Οι Τρύπες κάποτε: Λονδίνο, Άμστερνταμ ή στη Σελήνη;

Κινούμενος ο χρόνος, ακούνητες οι στιγμές: η Σελήνη δεν ανήκε στην επικράτεια του Ντορέ, όπως την όριζε το πάρκο με τα παγκάκια όπου άραζαν για μπίρες ο Έλμερ και το πανκαριάτο της εποχής, ή τα παιδιά που έκαναν πρόβες στο υπόγειο στούντιο Foster. Βρισκόταν απέναντι από τα γρασίδια, στα μαρμάρινα αλώνια της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, όμως λόγω της ροκενρόλ ταυτότητάς της, η Σελήνη ήταν απόλυτα ενταγμένη στο σύμπλεγμα των «νησιών» (Βαβέλ, Φλου, Λωτός, Time Out), που έπλεαν εντός του Αρχιπελάγους του Ντορέ στη δεκαετία του ’80. Όπως όλα τα ευαγή τριγύρω, η Σελήνη γνώρισε πένες αποτελώντας σημείο αναφοράς για ρεμπελιό, ποτά και ζυμώσεις, σε εκείνη τν Θεσσαλονίκη που οι πιάτσες και τα στέκια απείχαν μια ανάσα το ένα από το άλλο (Δον Κιχώτης, Μανδραγόρας, Λούκι Λουκ, El Lay, Basement της Ικτίνου). 

Η φωτογραφία με τις Τρύπες να τα χώνουν ζωντανά στο πάλκο της Σελήνης είναι ενσταντανέ από το 1984. Ο πρώτος κιθαρίστας της μπάντας, Μιχαλάκης Κανατίδης, έχει αντικατασταθεί από τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, ενώ ο ο Γιώργος Δημητριάδης, που σήμερα ζει στο Βερολίνο, σε λίγο καιρό θα παραχωρήσει το σκαμπό στον Γιώργο Τόλιο. Κανατίδης και Τόλιος μακαρίτες σήμερα και οι δυο, αιωνία τους. Ο Καρράς στο μπάσο, ο Αγγελάκας στη φωνή στέκονται επίσης με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο στην πρώτη γραμμή, γεια σας, παιδιά, είμαστε οι Τρύπες από τη Νεάπολη και υπολογίζω: Αν έναν χρόνο αργότερα, το 1985, η μπάντα θα ηχογραφήσει τον πρώτο της δίσκο στο Αγροτικόν του Παπάζογλου για την Ano Kato Records του Τσακαλίδη, τότε σ’ αυτή τη φωτογραφία επί τω έργω, οι Τρύπες με μαθηματική ακρίβεια τεστάρουν ενώπιον των θαμώνων την Αμνησία, την Ταξιδιάρα Ψυχή, την Ασφάλεια και όλα τα μυθικά τραγούδια του ντεμπούτου τους, Ακροβάτης, Νταβατζής, Για την Πατρίδα, περίοδος πρώτη, ριφ άγρια και κοφτά όπως των Gang of Four. 

Βλέπω τη φωτογραφία και είναι σαν να τους ακούω. Συγκίνηση! Γιατί, όπως δήλωσε κι ο μέγας Στράμερ κάποτε για τους Clash (δανείζομαι το τσιτάτο του), σε αυτή τη φωτογραφία με τις Τρύπες «το μέλλον είναι άγραφο». Τη νύχτα αυτή, που απέχει πολλά χρόνια από τις άλλες νύχτες που αξιώθηκαν να παίξουν στο Ροντέο, το Κύτταρο ή στα παντού της ενδοχώρας που αλώνισαν, στα πανεπιστήμια και τον Λυκαβηττό, οι Τρύπες δεν γνωρίζουν τι θα επακολουθήσει. Με το Πάρτυ στον 13ο όροφο και τις Τρύπες στον Παράδεισο, το γκραν σουξέ και τα ευπώλητα τισέρτ καθώς το γκρουπ τους έγινε τιτάνιο, τα παιδιά από τη Νεάπολη δεν ξέρουν τι τους επιφυλλάσει ο κινούμενος χρόνος κι ας παραμένει εσαεί παγωμένη σε εκείνη τη νύχτα του 1984 η στιγμή της φωτογραφίας. 

Χρόνια μετά από αυτό το λάιβ στη Σελήνη, θα προστεθούν ο Ασκληπιός Ζαμπέτας στις κιθάρες και ο Χριστιανάκης στα πλήκτρα, οι Τρύπες θα ταξιδέψουν στο λονδρέζικο Marquee και θα γκρουβάρουν στο Μάντσεστερ, θα προσπαθήσουν σαν τη μαϊμού του ομώνυμου δίσκου να κρατήσουν το σόου. Δεν θα το καταφέρουν. Στις αρχές του μιλένιουμ θα διαλυθούν και ας κατάφεραν να κρατηθούν ζωντανοί χρόνια περισσότερα πολλά από το μπαρ Σελήνη, που εγκατέλειψε μερικές νύχτες μετά από αυτό το ενσταντανέ του 1984. Κινούμενος ο χρόνος, ακούνητες οι στιγμές!