Σίλια Κατραλή: «Έχουμε ανάγκη την καλή μουσική»

Μιλά για τον εαυτό της χωρίς ωραιοποιήσεις: νευρική, παρορμητική, αναποφάσιστη, θυμώνει εύκολα, επηρεάζεται από τους γύρω της. Στα social media αυτοπροσδιορίζεται, σχεδόν αυτοσαρκαστικά, ως ιδεαλίστρια τραγουδοηθοποιός, υποψήφια για τίποτα. Ποια είναι όμως στ’ αλήθεια η Σίλια Κατραλή;

Γεννημένη στην Αθήνα, η Σίλια είχε αποφασίσει από μικρή ότι θέλει να γίνει σκηνοθέτρια. Στην έκτη δημοτικού έγραψε μέχρι και δική της παράσταση για μια σχολική γιορτή· δεν ανέβηκε ποτέ, αλλά το μικρόβιο της δημιουργίας είχε ήδη μπει. Από τότε, η ανάγκη της να δημιουργεί δεν έφυγε, απλώς άλλαξε μορφή και με τα χρόνια βρήκε καταφύγιο στη μουσική: μια μορφή αφήγησης σχεδόν κινηματογραφική, μόνο που, αντί για εικόνες, έχει ήχους και συναίσθημα.

Η πρώτη της επαφή με το τραγούδι ξεκίνησε επίσης στα σχολικά χρόνια, αλλά η πρώτη «κανονική» εμφάνιση μπροστά σε κοινό ήρθε λίγο αργότερα, με μια μπάντα που είχε φτιάξει με φίλους. Έπαιξαν αγγλόφωνο ροκ και μπλουζ σε ένα μαγαζί στους Αμπελόκηπους, μπροστά σε φίλους και γονείς. Το όνομα της μπάντας μπορεί να ξεχάστηκε, αλλά εκείνη η βραδιά όχι. Υπήρχε άγχος αλλά και ενθουσιασμός – μια εμπειρία έντονη, που της επιβεβαίωσε πόσο φυσικά μπορεί να μεταφράζει το συναίσθημα σε ήχο.

Κάπως έτσι, σχεδόν αθόρυβα στην αρχή, η μουσική της βρήκε τον δρόμο προς το ευρύτερο κοινό. Τα τραγούδια «Vanilia» (σε συνεργασία με τον Monsieur Minimal) και «Orizontas» έγιναν viral στα social media και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα, φέρνοντας τη μουσική της σε ένα κοινό που αναγνώρισε στον ήχο της κάτι οικείο και προσωπικό. Τα video clip της, με έντονη κινηματογραφική αισθητική, λειτουργούν ως φυσική προέκταση της συναισθηματικής αφήγησης των τραγουδιών της. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία της, τα «Πυροτεχνήματα», είναι ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι που, με λεπτές εναλλαγές έντασης και συναισθημάτων, παρασύρει τον ακροατή σε μια μικρή, φωτεινή έκρηξη μέσα στη σιωπή.

Από τα σχολικά χρόνια στα viral hits: Το ταξίδι της Σίλιας Κατραλή

― Τι είναι αυτό που θυμάσαι έντονα από την παιδική σου ηλικία;

Όταν πήγαινα στο δημοτικό, με τους φίλους μου από τη γειτονιά, θυμάμαι να παίζουμε στα κεραμίδια του σπιτιού μας. Κατεβαίναμε από το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου χρησιμοποιώντας σεντόνια. Το είχαμε δει σε μια παλιά ταινία – δεν θυμάμαι αν ήταν ελληνική ή ξένη παραγωγή.

― Υπήρχε κάποιος στην οικογένειά σου που ήταν καλλιτέχνης ή έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική;

Ο μπαμπάς μου έπαιζε μουσική, όχι επαγγελματικά, αλλά σίγουρα από εκεί ξεκίνησε η πρώτη μου επαφή με τον ήχο. Στο σπίτι ακούγαμε ροκ, αργότερα ανακάλυψα τη metal και τη hip hop, και σιγά σιγά άρχισε να σχηματίζεται το δικό μου προσωπικό μουσικό ύφος. Στο γυμνάσιο άκουγα Zeppelin, ενώ στο τέλος του λυκείου με καθόρισε ο ήχος του «Recovery», του άλμπουμ του Eminem.

― Ποιου καλλιτέχνη την αφίσα, λοιπόν, είχες κρεμάσει στον τοίχο του δωματίου σου;

Του Eminem!

― Θυμάσαι ποιο ήταν το πρώτο cd/βινύλιο που αγόρασες;

Νομίζω πως ήταν κάποια βινύλια με τραγούδια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

― Οι επιρροές σου στη μουσική είναι κάπως αντιφατικές… Νιώθεις ότι αυτό σε βοηθάει να δημιουργείς κάτι μοναδικό;

Νομίζω πως απλώς μου αρέσει να πειραματίζομαι με διάφορα είδη, αυτό είναι όλο. Πολλές φορές, τα ακούσματά μας δεν έχουν άμεση σχέση με την ηχητική μας πορεία.

― Πώς χαρακτηρίζεις το είδος της μουσικής που κάνεις σήμερα; Νιώθεις ότι κατατάσσεσαι κάπου;

Αυτό με τα είδη με έχει μπερδέψει κάπως. Συνήθως οδηγεί σε συμπεράσματα αμφιβόλου ακρίβειας, οπότε μάλλον δεν θα καταταχτώ κάπου σήμερα.

― Έχεις ασχοληθεί με τη συγγραφή, την ηθοποιία και τη σκηνοθεσία. Σε συνέντευξή σου έχεις δηλώσει πως έχεις μετανιώσει για πολλά απ’ αυτά που έκανες σε νεαρή ηλικία. Γιατί;

Το «έχω μετανιώσει» είναι μεγάλη κουβέντα! Απλώς σήμερα, κοιτώντας πίσω, νομίζω ότι, αν κάποια απ’ αυτά τα σενάρια είχαν μείνει σ’ ένα συρτάρι, δεν θα χάναμε και κάτι.

― Είσαι ο ίδιος άνθρωπος σε όλα τα περιβάλλοντα – στα live, στα social, στη σκηνή;

Φαντάζομαι πως ναι.

― Έχεις δηλώσει ότι «κάποιες ημέρες του χρόνου η ανατολή και η δύση του ηλίου είναι ο μόνος ικανός τρόπος να εξηγήσω τι συμβαίνει στην ψυχή μου». Αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα; Έτσι λειτουργείς;

Το έχω πει αυτό; Δεν το θυμόμουν! Πάντα μου φαινόταν πολύ φαντασμαγορική αυτή η στιγμή της ημέρας. Σαν να λύνονται τα μυστήρια του σύμπαντος εκείνη την ώρα ή να δημιουργούνται εκ νέου, κανείς δεν ξέρει.

― Πότε νιώθεις ότι ένα τραγούδι ολοκληρώθηκε;

Σχεδόν ποτέ.

― Ποιο είναι το πιο δύσκολο σημείο της δημιουργικής διαδικασίας –η επιλογή λέξεων, η μελωδία, η ερμηνεία– και γιατί;

Για μένα όλα ξεκινάνε από τις λέξεις, δηλαδή από την ιστορία. Κι έπειτα η ιστορία επενδύεται από κάποια μελωδία. Η μελωδία αυτή δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο, κι εκεί ακριβώς είναι που έρχεται η ομάδα μου. Τα παιδιά με τα οποία δουλεύουμε μαζί το πρότζεκτ του άλμπουμ. Αλλάζουμε πράγματα και φτάνουμε σ’ ένα τελικό πρώτο demo. Θα έλεγα πως το το πιο δύσκολο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας είναι το να πάρουμε μια απόφαση για την ενορχηστρωτική κατεύθυνση του εκάστοτε τραγουδιού. Αλλά κι αυτό το αίνιγμα κάποτε βρίσκει τη λύση του.

― Ο ρομαντισμός τι ρόλο παίζει στη ζωή σου και στα τραγούδια σου;

Βρίσκομαι με το ένα πόδι εντός και με το άλλο εντελώς εκτός του ρομαντισμού, αλλά δεν παύει να έχει ενδιαφέρον.

― «Vanilia» και «Orizontas», τα κομμάτια αυτά έγιναν viral και ακούγονται μέχρι και σήμερα παντού. Τι σε ενέπνευσε για να τα γράψεις; Ήταν κάτι προσωπικό ή πιο φανταστικό;

Ήταν και τα δύο μαζί. Πάντα είναι και τα δύο μαζί!

― Ποια είναι η σχέση σου με τα social media και πώς επηρεάζουν την καλλιτεχνική διαδικασία;

Η σχέση μου με τα social είναι όχι και τόσο καλή ώστε να ζητάω συμβουλές από δεκαοχτάχρονα, όχι όμως και τόσο κακή για να τα παρατήσω εντελώς. Είναι μέσα στο πρόγραμμα όλο αυτό, σαν μια νέα πραγματικότητα που προσπαθούμε, κάπως διερευνητικά ακόμα, να την κατανοήσουμε, όχι πάντοτε με επιτυχία.

― Έχεις μπει ποτέ στον πειρασμό να απαντήσεις σε αρνητικά σχόλια;

Επειδή δεν ξέρω καθόλου πώς θα αντιδράσω, λέω να μην το προσπαθήσω καν.

― Όταν λες ότι δεν γράφεις τραγούδια για να γίνουν επιτυχίες, πώς διατηρείς την ισορροπία ανάμεσα στην αυθεντικότητα και την ανταπόκριση του κοινού που τελικά λαμβάνεις;

Δεν είχα σκεφτεί ότι μπορεί να συμβεί. Αυτό κάπως φαίνεται κι από τα τραγούδια μου. Ο καθένας είναι υπεύθυνος γι’ αυτά που γράφει, μα όχι για το πώς τα αντιλαμβάνεται ο απέναντι. Είναι πολύ όμορφο όταν το ατομικό γίνεται συλλογικό. Δεν νομίζω πως αυτό αποκωδικοποιείται ή αντιγράφεται. Θεωρώ πως η αλήθεια του κάθε πράγματος είναι αυτή που είναι.

― Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερό σου κατόρθωμα μέχρι σήμερα;

Το ότι καθημερινά καταφέρνω, με κάποιον τρόπο, να επιβιώνω.

― Αισθάνεσαι ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις την αξία σου;

Όπως και κάθε άνθρωπος σήμερα στη Δύση.

― Υπάρχει τραγούδι που να ζήλεψες και να είπες «θα ήθελα να το έχω τραγουδήσει εγώ»;

Όλο το νέο άλμπουμ της Florence.

― Τι σε απογοητεύει σήμερα στη μουσική σκηνή της χώρας;

Υπάρχει μια μερική επαναλλειψιμότητα. Κάπως αποπροσανατολισμένη. Ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη.

― Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να παίρνει θέση σε κοινωνικά ή πολιτικά θέματα ή έχει το δικαίωμα να μην τοποθετείται δημόσια; Εσύ πώς αντιδράς σε όλα αυτά που συμβαίνουν;

Το ζήτημα αυτό είναι κάπως πολυπαραγοντικό. Καλό είναι ο καθένας να κάνει αυτό που αισθάνεται. Πιστεύω όμως πως οφείλουμε να παίρνουμε θέση σε κοινωνικοπολιτικά θέματα, πρώτα ως άνθρωποι κι έπειτα ως καλλιτέχνες. Προσωπικά είναι φορές που έχω το κουράγιο να παρακολουθήσω την όποια επικαιρότητα κι άλλες που δεν θέλω να μάθω καθόλου τι συμβαίνει.

― Τι απαντάς σε αυτούς που λένε ότι στη μουσική οι γυναίκες έχουν περισσότερες δυνατότητες ή μεγαλύτερη προβολή; Πιστεύεις ότι έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι να μιλάμε για αληθινή ισότητα;

Αν θέλουμε να μιλάμε για ισότητα, σε πρώτη φάση θα μπορούσαμε να σταματήσουμε να μιλάμε για γυναίκες και άντρες. Θα πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για καλλιτέχνες, για άτομα, για καλλιτεχνικά έργα. Στην προκειμένη, θα πρέπει να μιλάμε, κυρίως και πρώτα απ’ όλα, για καλλιτεχνικά έργα. Νομίζω πως μ’ αυτά θα έπρεπε να ασχοληθούμε. Με τα τραγούδια.

― Ως γυναίκα στη μουσική σκηνή, έχεις αντιμετωπίσει ποτέ συμπεριφορές ή στερεότυπα που σε έκαναν να αμφισβητήσεις τον χώρο;

Ναι, όπως και η πλειοψηφία των γυναικών στον χώρο της τέχνης αλλά και έξω απ’ αυτόν. Βέβαια, είχα και έχω την ικανότητα να ξεχωρίζω πότε τα πράγματα προκύπτουν επειδή φταίω εγώ και πότε συμβαίνουν επειδή ο απέναντι έχει κάποιο δικό του πρόβλημα. Δυστυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις συχνά κατηγορούμε τον εαυτό μας και αναλαμβάνουμε ευθύνες που δεν μας αναλογούν. Όταν, με την πάροδο του χρόνου, βγαίνουμε απ’ αυτό, νομίζω ότι είναι εντελώς ξεκάθαρο πως υπάρχει βαθιά ψυχοπαθολογία πίσω από τέτοιες συμπεριφορές, την οποία, ως μη ειδικοί, δεν μπορούμε να τιθασεύσουμε ή να αλλάξουμε. Νομίζω πως σε τέτοιες περιπτώσεις μια σωστή αντιμετώπιση είναι τα πράγματα να κυλήσουν βάσει της νόμιμης οδού, έτσι ώστε να περιοριστούν παραδειγματικά παρόμοιες συμπεριφορές στο μέλλον.

― Έχεις νιώσει ότι οι στερεοτυπικές συμπεριφορές στη μουσική βιομηχανία επηρέασαν τις επιλογές σου για το πώς παρουσιάζεσαι ή για το τι επιλέγεις να γράφεις;

Σίγουρα όχι!

― Ποια είναι η πιο περίεργη πρόβα ή συναυλία που θυμάσαι;

Θυμάμαι να έχω παίξει με 40 πυρετό. Ήταν το ’22, μαζί με την μπάντα μου, σ’ ένα μαγαζί στην Αθήνα. Δεν θυμάμαι και πολλά από εκείνη τη βραδιά. Ήμουν εντός και εκτός πραγματικότητας. Ήταν δύσκολο γενικά, δεν θα το ξαναέκανα.

― Τι κάνεις όταν κατεβαίνεις από τη σκηνή;

Συνήθως σχολιάζουμε με την μπάντα μου τη βραδιά.

― Ποιο τραγούδι σε κάνει πάντα να χαμογελάς;

«Cure for me», Aurora.

― Αν δεν ήσουν καλλιτέχνης, τι επάγγελμα θα έκανες;

Νομίζω πως θα είχα μεζεδοπωλείο σε νησί.

― Ποια είναι η εφαρμογή στο κινητό σου που χρησιμοποιείς περισσότερο;

Τις σημειώσεις. Εκεί καταγράφω σκέψεις, ιδέες, στίχους, συναισθήματα.

― Ποιο είναι το πιο περίεργο ψευδώνυμο που σου έχουν δώσει;

Silk Cut, όπως τα τσιγάρα.

― Έχεις κάνει ποτέ καμιά τρέλα για τον έρωτα;

Πάρα πολλές, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να ειπωθεί καμία.

― Είναι καλή φίλη η Σίλια;

Φαντάζομαι πως ναι. Γενικά έχω πολύ ψηλά στο μυαλό μου τη φιλία, οπότε δεν μπορεί να μην είμαι καλή φίλη.

― Ποιο live σού έχει μείνει αξέχαστο ως θεατή;

Θυμάμαι μια συναυλία του Νick Cave στην Πλατεία Νερού, καλοκαίρι, με καταρρακτώδη βροχή. Ήταν συγκλονιστική βραδιά!

― Σήμερα πολλοί ακούνε μουσική ενώ ταυτόχρονα κάνουν άλλες δραστηριότητες. Τι θα ήθελες να βιώνει κάποιος ακούγοντας τα τραγούδια σου;

Συνήθως μου αρέσει να ακούω μουσική ενώ περπατάω. Έτσι φαντάζομαι να ακούγονται και τα δικά μου τραγούδια. Βγαίνω αρκετές φορές αργά τη νύχτα, πηγαίνω κοντά στη θάλασσα και ακούω τις μείξεις των τραγουδιών μου – ειδικά όταν ένα project είναι ακόμη σε work in progress στάδιο.

― Ποιο είναι το πιο περίεργο αντικείμενο που κουβαλάς πάντα μαζί σου;

Ένα μπρελόκ κατσαβίδι.

― Ποιο είναι το κριτήριο για να συνεργαστείς με κάποιον;

Να μου αρέσει πολύ το τραγούδι και να εκτιμώ τον άλλον καλλιτεχνικά.

― Ποια από τις συνεργασίες σου δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

Είναι μία απ’ αυτές που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμη, αλλά ανυπομονώ.

― Τι σημαίνουν τα «Πυροτεχνήματα» για σένα; Για ποιο πράγμα μιλούν;

Στα «Πυροτεχνήματα» μιλάω περισσότερο για το εφήμερο του πράγματος. Γι’ αυτές τις προσωπικές λαμπερές ιστορίες μας που διαδραματίζονται κάτω από το φως μιας συλλογικής, παράξενης καθημερινότητας, όπου κάπου στο τέρμα του δρόμου ή στην άκρη του ουρανού μπορούμε να εντοπίσουμε τα σημάδια – τις απαντήσεις για ό,τι χρειαζόμαστε.

― Τα «Πυροτεχνήματα» θυμίζουν πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Πώς καταφέρνει η μουσική σου να αφήνει αποτύπωμα στην καρδιά του ακροατή;

Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που το δείχνει ο χρόνος. Έχουμε ανάγκη τη μουσική. Και συγκεκριμένα την καλή μουσική. Σε βάθος χρόνου είναι όμορφο να ακούς πως «το κομμάτι σου με βοήθησε σ’ εκείνη τη στιγμή», είναι κάτι μη μετρήσιμο ως ανταμοιβή.

― Νιώθεις άγχος για το αν ο κόσμος θα αγαπήσει τα νέα σου κομμάτια όσο και τα προηγούμενα; Για το αν θα γίνουν κι εκείνα viral;

Όχι, σίγουρα δεν νιώθω κανένα άγχος γι’ αυτό. Έχω άγχος με το να ολοκληρωθεί το νέο άλμπουμ, να χωρέσουν μέσα σ’ αυτό όλα όσα έχω να πω, να είναι πλήρες και άρτιο και να μεταφέρει τις ανησυχίες και τα μηνύματα με τρόπο κατανοητό για τον ακροατή. Έχω άγχος για την ηχητική κατεύθυνση που πήραμε με την ομάδα μου, αν είναι η σωστή για το εκάστοτε τραγούδι, για κάποιες αποφάσεις που πρέπει να παρθούν σε κάθε τραγούδι, αν βρίσκονται όλα στη θέση τους κ.λπ. Αλλά για το πού θα καταλήξουν αυτά τα τραγούδια –αν θα γίνουν ή όχι viral–, αυτό δεν νομίζω ότι είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα.

― Τι νέο ετοιμάζεις;

Ετοιμάζουμε το δεύτερο single του νέου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή 13/3, με τίτλο «Το γιασεμί», από τη Μinos. Ανυπομονώ να το ακούσετε! Παράλληλα δουλεύουμε ολόκληρο το άλμπουμ με την ομάδα μου και φτιάχνουμε ένα «new era» σε αυτό το lp, αρκετά διαφορετικό αλλά και όμοιο με το προηγούμενο, με σκοπό να κυκλοφορήσει ολόκληρο μέσα στον Μάιο του 2026.