Αγοράζοντας δίσκους στο Λονδίνο το 2026: See It, Pay It, Got It

Στην εποχή που ήταν δύσκολο να παραγγείλεις δίσκους από το εξωτερικό, την προ internet εποχή, έφτιαχνα κάτι τεράστιες λίστες που χρησιμοποιούσα τη μία φορά τον χρόνο –ή στα δύο χρόνια– που κατάφερνα να ταξιδέψω στο Λονδίνο. Τα πράγματα έγιναν πολύ πιο εύκολα με τις online παραγγελίες, και σήμερα –παρά τις κάποιες δυσκολίες που έφερε το Brexit– μπορείς να βρεις το υλικό που ψάχνεις χωρίς πρόβλημα. Όμως τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την επίσκεψη σε μια σειρά από δισκοπωλεία που έχεις αγαπήσει αλλά και σε μερικά καινούργια.

Πριν απ’ όλα, κατευθύνεσαι προς Σόχο. Central Line από Lancaster Gate, κατεβαίνεις Oxford Circus και στρίβεις δεξιά στην Μπέργουικ, τον δρόμο που εικονίζεται στο εξώφυλλο του «(What’s the Story) Morning Glory?» των Oasis. Το Reckless, στον αρ. 30 της Μπέργουικ, μου άρεσε πάντα. Ίσως γιατί εκεί είχα αγοράσει τους πρώτους δίσκους του Bevis Frond που έβαλα στη δισκοθήκη μου. Ομολογώ ότι σήμερα δεν βρίσκω κάτι ιδιαίτερο στα ράφια του, πέρα ίσως από αρκετά ενδιαφέρον reggae υλικό, ίσως και κάποια punk και hardcore πράγματα.

Το Sister Ray στο 75 –πλέον– του ίδιου δρόμου με έχει κουράσει. Όχι τόσο με το υλικό του –είναι αρκετά πλούσιο– όσο με τα κακοφωτοτυπημένα εξώφυλλα των δίσκων που βρίσκονται στα ράφια: αποκλειστικά και μόνο φωτοτυπίες μέσα σε PVC θήκες κι επιπλέον χαμηλός φωτισμός, τέτοιος που μαντεύεις, αντί να αναγνωρίζεις, τα εξώφυλλα. Ομολογώ ότι τσίμπησα το βινύλιο του «Unplugged» του Νιλ Γιανγκ, που για κάποιον λόγο μού έλειπε, σε πολύ καλή τιμή σε σχέση μ’ αυτές που υπάρχουν στο Discogs.

Παρότι ο dance ήχος του Phonica –Πόλαντ Στριτ 51– δεν είναι ο ήχος μου, αυτό το δισκοπωλείο μού αρέσει πολύ. Ίσως γιατί υπάρχει πολλή Ιαπωνία εδώ. Έφυγα με μια συλλογή της Κιόκο Κοϊζούμι. Δεν περίμενα τόσο καλό jazz section, βρήκα μερικές τζαζιές της Three Blind Mice, που όμως ήταν πολύ περισσότερες στο εξαιρετικό –για jazz/world ήχους– Sounds Of The Universe –Μπρόντγουικ Στριτ 7–, σπίτι της δισκογραφικής Soul Jazz.

Το δισκοπωλείο της Third Man του Τζακ Γουάιτ –Μάρσαλ Στριτ 1– δεν κρύβει σπουδαίες συγκινήσεις, πέρα από το υλικό του label και μερικά ακόμη επιλεγμένα πράγματα. Έμεινα αρκετή ώρα παρ’ όλα αυτά, γιατί έπαιζε το «Summer Sun» των Yo La Tengo, που είχα καιρό να ακούσω.

Τιμούσα πάντοτε το Fopp –Έρλαμ Στριτ 1– επειδή είχε πολύ φτηνά cd και πρόσφερε με τον τρόπο αυτό εξαιρετικό υλικό για τις εκπομπές, ειδικά του Τρίτου. Πλέον αυτό δεν ισχύει και θα έλεγα ότι έχει κυλήσει προς το mainstream, όπως πολύ περισσότερο το HMV, που κάποια στιγμή έκλεισε και ξανάνοιξε στο 363 της Όξφορντ Στριτ, κοντά στην Μποντ Στριτ. Κανένα ενδιαφέρον λοιπόν.

Στο Νότινγκ Χιλ επισκεπτόμουν πάντα το Music And Video Exchange, στο 38 της Νότινγκ Χιλ Γκέιτ. Αρκετά βινύλια αλλά και πολλά cd, ιδίως κλασικά, ιδανικά για το ραδιόφωνο. Αν θέλει κάποιος πλούσια world music όμως, καλά θα κάνει να κατηφορίσει μέχρι το Honest Jon’s στο 278 της Πορτομπέλο Ρόουντ.

Κι όπως πάντα, αφήνω για το τέλος, μία μέρα ολόκληρη, για τα Rough Trade –το δυτικό στο 130 της Τάλμποτ Ρόουντ και το ανατολικό στο 91 της Ολντ Τρούμαν Μπρούερι. Σκέφτομαι ότι η δισκογραφική indie καρδιά του Λονδίνου χτυπάει στα δύο αυτά σημεία. Πήρα τα τρία πιο ενδιαφέροντα για μένα άλμπουμ του τελευταίου διαστήματος εκεί: Το «For The First Time Again» του Τάιλερ Μπόλγκεϊμ –υπογεγραμμένο και με bonus 7ιντσο–, το «When Britain Was Great» των European Sun –κάπου ανάμεσα στους Fall και τους TV Personalities–, καθώς και το soundtrack του «The Spin» με μουσική του Μαρκ ΜακΚόσλαντ, που συμμετέχει στους Geckos.

Υπάρχουν πολλά ακόμη δισκοπωλεία να επισκεφθεί κανείς στο Λονδίνο. Στις ελάχιστες μέρες που είχα στη διάθεσή μου όμως, αυτά πρόλαβα να δω. Άλλωστε ήθελα να περάσω χρόνο και στα βιβλιοπωλεία της πόλης. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…