Matina Sous Peau: Το μότο μου είναι «αν δεν έχει νόημα, τουλάχιστον να έχει πλάκα»

Tο όνομά της προφέρεται Ματίνα Σου Πω, αποπνέοντας έναν διακριτικό ελληνογαλλικό αέρα. Στα ελληνικά διαβάζεται και ως «μα, τι να σου πω», ενώ στα γαλλικά η φράση sous (de) peau σημαίνει «κάτω από το δέρμα». Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστή μέσα από τη διασκευή των «Μεταμορφώσεων», του τραγουδιού που είχε κυκλοφορήσει πριν από περίπου 35 χρόνια με τη φωνή του Βλάσση Μπονάτσου και που τώρα απέκτησε μια δεύτερη ζωή.

Ένα όνομα με δύο όψεις, όπως και η ίδια η Ματίνα: το πρωί εργάζεται ως γραφίστρια, τα βράδια βρίσκεται πίσω από τα decks ως DJ. Με την πρώτη ματιά, νομίζεις πως έχεις απέναντί σου τον πιο ζεν άνθρωπο. Κι όμως, έρχεται κι εκείνη, όπως μου λέει, αντιμέτωπη με το άγχος και τους ψυχαναγκασμούς πιο συχνά απ’ όσο θα φανταζόταν κανείς. Νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια πίσω από την κονσόλα του DJ, εξομολογείται, και προτιμάει να αποφεύγει τις ζωντανές εμφανίσεις. Αυτό που πραγματικά επιθυμεί είναι να βρει τον χρόνο για να ολοκληρώσει έναν δίσκο – ένα έργο συνεκτικό, φτιαγμένο με τους δικούς της όρους.

Με αφορμή τη νέα δημιουργική περίοδο που διανύει, θελήσαμε να δούμε τι υπάρχει πέρα από τις viral στιγμές και να γνωρίσουμε τη Ματίνα έξω από το τραγούδι που τη σύστησε στο ευρύ κοινό. Τι σημαίνει να δημιουργείς χωρίς να σε ορίζει αυτό που έχει ήδη «πετύχει»; Πόσο εύκολη είναι η αποδοχή της σεξουαλικής ταυτότητας; Παραμένουν τα ζητήματα ψυχικής υγείας ταμπού; Και τελικά, πώς επιβιώνεις στην Ελλάδα τού σήμερα;

Πώς εμφανίστηκε η μουσική στη ζωή σου;
Οι γονείς μου δεν είχαν καμία σχέση, ασχολούνται με τη φυσική. Ξεκίνησα κλασικό βιολί μικρή, στο δημοτικό. Στο σπίτι υπήρχε ένα αρμόνιο, ο αδερφός μου έπαιζε κιθάρα. Παρ’ όλα αυτά, είμαι κυρίως DJ. Οι περισσότεροι με ξέρουν από τα κομμάτια, αλλά το DJ-ing υπήρχε από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Θυμάμαι να περιμένω τις σχολικές εκδρομές για να φτιάξω κασέτα μιξαρισμένη από το ραδιόφωνο. Πάντα μου άρεσε να διασκεδάζω τον κόσμο, γι’ αυτό και νιώθω ότι έχω δύο πλευρές στη μουσική. Χρησιμοποιώ το ίδιο όνομα, αλλά είναι σαν δύο διαφορετικοί κόσμοι.

Αισθάνεσαι πιο άνετα πίσω από την κονσόλα ή πάνω στη σκηνή;
Είναι δύο διαφορετικές συνθήκες. Όσον αφορά το τραγουδιστικό κομμάτι, για να μπορέσει να βγει αβίαστα και να το χαρώ, θέλει πολλές πρόβες, συνέπεια, συντονισμό, χρήματα, κι αυτό πρακτικά δεν είναι εύκολο. Δεν έχει καμία σχέση με το DJ set, στο οποίο τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται προετοιμασία. Αυτός είναι κι ένας λόγος που το χαίρομαι περισσότερο. Μου αρέσει πολύ να γράφω μουσική, αλλά αυτό απαιτεί συγκέντρωση, θέλει χρόνο και τα τελευταία δύο χρόνια έχει συμβεί μόνο δύο μέρες. (γέλια)

Μπορείς να βιοποριστείς από τη μουσική ή είναι side job;
Μπορεί να συμβεί να ζεις μόνο από αυτό, αλλά δεν μπορώ να υπολογίζω ότι θα είμαι DJ στα 70 μου. Δουλεύω το πρωί ως γραφίστρια. Η δουλειά μου ως DJ είναι να ψυχολογώ τον κόσμο και να επικοινωνώ μέσα από τη μουσική. Βλέπεις φάτσες, ρούχα, το vibe, δοκιμάζεις κομμάτια και καταλαβαίνεις τι μπορεί να νιώσει ο άλλος. Υπάρχουν και οι artist DJs, που παίζουν πιο συγκεκριμένα είδη. Εγώ είμαι πιο people pleaser, παίζω για τον κόσμο, για τον χώρο, για το context.

Στον ελεύθερο χρόνο σου τι ακούς;
Εξαρτάται. Όταν δουλεύω, βάζω κομμάτια που έχω κατεβάσει ή λίστες από Spotify. Στο αυτοκίνητο ακούω ραδιόφωνο ή playlists, αν πάω ταξίδι. Πλέον έχω pick-up και ακούω και βινύλια. Παλιά, που αγόραζα cd, έπαιρνα αρκετά συχνά soundtracks ή ηλεκτρονική μουσική. Μου αρέσουν πιο down tempo κομμάτια, και η R’n’B (το hip hop λιγότερο). Και επειδή ως DJ περνάω από πάρα πολλά είδη, έχω αναφορές από πολλές διαφορετικές περιόδους. Αν τα βινύλια δεν κόστιζαν τόσο, θα είχα χίλια δυο διαφορετικά.

Περίμενες ότι οι «Μεταμορφώσεις» θα είχαν τόσο μεγάλη απήχηση;
Αυτό το κομμάτι μού άρεσε πολύ –το θυμόμουν από τους «Απαράδεκτους»– και ήθελα να το κάνω πιο ακουστικό και μίνιμαλ. Το μεγάλο μπαμ, βέβαια, έγινε στο Instagram και στο TikTok. Έπαιξε πρώτα εκεί, μετά ζητήθηκε για διαφήμιση, έγινε χαμός και ξέφυγε τελείως, και εκτός Ελλάδας, παρότι είναι στα ελληνικά. Νομίζω ότι η παλιά εκτέλεση είχε μια πολύ συγκεκριμένη αισθητική 80s/90s και δεν ήταν εύκολο άκουσμα για τον μέσο ακροατή. Αυτό που εγώ θέλησα να κάνω ήταν να το απογυμνώσω και να το αναδείξω.

Φοβάσαι μήπως σε καθορίσει αυτή η επιτυχία ή το αντιμετωπίζεις απλώς ως ένα όμορφο κεφάλαιο;
Εννοείται ότι χαίρομαι – ειδικά όταν μου στέλνουν μηνύματα από το εξωτερικό. Έχω επίγνωση του ότι μάλλον θα είναι το πιο γνωστό κομμάτι που θα έχω κάνει ποτέ, αλλά δεν είναι κι ότι τα παράτησα όλα για τη μουσική, ότι έδωσα τα πάντα και αναρωτιέμαι «γιατί να μην έχω άλλο τόσο μεγάλο κομμάτι». Δεν βλέπω το μέλλον σε ανταγωνιστική σχέση με το παρελθόν. Γράφω μουσική, απλώς δεν το κάνω ως επάγγελμα. Θέλω να δημιουργώ όταν έχω όρεξη και όταν δεν σκέφτομαι τι θέλει ο κόσμος. Να μου βγαίνει και να έχω την ψυχική ηρεμία να το κάνω.

Το περασμένο καλοκαίρι κυκλοφόρησε το κομμάτι «Πυγολαμπίδες». Πώς προέκυψε αυτό το πρότζεκτ;
Η κοπέλα μου είχε ξεκινήσει μεταπτυχιακό στο ντοκιμαντέρ, έφτιαχνε κάποια βίντεο και μου είπε «γράψε μου ένα κομμάτι». Μου έδωσε μια κατεύθυνση για το vibe – να είναι συναισθηματικό και ανάλαφρο. Τη θεματολογία την αποφάσισα εγώ. Επειδή πλέον λέω ανοιχτά ότι είμαι λεσβία, και είχα ζήσει το κομμάτι της μη αποδοχής και του φόβου, σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να γράψω κάτι γι’ αυτή την εμπειρία. Ήταν και την περίοδο κοντά στο Pride, οπότε υπήρχε μια ωραία αφορμή.

Πότε ένιωσες έτοιμη να το μοιραστείς;
Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική εμπειρία. Στα Γιάννενα δεν είχα προσλαμβάνουσες. Οι μόνοι ανοιχτά γκέι που υπήρχαν ήταν δύο άντρες που τους αντιμετώπιζαν ως περίγελο. Στην Αθήνα συνέχισα να ερωτεύομαι γυναίκες, αλλά για μένα ήταν συναισθηματικό, δεν πήγαινε στο σεξ, σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε με τα αγόρια. Με τα αγόρια πήγαινε στο σεξ, αλλά δεν μπορούσα να δεθώ. Κάποια στιγμή συγκατοικούσα με μια κοπέλα (straight) και μου λέει «έχω κάνει κάτι με κοπέλα». Και τότε σκέφτηκα: «Αυτή είναι straight και έχει κάνει κάτι. Εγώ που ερωτεύομαι κοπέλες γιατί έχω κολλήσει στο ότι δεν μπορώ;» Και κάπως έτσι ξεκίνησε, και συνέπεσε με την πρώτη μου σχέση με κοπέλα. Από τη στιγμή που το δέχτηκα εγώ, ήταν πολύ εύκολο. Για τους δικούς μου, είμαι από τις τυχερές περιπτώσεις. Ο πατέρας μου ήταν πολύ οκέι. Η μητέρα μου δυσκολεύτηκε λίγο περισσότερο, λόγω και της μικρής κοινωνίας, αλλά τελικά όλα καλά.

Η ζωή στην Αθήνα σού αρέσει;
Ναι, μου αρέσει. Μετράει πολύ ότι έχουμε ένα ωραίο σπίτι, έχουμε καλές σχέσεις με τους γύρω μας, ένα πλαίσιο οικογενειακό. Έχω τον κύκλο μου, τους φίλους μου, τη σχέση μου – όλα είναι εδώ. Αντικειμενικά, δεν είναι εύκολη πόλη η Αθήνα. Δεν είναι όμορφη· είναι γοητευτική, αλλά όχι ανθρώπινη. Είναι ένα χάος, έχει φασαρία. Ευτυχώς δουλεύω remote και γλίτωσα την κίνηση. Η επαρχία έχει τα καλά της, κυρίως σε θέματα ποιότητας ζωής και πιο ήρεμης καθημερινότητας, αλλά έχει τα αρνητικά της μικρής κοινωνίας. Στην Αθήνα έχεις περισσότερα πράγματα να κάνεις, ευκαιρίες, κόσμο να γνωρίσεις.

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου και τον τρόπο που δουλεύεις;
Καταρχάς, έχω αγχώδη διαταραχή με ιδεοψυχαναγκαστικά στοιχεία, OCD δηλαδή. Δεν είμαι άνθρωπος που θα με δεις στην τσίτα, αλλά κάνω χίλια πράγματα, σαν να μη θέλω να μείνει λεπτό αδράνειας στη μέρα μου. Ευτυχώς ασχολούμαι με πράγματα που μου αρέσουν, εκτός από τις δουλειές μου: παίζω τένις, κάνω pilates. Και γενικά είμαι πειθαρχημένη – ήμουν και φυτό στο σχολείο. Ένα άλλο μου χαρακτηριστικό είναι ότι θέλω να διασκεδάζω τον κόσμο. Και στις παρέες συνήθως θα βγω μπροστά, θα κάνω φασαρία. Το μότο μου είναι: Αν δεν έχει νόημα, τουλάχιστον να έχει πλάκα.

Πότε αποφάσισες να ψαχτείς με το OCD;
Τώρα ξέρω ότι είχα στοιχεία από μικρή. Υπάρχει και στην οικογένεια: ο πατέρας μου έχει το ίδιο, κι η μητέρα μου στοιχεία του. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία στα 25. Ο γιατρός μού είπε ότι έχω στοιχεία ψυχαναγκασμού, αλλά δεν έκρινε ότι χρειαζόμουν αγωγή, μέχρι που τελικά χρειάστηκα. Νομίζω ότι ο κόσμος δεν ξέρει τι είναι το OCD. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι να θες να τακτοποιείς τα πράγματα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όπως λέει ο γιατρός, «υπερλειτουργεί το κέντρο της ευθύνης» και μπορεί να αγχωθείς για εντελώς μη ρεαλιστικά σενάρια. Ας είναι καλά και τα φάρμακα, σε συνδυασμό με την ψυχοθεραπεία.

Η διάγνωση σε τρόμαξε ή σε ανακούφισε;
Για μένα ήταν ανακουφιστικό, αλλά την πρώτη φορά, επειδή πήγαινε μαζί με το «θα πάρεις αγωγή», είχα στεναχωρηθεί. Τη δεύτερη φορά ήμουν «δώσε μου φάρμακα τώρα!». Το ότι ξέρεις πως υπάρχει κάτι που το παίρνεις και μπορείς να ζεις φυσιολογικά και να είσαι λειτουργικός είναι φοβερά καθησυχαστικό. Αν ζούσα σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τέτοια φάρμακα, δεν ξέρω τι θα έκανα – όταν περνάς κρίση, είναι απάλευτο να μην έχεις τίποτα να σε ανακουφίσει.

Αισθάνεσαι ότι ο κόσμος κάνει περισσότερη δουλειά με τον εαυτό του;
Ακόμα και τώρα, ο κόσμος δεν είναι χαλαρός με την ψυχοθεραπεία και ειδικά με την αγωγή. Όλο και περισσότεροι κάνουν θεραπεία, αλλά δεν ξέρω αν γίνεται ουσιαστική δουλειά. Το ότι πας σε έναν ειδικό, δεν σημαίνει ότι πατάει ένα κουμπί και σου διορθώνει τα προβλήματα. Είναι δύσκολο να βρεις μέχρι ποιο σημείο φταίνε οι άλλοι και από πού και μετά φταις κι εσύ. 

Νιώθω οτι πολλοί θεραπευτές, προκειμένου να τονώσουν το ηθικό των ασθενών τους, καταλήγουν στο άλλο άκρο, να τους κάνουν αναίσθητους. Από την άλλη, το να δεχτείς ότι θα παίρνεις αγωγή είναι άλλο στάδιο αποδοχής, και υπάρχει η τάση αυτό να μεταφράζεται ως αδυναμία, ότι δεν τα καταφέρνεις μόνος σου, ειδικά από τις παλαιότερες γενιές.

Υπάρχει κάτι που σε βοηθάει να το διαχειρίζεσαι;
Νιώθω τυχερή, γιατί έχω καταφέρει να κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Μου αρέσει η πρωινή δουλειά, μου αρέσει το DJ-ing, μου αρέσουν πολλά πράγματα που κάνω. Αυτό που δεν κάνω είναι τα live. Τα αποφεύγω γι’ αυτόν τον λόγο: αν δεν έχεις πρόβες και εξοικείωση, είναι πολύ αγχωτικό.

Πού θα ήθελες να είσαι σε πέντε ή δέκα χρόνια;
Να έχω βγάλει δίσκο. Θα είναι τεράστιο κατόρθωμα. Θα σημαίνει ότι έχω αφήσει άλλα πράγματα στην άκρη – κάτι που ήδη κάνω, ώστε να προκύψει χώρος για νέες δημιουργίες.