Monsieur Minimal: «Ο Μουσικός Δείπνος είναι μια ωδή στη γυναίκα»

Πώς θα έμοιαζε ένα μουσικό δείπνο με οκτώ γυναικείες φωνές, vintage αισθητική, διασκευές αγαπημένων κλασικών ελληνικών τραγουδιών και νέες «γεύσεις»; Αυτή είναι η ιδέα πίσω από το νέο άλμπουμ «Μουσικός Δείπνος» του Monsieur Minimal, που παντρεύει γνώριμες μελωδίες με μια φρέσκια, σύγχρονη ματιά. 

Ο Monsieur Minimal, aka Χρήστος Τσιτρούδης, μεγάλωσε στα Γιαννιτσά, σε μια αγροτική οικογένεια, και τα παιδικά του χρόνια ήταν γεμάτα παιχνίδι στις γειτονιές της υπαίθρου, ανέμελα κι ελεύθερα. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ήταν περίπου στην ηλικία των τριών, τότε που ξεκίνησε να τραγουδάει στο σπίτι, ενώ στα επτά του ασχολήθηκε με τον πρωταθλητισμό στην ενόργανη γυμναστική.

Τελικά, η εφηβεία τον βρήκε με μια κιθάρα στα χέρια, παρέα με τους Vitamins, το πρώτο του συγκρότημα. Από τότε, και μέσα από το καλλιτεχνικό του alter ego, διαμόρφωσε μια ξεχωριστή μουσική ταυτότητα στην ελληνική ποπ σκηνή. Η αισθητική και ο ήχος του, που ισορροπούν ανάμεσα στο σύγχρονο και το ρετρό, δημιουργούν αυτή τη χαρακτηριστική ατμόσφαιρα νοσταλγίας που έχει συνδεθεί με πολλά από τα τραγούδια του. Με αφορμή το νέο του πρότζεκτ, μιλήσαμε μαζί του για τις επιρροές του, τη μουσική του διαδρομή και τη φιλοσοφία πίσω από το ιδιαίτερο αυτό «τραπέζι».

Συνέντευξη με τον Monsieur Minimal

Πριν μιλήσουμε για τον Monsieur Minimal, θα θέλαμε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Χρήστο...
Είχα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια, με ατελείωτο παιχνίδι στην ύπαιθρο και στις γειτονιές. Από τα 7 έως τα 14 έκανα πρωταθλητισμό στην ενόργανη γυμναστική, όμως στη συνέχεια με κέρδισε η μουσική. Στην εφηβεία άκουγα και έπαιζα κυρίως grunge με την μπάντα μου. Σπούδασα Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, με μοναδικό σκοπό να «δραπετεύσω» από τα Γιαννιτσά. Για αρκετά χρόνια βιοπορίστηκα από αυτό. Παράλληλα, στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσα τότε, σπούδασα Μουσική Τεχνολογία και Παραγωγή.

Πότε συνειδητοποίησες ότι η μουσική δεν είναι απλώς ένα ενδιαφέρον, αλλά ο δρόμος που ήθελες να ακολουθήσεις;
Από τότε που ξεκίνησα τα μαθήματα κιθάρας μού δημιουργήθηκε η ανάγκη να αρχίσω να «συνθέτω» δικές μου μελωδίες και τραγούδια. Η μουσική έγινε το φυσικό μου καταφύγιο, μέσα απ’ αυτήν άρχισα να εκφράζομαι και να διαμορφώνομαι. Φυσικά, δεν έλειπαν και τα τρελά εφηβικά όνειρα. Πάντα έλεγα στους φίλους μου ότι κάποια στιγμή θέλω να βγάλω έναν δίσκο. Ωστόσο, κατάλαβα ότι μπορούσα να ακολουθήσω επαγγελματικά τη μουσική μετά το 2007, όταν ήρθε η πρώτη διάκριση σ’ έναν μουσικό διαγωνισμό που συμμετείχα. Στη συνέχεια ακολούθησε ο πρώτος δίσκος, και κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι υπήρξε σοβαρή απήχηση στο κοινό.

Το Monsieur Minimal τι σημαίνει για σένα;
Ήθελα πάντα να είμαι κύριος και απλός, τόσο στη μουσική μου όσο και ως άνθρωπος. Έτσι βρήκα ένα όνομα που να χωράει την απλότητα και την κομψότητα μαζί. Ο Monsieur Minimal είναι το alter ego που μου επιτρέπει να βλέπω τον κόσμο και τη μουσική πιο απλά και καθαρά.

Τι θυμάσαι από την εποχή που κυκλοφόρησε το «Lollipop», το πρώτο σου άλμπουμ;
Ήταν το 2008, η εποχή της αθωότητας και η πρώτη πραγματική έκθεσή μου στο κοινό. Θυμάμαι να περνάω ατελείωτα βράδια στο στούντιο στα Γιαννιτσά, γεμάτος ενθουσιασμό και με την αίσθηση ότι είχα ανοίξει μια πόρτα που δεν θα έκλεινε ποτέ.

Σήμερα, τι έχει αλλάξει στον τρόπο που γράφεις και συνθέτεις μουσική;
Στην αρχή έγραφα πιο αυθόρμητα, με μια σχεδόν παιδική λαχτάρα και, κυρίως, ακολουθώντας το συναίσθημα. Σήμερα, υπάρχει περισσότερη συνειδητότητα και καλύτερη μουσική κατάρτιση. Είμαι πιο ώριμος, τόσο συναισθηματική όσο και ως μουσικός παραγωγός. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να κρατώ ζωντανή τη σπίθα εκείνης της αρχικής ανεμελιάς και την αίσθηση της ελευθερίας που είχα όταν ξεκινούσα.

Στα πιο προσωπικά τραγούδια, πώς ένα ιδιωτικό βίωμα μετατρέπεται σε κάτι που μπορεί να αγγίξει κι άλλους;
Η μουσική πολλές φορές λειτουργεί σαν καθρέφτης: βλέπεις εμένα, αλλά ταυτόχρονα μπορείς να δεις και τον εαυτό σου. Το «Mother EP» ήταν ένα προσωπικό, διαγαλαξιακό μήνυμα προς τη μητέρα μου, που έφυγε από τη ζωή το 2023. Ένιωσα την ανάγκη να της γράψω και να μελοποιήσω όλα αυτά που ένιωθα μετά την απώλειά της, χωρίς να σκέφτομαι κάτι άλλο.

Έχεις συνεργαστεί με αρκετούς νέους καλλιτέχνες, όπως η Νεφέλη Φασούλη και η Σίλια Κατραλή. Τι είναι αυτό που σε εμπνέει στη νέα γενιά δημιουργών;
Η φωνή στα χέρια μου είναι ένα επιπλέον, αλλά βασικό, όργανο, το οποίο –όταν δεν μπορώ να ερμηνεύσω εγώ ένα κομμάτι– αναζητώ χωρίς κόμπλεξ σε κάποιον άλλον/άλλη καλλιτέχνη. Στην περίπτωση της Σίλιας, βέβαια, συνέβη το αντίστροφο, αφού μου ζήτησε η ίδια να συμμετέχω σε τραγούδι της. Η Σίλια μού βγάζει μια αθωότητα και μια «αφέλεια» που μου θυμίζει τα δικά μου πρώτα μουσικά βήματα. Όσο για τη Νεφέλη, πιστεύω πως είναι μια ώριμη λαϊκή φωνή, με πολλές δυνατότητες, η οποία εξυπηρέτησε σε πολύ καλό βαθμό, με την ερμηνεία της, τη νέα εκδοχή του «Σπαστά Φιλιά», που συμπεριλαμβάνεται και στο νέο μου άλμπουμ. Νομίζω πως τελικά αυτό που ενώνει τις δυο τους είναι η απόλυτη πίστη στην προσωπική τους ταυτότητα.

Στις 20 Μαρτίου κυκλοφορεί το νέο σου άλμπουμ «Μουσικός Δείπνος». Ποια είναι η ιδέα πίσω από αυτό το concept;
Όσον αφορά τον τίτλο, πρόκειται για ένα λογοπαίγνιο που σκέφτηκα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του και τελικά αποφάσισα να το υιοθετήσω. Το φαντάστηκα σαν μια τελετουργία μουσικής συνάντησης ανάμεσα σε μένα και τις οκτώ γυναίκες που συμμετέχουν στο άλμπουμ. Δεν συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο· είναι περισσότερο μια αισθητική επιλογή. Κάθε τραγούδι είναι σαν ένα διαφορετικό πιάτο, μια νέα «γεύση», μια άλλη προσέγγιση. Όλοι όσοι συμμετέχουν γίνονται, με έναν τρόπο, καλεσμένοι σ’ αυτό το ιδιότυπο μουσικό δείπνο.

Γιατί σ’ αυτό το άλμπουμ επιλέγεις αποκλειστικά γυναικείες φωνές;
Ήθελα να δώσω σε κάποια από τα τραγούδια μου μια νέα διάσταση, «χαρίζοντάς» τα αποκλειστικά σε γυναίκες ερμηνεύτριες. Ίσως είναι και ένας τρόπος να τιμήσω τις γυναικείες μορφές που με έχουν διαμορφώσει μέχρι σήμερα. Ο «Μουσικός Δείπνος» περιλαμβάνει παλαιότερα αγαπημένα τραγούδια μου, τρεις διασκευές αξέχαστων κλασικών ελληνικών κομματιών, αλλά και δύο ολοκαίνουργια τραγούδια. Θα κυκλοφορήσει ψηφιακά και σε βινύλιο στις 20 Μαρτίου και θα είναι το όγδοο άλμπουμ της δισκογραφίας μου. Όλα τα κομμάτια του ερμηνεύονται από οκτώ ξεχωριστές φωνές, που δίνουν νέα πνοή και χαρακτήρα στις συνθέσεις, μέσα από νέες ενορχηστρώσεις και τη χαρακτηριστική vintage αισθητική που αγαπώ.

Στο άλμπουμ συμμετέχουν οι: Μαρία Παπαγεωργίου, Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μαρίζα Ρίζου, Νατάσα Γιανναράκη, Νεφέλη Φασούλη, Λόλα Γιαννοπούλου, Εύη Μάζη και Ερωφίλη Παναγιωταρέα.

Το «Τανγκό της Ηδονής» είναι η πρώτη γεύση που είχαμε από τον «Μουσικό Δείπνο»…
Είναι ένα τραγούδι που είχε γραφτεί αρχικά για τη Χάρις Αλεξίου, όταν μου ζητήθηκε από τη δισκογραφική εταιρεία να γράψω για εκείνη. Δυστυχώς, αυτό δεν προχώρησε ποτέ, παρότι το κομμάτι της είχε αρέσει πολύ. Στη συνέχεια το απέδωσα στα αγγλικά και το ερμήνευσα μαζί με τη Rosey Blue στο άλμπουμ «Easter» το 2020. Τώρα, το ακούτε με τη φωνή της Λόλας Γιαννοπούλου, στην οποία βρήκα τελικά τον αισθησιασμό και την ερμηνεία που αναζητούσα. Ένιωσα ότι μπορεί να παίξει το παιχνίδι ανάμεσα στον ερωτισμό και τη γοητεία του τάνγκο, χωρίς να χαθεί η ευαισθησία του τραγουδιού.

Πιστεύεις ότι τα τραγούδια μπορούν να αποκτήσουν μια «δεύτερη ζωή» και να βρουν το κοινό τους στον κατάλληλο χρόνο;
Φυσικά. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο υπάρχουν και οι διασκευές. Αν έχουν κάτι νέο να πουν, τότε τα τραγούδια συνεχίζουν να ταξιδεύουν και να υπάρχουν μέσα στον χρόνο, φτάνοντας και στις επόμενες γενιές.

Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο ακροατής ακούγοντας τον «Μουσικό Δείπνο»;
Ο «Μουσικός Δείπνος» είναι μια ωδή στη γυναίκα και σε όλες τις καλλιτέχνιδες που μου έκαναν την τιμή να ερμηνεύσουν μερικά από τα τραγούδια μου, δίνοντάς τους, η καθεμία με το δικό της ξεχωριστό ηχόχρωμα, μια νέα ζωή. Θα χαιρόμουν λοιπόν αν κατάφερνα να μεταφέρω τον έρωτα, την αγάπη, τη συντροφιά, την ανεμελιά, το δικαίωμα στα όνειρα, την εσωτερική δύναμη, την αισιοδοξία, την τρυφερότητα και τον ρομαντισμό που αποπνέει το κάθε τραγούδι του «Μουσικού Δείπνου». Κόντρα στη μαυρίλα, την πεζότητα και τη σκληρή ωμότητα που μας επιβάλλει η νέα τάξη των πραγμάτων.