Η μεσημεριανή βροχή δεν πτόησε κανέναν, και πώς να γινόταν αυτό άλλωστε; Ένα συναυλιακό ραντεβού που το ελληνικό κοινό περίμενε για δεκαετίες, η με διαφορά σημαντικότερη metal μπάντα των 90s επιτέλους στη χώρα μας. Οι Pantera, το όραμα των αδερφών Abbott που μετεξελίχθηκε και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη δεκαετία και εποχή, θα ανέβαινε τη σκηνή του Release Athens σε μια από τις σημαντικότερες συναυλίες της χρονιάς. Με τα 2/4 της κλασικής σύνθεσής τους, με τον πολύ Phil Anselmo να καθοδηγεί συγκρότημα και κοινό, με δύο πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου να παίρνουν τις θέσεις των αδερφών Abbott που έφυγαν νωρίς και άδοξα από τη ζωή. Είναι σίγουρο επίσης πως στην Πλατεία Νερού βρέθηκαν και οι περισσότεροι από αυτούς που είχαν αγοράσει εισιτήριο για τη συναυλία των Pantera/Slayer το 2001, η οποία και ακυρώθηκε λόγω των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα. Μαζί με τους Pantera, ένα από τα πλέον ανερχόμενα γκρουπ των τελευταίων δεκαετιών, οι Trivium, καθώς και οι φερέλπιδες Bodysnatcher, το groove των οποίων δονούσε την ατμόσφαιρα και ακουγόταν εκκωφαντικά από το ύψος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος ακόμα.
Μπαίνοντας στον χώρο έβλεπες ξεκάθαρα πως επρόκειτο για ένα reunion της παλιάς εκείνης φουρνιάς, των "θαραλλέων" fans της εποχής που έκαναν τη μετάβαση από τα παραδοσιακά metal ακούσματα σε σκληρότερες φόρμες. Μπλουζάκια των Pantera, των Machine Head, των Madball και πολλών άλλων εκπροσώπων της αντίστοιχης αμερικανικής σκηνής έμπλεκαν εξαιρετικά με τους νεότερους σε ηλικία παρευρισκόμενους, αλλά και στους πολυπληθείς οπαδούς των Trivium, οι οποίοι επιφύλαξαν αποθεωτική υποδοχή στο αγαπημένο τους γκρουπ. Με μπροστάρη τον πληθωρικό frontman Matt Heafy, το συγκρότημα από το Ορλάντο έδωσε μια άκρως επαγγελματική αλλά καθόλα δυναμική performance, η οποία χαρακτηρίστηκε από τη συνεχή υπόκλιση στη χώρα μας και την κουλτούρα της. Οι Trivium επιθυμούσαν διακαώς να έρθουν στην Ελλάδα εδώ και χρόνια, κάτι που αποδεικνύεται τόσο από τις φωτόγραφιες που αναρτήθηκαν στα social media του γκρουπ, όσο και από τα σπαστά αλλά σαφέστατα ελληνικά με τα οποία απευθυνότητα ο Heafy στο κοινό. Ένα κοινό αποτελούμενο από πάρα πολλούς οπαδούς της μπάντας, οι οποίοι είχαν στήσει το δικό τους party στις σειρές μπροστά στη σκηνή. Καυτά metalcore hits, αναφορές στον γύρο και τον μουσακά, ένας εκστασιασμένος Matt να μένει σταδιακά γυμνός από τη μέση και πάνω, ένα ιδανικό κλείσιμο με τα Heart from your hate και In Waves. Οι Trivium υποσχέθηκαν πως πολύ σύντομα θα βρίσκονται ξανά μαζί μας για ένα headline show, ένα ενδεχόμενο που μόνο μακρινό δεν φαντάζει μετά από την εμφάνιση του Release Athens.
Η ώρα πλησίαζε και ο κόσμος ήταν έτοιμος να γίνει μέρος της ιστορίας. Το ελληνικό κοινό γέμισε για άλλη μια φορά την Πλατεία Νερού, ενώ το ψιλόβροχο που έπεσε για λίγα λεπτά έδωσε την απαραίτητη δροσιά σε μια βραδιά που προμηνυόταν καυτή. Το μεγάλο πανό που σκέπασε τη σκηνή κρίθηκε απαραίτητο για το ιδιαίτερο stage show της μπάντας, ενώ τα video walls έδειχναν πλούσιο οπτικό υλικό από τις περιοδείες του συγκροτήματος κατά τη δεκαετία του 90, όταν και σε μια εμφανή πτώση της δημοφιλίας του ήχου, υπήρξαν από τους σημαντικότερους (αν όχι οι σημαντικότεροι) που κράτησαν ψηλά τη metal σημαία. Οι Pantera ξεκινάνε "ψαρωτικά" με το Hellbound, ώστε να δοκιμάσουν θα έλεγε κανείς το κοινό και τις αντοχές του. Καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα τι επρόκειτο να ακολουθήσει και τα A New Level, Strength Beyond Strength (όπου γίνεται ο κακός χαμός), Becoming και I'm Broken αποτελούν το πρώτο πολύ δυνατό σύνολο μιας συναυλίας που οδηγεί ήδη σε πολλαπλά mosh pits και τη δειλή εμφάνιση καπνογόνων. Ο Phil Anselmo, στα 58 του χρόνια πλέον, θα απευθυνθεί ευγενικά στο κοινό τις λίγες αλλά ουσιαστικές φορές που θα ασχοληθεί μαζί του. Ο Charlie Benante των Anthrax είναι φυσικά εγγύηση λόγω κλάσης και εμπειρίας, ενώ στο πλάι των Anselmo και Rex Brown, ο αειθαλής Zakk Wylde μας χαρίζει άλλη μια εξαιρετική performance, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά το ειδικό του βάρος για τον σκληρό ήχο, σε βάθος δεκαετιών. Ακριβής, πληθωρικός με την κιθάρα του, αρκείται στο shredding και στο να τιμήσει τον Dimebag Darrell, αφήνοντας τον Anselmo να δώσει το δικό του show.
Το δικό του show δίνει και το ελληνικό κοινό που φαίνεται να γιορτάζει και να ξεδίδει για τα τόσα χρόνια αναμονής. Καπνογόνα, μπυροποσία, παρέες που χοροπηδάνε αγκαλιά και ο απόλυτος συνδυασμός χαμόγελου και εκτόνωσης. Στο video wall συνεχίζουν να ξεδιπλώνονται οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, με τα αδέρφια Abbott σε πρώτο πλάνο, με τα πρόσωπά τους να ξεχωρίζουν επίσης και στις κάσες των τυμπάνων του Benante. Ο Zakk Wylde δίνει ίσως κάτι από το προσωπικό του χαρακτηριστικό ήχο στο υλικό των Pantera, ενώ από τη μέση μέχρι το τέλος της συναυλίας, ένας καταιγισμός από hits θα ισοπεδώσει και τον τελευταίο παρευρισκόμενο. 5 minutes alone, This Love, Mouth for war, Walk, Cowboys from Hell και F#' Hostile αποτελούν πλέον ένα από τα πιο έντονα συναυλιακά ημίωρα της εγχώριας σοδειάς για τη χρονιά, με τον Anselmo να δηλώνει το προφανές για κάποια από αυτά, πως δηλαδή υπήρξαν κομβικά για την πορεία του γκρουπ. Στο ενδιάμεσο και σε ένα από τα highlights της βραδιάς, το γνωστό υπέρβαρο σημείο του Domination σβήνει ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά απωθημένα...
Ο Anselmo δείχνει ευδιάθετος και προς το τέλος μας χαρίζει δυο a capella μίνι ερμηνείες των 50 ways to leave your lover (Paul Simon) και Stairway to Heaven (Led Zeppelin). Το κοινό τον αποθεώνει, όπως και τα υπόλοιπα μέλη των Pantera που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, χαρίζοντας στο κοινό τόνους ευχαρίστησης και ιδρώτα. Η Πλατεία Νερού έμελλε να γίνει ο τόπος όπου γίναμε μάρτυρες αυτού του φαινομένου, του συγκροτήματος που ταυτίστηκε με τη μουσική και κοινωνική αλλαγή μιας ολόκληρης δεκαετίας. Έχουν κάθε λόγο να περιοδεύουν και να γιορτάζουν την κληρονομιά τους προς τέρψιν όλων μας. Για μια ολόκληρη δεκαετία, τα πήγαν κάτι παραπάνω από περίφημα.
17°
