαν διαφέρουν. Διαφωνούν και ως προς το συμβάν και ως προς την ερμηνεία του. Μα είναι δυνατόν, έτσι όπως φροντίζουν μεθοδικά να κατακρεουργήσουν ο ένας τον άλλο, αυτοί οι δυο άνθρωποι κάποτε να μοιράστηκαν το ίδιο παρελθόν; Να ποθήθηκαν και να αγαπήθηκαν, να έγιναν ένα και να ένιωσαν ένα; Κοίταξαν με τον ίδιο τρόπο τη ζωή τους, ή μήπως ως καλλιτέχνες που είναι κατασκεύασαν τον μύθο του κοινού τους βίου και του έρωτά τους, όπως στο παρελθόν κατασκεύαζαν την τέχνη τους; Τώρα που όλα έχουν παγώσει, στη σκληρή αποτύπωση του απολογισμού τους, ποιος από τους δύο θα καταφέρει να επιβιώσει βγαίνοντας από αυτό το δωμάτιο;
Δυνατό έργο, σπαρακτικές ερμηνείες. Η Ερατώ Μανδαλενάκη στον ρόλο της Όντρεϊ και ο Δημήτρης Σιακάρας-Στάνλεϊ απογειώνουν το έργο του Γάλλου δραματουργού Pascal Rambert. «Το Τέλος του Έρωτα» γράφτηκε για δύο ηθοποιούς το 2011, παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Αβινιόν την ίδια χρονιά γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Η Γαλλική Ακαδημία Τεχνών το ανακήρυξε το 2012 το καλύτερο σύγχρονο γαλλικό θεατρικό έργο και έχει παιχτεί με ιδιαίτερη επιτυχία σε 25 χώρες. Στο «Τέλος του έρωτα», ο λόγος είναι έντονα σωματικός, το ποιητικό και το παραληρηματικό στοιχείο εναλλάσσονται με τη σκληρή ορθολογική πραγματικότητα· ένα το λεκτικό ρινγκ. Καθώς ο κάθε εραστής παίκτης δέχεται σιωπηλά τα χτυπήματα, μέχρι να έρθει η ώρα της δικής του αντεπίθεσης, είναι στιγμές που θαρρείς και ματώνει ενώπιον μου.
Ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Αποστολόπουλος κατάφερε να διασκευάσει το έργο στήνοντας σκηνές που η βία εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, μέχρι η πρώην εραστές να ορμήσουν ξανά για άλλον έναν γύρο. Τα μοβ φώτα του πένθους για τη σχέση που τελείωσε μετατρέπονται σε κόκκινο, όπως το αίμα που κυλά. Ο Μπέργκμαν συναντά τον Φον Τρίερ, ο Πίντερ το My funny Valentine και το My heart belongs to daddy μεσολαβεί πριν ξεσπάσει άλλη μια ταραχή, άλλο ένα ντιρέκτ, ένα άπερκατ, ένα νοκ ντάουν, γιατί απόψε ο Σταν και η Όντρεϊ έπαψαν να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Γιατί απόψε επιθυμούν να διαλύσουν ο ένας τον άλλον και γιατί ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος σκηνοθέτησε το τέλος του έρωτά τους με έναν άγριο ρομαντισμό, στήνοντας ένα συναισθηματικό blood bath που θα συζητηθεί φέτος στους θεατρόφιλους κύκλους της μικρής μας πόλης.
Info
«Το Τέλος του Έρωτα» του Pascal Rambert - Νέα παραγωγή
Προσαρμογή – Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Αποστολόπουλος
Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Σιακάρας, Ερατώ Μαρία Μανδαλενάκη
Mουσική: Martyn Jacques / The Tiger Lillies
Πρεμιέρα: 22|10|2025
Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Μετάφραση: Νικολίτσα Αγγελακοπούλου, Προσαρμογή - Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Αποστολόπουλος, Προσαρμογή - Mood creator: Στέφανος Τσιτσόπουλος, Σκηνικά: Δανάη Πανά, Κοστούμια: Paul Wilkins, Μουσική: Martyn Jacques/The Tiger Lillies, Κίνηση: Αναστασία Κελέση, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Visuals: Βαγγέλης Μολυβιάτης, Post Production: Dada-Art, Ηχογράφηση/Ηχοληψία/Επεξεργασία μουσικής: Τίτος Καρυωτάκης, Βοηθός σκηνοθέτη: Χρύσα Ζαφειριάδου, Οργάνωση παραγωγής: Άννα Μαρία Γάτου
*Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 15 ετών
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένα έργο για τη μνήμη που καλπάζει ερήμην. Τη μνήμη που ξεδιπλώνει αναμνήσεις, που όμως δεν είναι αληθινές, αλλά επινοημένες ιστορίες.
Κλασικά κείμενα, σύγχρονη ελληνική δραματουργία και διεθνείς συμπράξεις
Mια ιστορία ενηλικίωσης, μνήμης και εσωτερικής αναζήτησης
Ο Μιχάλης Σαράντης πρωταγωνιστεί ξανά στην παράσταση του Γιώργου Κουτλή
Η παράσταση των Θέμη Πάνου και Βίλιας Χατζοπούλου επιστρέφει στη σκηνή στο πλαίσιο της φθινοπωρινής δέσμης δράσεων «Απόηχοι» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
30 και πλέον χρόνια που γράφω για θέατρο προβάλλω καλλιτέχνες του θεάτρου και παραστάσεις κυρίως μικρών χώρων
Η κορυφαία τραγωδός Λυδία Κονιόρδου επιστρέφει σε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους της καριέρας της
Το πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα της Κόρας Καρβούνη, με τους Μιχάλη Συριοπούλο, Βάσω Καβαλλιεράτου, Στάθη Κόικα επί σκηνής
Ο Γιώργος Καπουτζίδης στήνει έναν καθρέφτη απέναντι στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα
Ο σταρ του «Μπόρατ» συνεργάζεται με τον Αμερικανό σκηνοθέτη στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου
Ο Λάζαρος Βαρτάνης και ο Στέφανος Παπατρέχας ανεβάζουν ένα από τα πιο ποιητικά έργα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Η κριτικός θεάτρου απαντά στην ανάρτηση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών για το άρθρο της στην Athens Voice
Μια διαδραστική, αλλοπρόσαλλη κωμωδία όπου το κοινό αποφασίζει ποιος είναι ο δολοφόνος
Η ηθοποιός μίλησε για τη θεατρική μεταφορά του έργου της νομπελίστριας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς
Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας που ξεκινούν οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις της σεζόν
Είναι ώριμη πλέον η εποχή να δούμε με σοβαρότητα τι σημαίνει υποκειμενικότητα στην καλλιτεχνική κριτική
Η ζωή μετά τη Λυρική, ο Μαζωνάκης, οι Dreamers και ο Μάης του ’68
Μιλήσαμε με τη σκηνοθέτρια της παράστασης «Χρόνος από δεύτερο χέρι» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Για άλλη μια χρονιά παρουσιάζονται σπουδαία έργα, διεθνείς συνεργασίες και οπτικές που καλύπτουν κάθε γούστο
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.