Για τον Νικ Κέιβ, αυτό το μουσικό βίντεο αντιπροσωπεύει την ευελιξία της Τεχνητής Νοημοσύνης ως δημιουργικό εργαλείο
Ο Αυστραλός μουσικός Νικ Κέιβ κυκλοφόρησε χθες ένα μουσικό βίντεο για το τραγούδι του «Tupelo» του 1985, δημιουργημένο με τεχνητή νοημοσύνη - παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχε επικρίνει συναδέλφους του για χρήση της ΑΙ.
Στο παρελθόν, ο Νικ Κέιβ έχει ασκήσει κριτική στη γενική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης. Σύμφωνα με ένα άρθρο στο Brooklynvegan.com, έχει «επιτεθεί» στο ChatGPT λέγοντας: «άντε γ@@@ - άσε ήσυχη τη σύνθεση τραγουδιών». Δήλωσε επίσης ότι η τεχνητή νοημοσύνη «μπορεί κάλλιστα να σώσει τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί να σώσει τις ψυχές μας».
Ωστόσο, μετά από αυτό το νέο του βίντεο ο Νικ Κέιβ φαίνεται να έχει αποκτά στάση απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Σε μια μακροσκελή δήλωση για το μουσικό βίντεο, ο Νικ Κέιβ μοιράστηκε:
«Ο λόγος που τρέφω τόσο μεγάλο σεβασμό για το τραγούδι Tupelo, και γιατί το έχουμε ερμηνεύσει σχεδόν σε κάθε συναυλία των Bad Seeds από τότε που γράφτηκε για πρώτη φορά πριν από τόσα χρόνια, είναι ότι συνεχίζει να διατηρεί μια ασταθή επείγουσα κατάσταση. Ακόμα και τώρα, η ερμηνεία του μοιάζει με ένα είδος κατοχής. Είναι ένα τραγούδι χτισμένο σε μια χαρακτηριστική γραμμή μπάσου των Bad Seeds, αρπακτική και αμείλικτη, και πάνω σε αυτή την απλή δομή, ξεδιπλώνεται μια επική ιστορία. Η καταιγίδα του Tupelo για την οποία τραγούδησε ο Τζον Λι Χούκερ στο ομώνυμο τραγούδι του συγχωνεύεται με τη γέννηση του Έλβις Πρίσλεϊ, ο οποίος γεννήθηκε στο Tupelo ως δίδυμος, με τον πρωτότοκο αδελφό του να πεθαίνει κατά τη γέννηση. Στο τραγούδι, η πλημμύρα παίρνει βιβλικές διαστάσεις, κατεβαίνοντας πάνω στους ανθρώπους ως μια εξοντωτική δύναμη, διαστρεβλώνοντας τη φυσική τάξη - όπου κανένα πουλί δεν μπορεί να πετάξει, κανένα ψάρι δεν μπορεί να κολυμπήσει - καθώς ξεδιπλώνεται η τραγική γέννηση του Έλβις. Σε μια καλύβα από σανίδες, με ένα δέμα και ένα κουτί και μια κούνια από άχυρο, γεννιέται ο Βασιλιάς. Ο Έλβις απεικονίζεται ως ο σωτήρας, ρίχνεται σε έναν ταραγμένο κόσμο για να τον σώσει, για να κουβαλήσει το βάρος του Τουπέλο. Ο Έλβις ενσαρκώνει τον λυτρωτή Χριστό, σώζοντας όχι μόνο το Τουπέλο, αλλά ολόκληρο τον κόσμο από τις αμαρτίες του και την επακόλουθη καταστροφή του.
Τα αναφέρω όλα αυτά επειδή το Tupelo κυκλοφόρησε πριν από σαράντα χρόνια. Σήμερα είναι τα γενέθλιά του! Μια παράξενη ιδέα, καθώς το τραγούδι εξακολουθεί να είναι τόσο φρέσκο, επίκαιρο και ζωτικό όσο ποτέ.
Τώρα, ο φίλος μου, ο σκηνοθέτης Άντριου Ντόμινικ – γνωστός για τα Chopper, The Assassination of Jesse James, One More Time With Feeling, και Blonde, μεταξύ άλλων – με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι μου έστειλε ένα δώρο για να γιορτάσουμε την τεσσαρακοστή επέτειο του Tupelo.
Για όποιον διαβάζει αυτά τα αρχεία, θα είναι σαφές ότι έχω σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, ιδιαίτερα όσον αφορά τους συγγραφείς που χρησιμοποιούν ChatGPT και άλλα γλωσσικά μοντέλα για να κάνουν το δημιουργικό τους έργο. Έχω επίσης ανησυχίες σχετικά με τις πλατφόρμες δημιουργίας τραγουδιών που υποβαθμίζουν τη μουσική σε ένα απλό εμπόρευμα, εξαλείφοντας εντελώς την καλλιτεχνική διαδικασία και τους συναφείς αγώνες της.
Έτσι, είδα την ταινία του Άντριου και μετά την ξαναείδα. Την έδειξα στη Σούζι. Προς έκπληξή μας, διαπιστώσαμε ότι ήταν μια εξαιρετικά βαθιά ερμηνεία του τραγουδιού - μια γεμάτη ψυχή, συγκινητική και εντελώς πρωτότυπη εκδοχή του Tupelo, πλούσια σε μύθους και ένας συγκινητικός φόρος τιμής στον μεγάλο Έλβις Πρίσλεϊ, καθώς και στο ίδιο το τραγούδι. Οι φωτογραφίες του Έλβις, κινούμενες με τεχνητή νοημοσύνη, είχαν μια παράξενη ποιότητα, σαν να είχε αναστηθεί από τους νεκρούς, και οι εικόνες σταύρωσης-ανάστασης στο τέλος ήταν ταυτόχρονα σοκαριστικές και βαθιά συγκινητικές. Η Σούζι και εγώ μείναμε έκπληκτοι. Καθώς παρακολουθούσα τη σουρεαλιστική μικρή ταινία του Άντριου, ένιωσα την άποψή μου για την τεχνητή νοημοσύνη ως καλλιτεχνική συσκευή να μαλακώνει. Σε κάποιο βαθμό, το μυαλό μου άλλαξε».
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών επέστρεψε για μια ακόμη χρονιά στον αγαπημένο αρχαιολογικό χώρο, όπου η Καμεράτα ερμήνευσε την όπερα «Ορφέας και Ευριδίκη» του Γκλουκ, υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου
17°
