Τελικά για ποιον «Αύγουστο» τραγουδάει ο Νίκος Παπάζογλου;

Ο Αύγουστος μας καλωσόρισε και τα Μίντια όπως κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες κάνουν λόγο για «κορύφωση της εξόδου των αδειούχων». Σχεδόν με την ίδια ευλαβική συνέπεια, όμως, την ίδια μέρα έστω κι ένας ραδιοφωνικός σταθμός ή ένας λογαριασμός φίλου στα social media θα τιμήσουν τον «Αύγουστο» του Νίκου Παπάζογλου, ένα τραγούδι με ιδιαίτερη και μεγάλη ιστορία, που σίγουρα δεν αφορά τον αγαπημένο μήνα του καλοκαιριού.

Η έμπνευση για τον «Αύγουστο» γεννήθηκε μέσα από μια έντονη και προσωπική συγκυρία στη ζωή του τραγουδιστή. Το καλοκαίρι του 1978, και συγκεκριμένα μετά τον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης, ο Παπάζογλου πρότεινε στη σύζυγό του και στη νεογέννητη κόρη τους να φύγουν προσωρινά για την Αμερική, καθώς το σπίτι τους είχε υποστεί ζημιές και οι μετασεισμοί συνέχιζαν. Λίγες εβδομάδες αργότερα, με φόντο τον άδειο από οικογένεια Αύγουστο, αποδέχτηκε την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου να παραθερίσει στο Πήλιο. Εκεί, μέσα σε ένα νεανικό, ανέμελο περιβάλλον, βίωσε έναν δυνατό αλλά ανεκπλήρωτο έρωτα με μια νεαρή κοπέλα.

Ο Νίκος Παπάζογλου είχε μόλις γίνει πατέρας και η αγάπη του για την οικογένεια τελικά υπερίσχυσε. Παρότι βαθιά ερωτευμένος, αποφάσισε να αφήσει πίσω το καλοκαιρινό πάθος και να επιστρέψει μόνος του στη Θεσσαλονίκη. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν γεμάτος σκέψεις, εσωτερικές συγκρούσεις και μια βαθιά μελαγχολία για κάτι που άρχισε δυνατά, αλλά έμεινε ανολοκλήρωτο. Από αυτήν τη διαδρομή γεννήθηκε ο «Αύγουστος» — όχι σαν αυθόρμητη καλοκαιρινή μπαλάντα, αλλά σαν αποτύπωμα ενός εσωτερικού διλήμματος.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε τελικά το 1984, έξι χρόνια αργότερα, μέσα από τον δίσκο Χαράτσι. Ο «Αύγουστος» δεν είναι ούτε ωδή στο καλοκαίρι ούτε μουσική υπόκρουση για τις διακοπές. Είναι η αφήγηση ενός έρωτα που δεν προχώρησε, η νοσταλγία για κάτι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, και τελικά, ένας ύμνος στην ανθρώπινη συναισθηματική πάλη. Και ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που τον ακούμε, ακόμα και χωρίς να γνωρίζουμε την ιστορία του, κάτι μέσα μας αναγνωρίζει αυτήν την ανείπωτη απουσία.

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό

με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε

κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά

ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε

φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω

κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος

λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ

ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος

κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά

διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό

μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε

από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως

που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε

κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός

αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται

μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως

φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται

και φέγγει από μέσα η φυλακή