Οι πρώτοι καλοί δίσκοι του 2026

Με γνώμονα την υποκειμενικότητα που πλανιέται πάνω από κάθε κείμενο αυτής εδώ της στήλης, ας μιλήσουμε για μερικούς ενδιαφέροντες δίσκους που κυκλοφόρησαν στο πρώτο –σχεδόν– τρίμηνο του 2026.

Tyler Ballgame
«For The First Time Again»

Δεν είναι δύσκολο να λατρέψεις τον Tyler Ballgame. Άλλωστε, η φωνή του είναι καταπληκτική έτσι όπως κινείται κάπου ανάμεσα στον Tim Buckley, τον Harry Nilsson, τον Roy Orbison, θα τολμούσα να πω και τον Elvis Presley, αν αυτό δεν ήταν ιεροσυλία. Εντυπωσιακό; Απολύτως!

Η τραγουδοποιία του δεν είναι ακόμα αρκετά ώριμη, καθώς οι διαφορετικές επιρροές ανά τραγούδι είναι ιδιαίτερα εμφανείς, όμως έχει καταφέρει να κερδίσει ένα πλατύ ακροατήριο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Χρειάζεται λίγο ακόμα χρόνο μέχρι να γράφει πιο προσωπικά, κι ύστερα δεν θα πιάνεται με τίποτα. Μέχρι τότε… τον βλέπω δεκάδα για το 2026.

European Sun
«When Britain Was Great»

Αν οι Fall και οι TV Personalities ήταν από τα αγαπημένα σας συγκροτήματα στη δεκαετία του ’80, ο Jonathan Richman είναι ο μεγάλος ήρωας της αφέλειάς σας και οι Velvet Underground είναι ο λόγος για τον οποίο αποφασίσατε να ακούτε rock ’n’ roll, θα πάθετε πλάκα μ’ αυτό το obscure άλμπουμ των European Sun. Ο Steve Miles υπογράφει τις συνθέσεις και στο «When Britain Was Great» παίζουν μαζί του –κρατηθείτε– η Amelia Fletcher και ο Rob Pursey των Talula Gosh και φυσικά των Heavenly!

Bill Callahan
«Days Of 58»

Παραδέχομαι ότι δεν είμαι διόλου αντικειμενικός με τον Bill Callahan. Είναι από τους αγαπημένους μου μουσικούς, ήδη από την εποχή των Smog. Στα 58 του και μετά από σοβαρό πρόβλημα υγείας, ηχογραφεί έναν βαθύτατο και μελωδικό δίσκο, δηλαδή μελωδικό με τους δικούς του όρους. Από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας δεν έχει ξεκολλήσει από το πικάπ και φοβάμαι ότι θα μείνει εκεί μέχρι τις 5 Οκτωβρίου, που φιλοδοξώ να τον δω ζωντανά στο Λονδίνο.

Greg Foat and Sokratis Votskos with The Giorgos Pappas Trio
«Impressions Of Samos»

Όποιος τυχόν έχει στο μυαλό του εκείνον τον απίθανο δίσκο του 1967, όπου ο άλτο σαξοφωνίστας (και κλαρινετίστας) Phil Woods συναντά τον μπουζουξή Ιορδάνη Τσομίδη για να ηχογραφήσουν –για την Impulse, παρακαλώ!– το «Greek Cooking», σε ενορχήστρωση του Norman Gold, έρχεται αντιμέτωπος με μια αντίστοιχη έκπληξη: ένας από τους πολύ σημαντικούς Άγγλους πιανίστες, συνθέτες και παραγωγούς, ο Greg Foat, βρίσκεται για διακοπές στη Σάμο, όπου συναντά τον πολυοργανίστα Σωκράτη Βότσκο και το τρίο του Γιώργου Παππά –για το οποίο δεν έχω ακόμη πολλά στοιχεία–, και όλοι μαζί αυτοσχεδιάζουν και ηχογραφούν σε διάφορα σημεία του νησιού (παραλίες, σπηλιές κ.λπ.), με χαρακτηριστικό τον ήχο των τζιτζικιών σε κάποιες συνθέσεις. Θα επανέλθω πολύ σύντομα σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες για τα ελληνικά μουσικά πράγματα κυκλοφορίες της χρονιάς.

Gabrielle Cavassa
«Diavola»

Μόνο ένα κομμάτι έχει αποκαλυφθεί από τον νέο δίσκο της Καλιφορνέζας –με καταγωγή από την Ιταλία– Gabrielle Cavassa. Όμως πρόκειται για ένα καταπληκτικό κομμάτι, το «Prisoner Of Love», που θα περιέχεται στο «Diavola», το άλμπουμ που κυκλοφορεί τον Μάιο. Είναι ο δεύτερος δίσκος της Cavassa και πρώτος για την Blue Note, η οποία φαίνεται ότι ποντάρει γερά στη συγκεκριμένη τραγουδίστρια, αφού την παραγωγή έχουν αναλάβει από κοινού ο Don Was και ο Joshua Redman. Ίσως αρκετοί να τη θυμούνται από τη συμμετοχή της στον πρόσφατο δίσκο του Redman, «Where Are We», όπου –επίσης– ήταν καταπληκτική!

Chip Taylor
«Words From Holy Gardens»

Ο Chip Taylor είναι ο άνθρωπος που έγραψε μεγάλα τραγούδια όπως το «Wild Thing» και το «Try Just A Little Bit Harder». Είναι ο άνθρωπος που δεν σταμάτησε να γράφει και να ηχογραφεί μέχρι σήμερα. Είναι ο άνθρωπος που στα 85 του, χάνει τη σύντροφό του, παίρνει μια κιθάρα και γράφει έναν ολόκληρο δίσκο στη μνήμη της. Δεν ξέρω αν το «Words From Holy Gardens» θα είναι από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, θα είναι όμως από τα πιο συγκινητικά.

Omnihell
«Extreme Sufferings»

Ο Julian Ash έπαιζε μέχρι τώρα στους ηλεκτρονικούς και σκοτεινούς Harsh Symmetry και, αφήνοντας πίσω τα ηλεκτρονικά, αποφάσισε να γίνει λίγο πιο πανκ, λίγο πιο ποπ, παραμένοντας όμως σκοτεινός. Κάπου ανάμεσα στον Iggy Pop των late 70s και τους Cure του «Seventeen Seconds» κάνει έναν απόλυτα νοσταλγικό δίσκο, γεμάτο από καλά, σκοτεινά τραγούδια. Τι άλλο να ζητήσει κάποιος εκτός από ενδιαφέρον goth;