10 μπάντες και τραγούδια τζετ με κωδικό Θεσσαλονίκη τώρα!

Παίζω στο ραδιόφωνο το ολόφρεσκο Out of Control των Seahorse και προπαγανδίζω: Το ριφ σκοτώνει και το γκρουβ τους είναι τέτοιας ποιότητας που Red Hot Chili Peppers, Rage Against the Machine και Stone Roses θα σκότωναν να το έχουν. Εντυπωσιακό είναι και το ρεφρέν, System sucks, system fall, but you can cheer me up some more. Παίδες, αν ακόμα εκεί έξω παίζουν μπαρ με κόσμο που χορεύει αντί να ανεβάζει «περιεχόμενο» και ντιτζεόνια που πουσάρουν μουσική αντί να επιτελούν αγγαρεία με αυτά που θέλει ο κόσμος, τότε μαθηματικά κάπως έτσι μπορεί να πάρει μπρος μια γνήσια ρέιβ νύχτα. Αλλάζω κλίμα και από τους Seahorse, την πιο γκρουβάτη all star μπάντα της πόλης (έσο έτοιμος, τον Μάιο σκάει ο νέος δίσκος τους), μεταδίδω τη νωχελική και βινυλιακή ντίσκο του Dream Machinery στο This Superb, αποφασίζοντας να χαρίσω το δεύτερο μέρος της εκπομπής αποκλειστικά σε λόκαλ σχήματα, στον ήχο της Θεσσαλονίκης τώρα. Είναι ο ήχος μιας πόλης που οι μουσικοί και τα σχήματα δεν σταμάτησαν να κυκλοφορούν συγκινητικές μουσικές, μα σε αντίθεση με άλλες εποχές, που η πόλη σαπόρταρε την τοπική σκηνή, οι σημερινοί είναι καταδικασμένοι να ακούγονται από μειοψηφίες. Εκτός και αν εκπλαγώ ευχάριστα και το κυρίαρχο αξίωμα (who gives a fuck), καταρριφθεί αυτό το Σαββατόβραδο με κοσμοσυρροή στο WE. Τρία σχήματα με ισάριθμα χιτ και δίσκους που υπό άλλες συνθήκες θα έλιωναν (με το υπό το άλλες συνθήκες, εννοώ αν υπήρχαν ακόμα ο 88μισό και ο Republic 100.3), διαγωνίζονται στην κατηγορία «διαχρονική, indie, alternative, pop κουλτούρα».

Παραθέτω την ξυραφένια κιθαριστική Pavement/ grunge των Super Stereo (Μέρες), το στακάτο brit (The Fall) των post Mary’s Flower Superhead και τα ονειροτοπία των Lemonostifel στο Γλυκό του Κουταλιού. Έκτο τραγούδι με σφραγίδα και εντοπιότητα Θεσσαλονίκης είναι τo Cheap Suits που διαλέγω να μεταδώσω από τους Ta Toy Boy. Προειδοποίηση: Μη μου λανσάρεστε ως αμετανόητοι ρέκτες της Sarah Records, αν δεν δοξάζετε αυτά τα αγόρια, και το αυτό ισχύει και για το σινγκλ αριθμός επτά, το The way back, με υπογραφή Secret Postcards.

Απότομη αλλαγή ύφους, αφού έτσι απρόβλεπτο μου αρέσει να είναι το ραδιόφωνο: από τα λαϊβάδικα We και Rover, πάντα φιλόξενους τόπους για τα άνωθεν καλά παιδιά της τοπικής σκηνής, ορίστε μια σπονδή στην τζαζ κοινότητα που έχει τον Orato για στρατηγείο. Από τους Yako Trio και την αχαλίνωτη Μακεδονική κοσμοτζάζ του Afromacedonian, στα καπάκια (αριθμός σουξέ εννιά για να μην ξεχνιόμαστε), το εκρηκτικό σόουλ φανκ χιπ χοπ των Kapten στο Dancing Tooth. Έκλεισα την εκπομπή με το Όνειρο από τους Fratelli (μετέπειτα Μακεδονομάχοι), για να τιμήσω τον Μίμη Αντωνόπουλο (μουσική και στίχοι / έσβησε προχθές), με τη διαπίστωση πως ό,τι και να γίνει θα έχουμε πάντα στη Θεσσαλονίκη έναν ολόδικό μας ήχο. Ολόδικό μας και ας δείχνει ότι οι καλές μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί.