Μουργέλα: Ο Παναγιώτης Κούκας φτιάχνει έναν λαϊκό δίσκο που δεν μοιάζει με τους άλλους

«Μουργέλα»: λέξη ιταλικής προέλευσης που σημαίνει «καμία διάθεση για οτιδήποτε». Και κάπως έτσι, με μια λέξη που κουβαλά ήδη τη δική της διάθεση, συστήνεται ο νέος δίσκος του Παναγιώτη Κούκα.

Η «Μουργέλα» είναι ένας δίσκος που ακούγεται ζωντανός από την πρώτη στιγμή. Χασάπικο, μπολερό, τσα-τσα, ζεϊμπέκικο και βαλκανική ρούμπα μπλέκονται χωρίς να ακούγονται ξένα μεταξύ τους, σχηματίζοντας ένα μουσικό μωσαϊκό που πατά γερά στην ελληνική λαϊκή παράδοση, αλλά δεν φοβάται να ξεφύγει από τα όριά της.

Η ηχογράφηση έγινε ζωντανά, χωρίς μετρονόμο, με όλους τους μουσικούς στην ίδια αίθουσα. Και αυτό ακούγεται. Ο δίσκος έχει ανάσες, μικρές ατέλειες, ένταση και εκείνη την αίσθηση ότι κάτι συμβαίνει πραγματικά μπροστά σου. Η «Μουργέλα» δεν είναι αποστειρωμένη. Έχει χιούμορ, τρυφερότητα, σκοτεινή ειρωνεία και ιστορίες που μοιάζουν να έχουν βγει κατευθείαν από τη ζωή.

Οι αναφορές είναι πολλές και ετερόκλητες. Από τον Ζαμπέτα, τον Δέλια και τον Μουφλουζέλη μέχρι το θεατρικό νεύρο του Κραουνάκη, τη λαϊκή στόφα του Στράτου και την ψυχεδελική ελευθερία του Tom Waits. Κι όμως, τίποτα δεν λειτουργεί ως απλή αναφορά. Οι επιρροές περνούν μέσα από το προσωπικό φίλτρο των δημιουργών και καταλήγουν σε δώδεκα τραγούδια που μοιάζουν με σκηνές μιας παράξενης αλλά οικείας επιθεώρησης.

Η «Μουργέλα» ηχογραφήθηκε στο Στούντιο Αχός, από τις 12 έως τις 18 Οκτωβρίου 2025, και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε προσωπικά βιώματα και κοινά ακούσματα. Πρόσωπα, διαθέσεις, σκιές, ειρωνείες, ρωγμές και μικρές στιγμές τρυφερότητας συνθέτουν έναν κόσμο που αντλεί εξίσου από το θέατρο, τη σύγχρονη μουσική και την πολυφωνία της ελληνικής λαϊκής παράδοσης.

Αν υπάρχει κάτι που διαπερνά ολόκληρο τον δίσκο, είναι αυτή η αίσθηση ότι το σήμερα δεν χωρά σε μία μόνο διάθεση. Το κωμικό και το τραγικό δεν διαδέχονται το ένα το άλλο, αλλά συνυπάρχουν. Η τρυφερότητα κουβαλά ειρωνεία, η εξάντληση δεν εξαφανίζει την επιθυμία και ακόμη και μέσα στη φθορά υπάρχει χώρος για συγκίνηση.

Εκεί ακριβώς πατά η «Μουργέλα»: στις αντιθέσεις που δεν χρειάζεται απαραίτητα να λυθούν. Σε εκείνο το σημείο όπου η καθημερινότητα δεν δίνει καθαρές απαντήσεις, αλλά παραμένει γεμάτη θόρυβο, μνήμη, επιθυμία και ασάφεια.

Και τελικά, η «Μουργέλα» γίνεται κάτι περισσότερο από μια συλλογή τραγουδιών. Γίνεται ένας τόπος συνάντησης. Ένας χώρος όπου το ελληνικό τραγούδι περνά μέσα από παλιές φόρμες, νέες αναγνώσεις και προσωπικές ιστορίες και συνεχίζει να μιλά για κάτι πολύ συγκεκριμένο: για το πώς είμαστε σήμερα.