Όταν γνώρισα τον Γιάννη Μαρκόπουλο στο σπίτι του Νίκου Κούνδουρου

Πήγα για πρώτη φορά στο σπίτι του Νίκου Κούνδουρου στο Μετς, το είχε κανονίσει ο Γιάννης Ζουμπουλάκης, για μία συνέντευξη στο ΒΗΜΑ. Η αφορμή ήταν το τελευταίο του ντοκιμαντέρ «Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη». Κάνουμε μία μεγάλη συζήτηση, λέμε και διάφορα γύρω από τη ζωή και την Τέχνη, μου δείχνει ότι με συμπάθησε, και δίνουμε ένα δεύτερο ραντεβού για κάποιες μέρες αργότερα αφού του τηλεφωνήσω πρώτα. Τον παίρνω τηλέφωνο όπως είχαμε συνεννοηθεί και μου λέει «Έλα, θα έρθει σε λίγο και ο Γιάννης Μαρκόπουλος». Δεν τον είχα συναντήσει ποτέ.

Έφτασα στο σπίτι του Νίκου Κούνδουρου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν ήδη εκεί, και αυτό που εύκολα μπορούσε να δει κάποιος ήταν ο μεγάλος σεβασμός που είχε ο ένας για τον άλλο. Ξεκινάμε να κουβεντιάζουμε και κάποια στιγμή αναφέρω τον τίτλο της συνέντευξης «Είμαστε ερασιτέχνες της ζωής» κάτι που είχε πει ο Νίκος Κούνδουρος. Το ακούει ο Γιάννης Μαρκόπουλος και λέει «Έλα τώρα, ερασιτέχνες. Τι είναι ερασιτεχνισμός;». Σχεδόν αντανακλαστικά άρχισα να φτιάχνω ένα παράδειγμα: «Κύριε Μαρκόπουλε, να σας πω κάτι. Εμείς τώρα εδώ, αν τραγουδήσουμε το “Την εικόνα σου”, θα είμαστε επαγγελματίες ή ερασιτέχνες; Παρεμπιπτόντως είναι το αγαπημένο μου από όλα τα τραγούδια σας». Και μου απαντάει: «Αν το τραγουδήσουμε με την ψυχή μας, δεν θα είμαστε ερασιτέχνες». Γυρίζω στον Κούνδουρο και του λέω «Είμαστε έτοιμοι να το τραγουδήσουμε με την ψυχή μας;». Ήταν περίπου πρόθυμος… Κάνουμε μια γρήγορη υπενθύμιση τους στίχους. Ο Μέγας Μιχάλη Κατσαρός. Και μετά από ένα λεπτό βρισκόμαστε τρεις άνθρωποι να το τραγουδάμε. Από τις πιο ανέλπιστα ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου, να τραγουδάω με τον Νίκο Κούνδουρο και τον Γιάννη Μαρκόπουλο το αγαπημένο μου τραγούδι του. Ο Κούνδουρος είχε μια πολύ γλυκιά φωνή, έτσι κι αλλιώς μιλούσε έτσι, ο Μαρκόπουλος είχε τη φωνή που όλοι ξέρουμε, και εγώ από τη χαρά μου και τον ενθουσιασμό μου τραγουδούσα πιο δυνατά από όλους. Κάποια στιγμή αποσυντονιστήκαμε, χάσαμε λίγο τους στίχους, αλλά δεν είχε καμία σημασία στο τέλος. Κάποια στιγμή άρχισα να τους παρατηρώ γιατί η στιγμή ήταν μοναδική. Στο σημείο του κομματιού που οι στίχοι έλεγαν «Χρώματα κι αρώματα, άσε τα καμώματα», στη λέξη «καμώματα» έβαλαν όλη τους τη δύναμη. Μεγάλη στιγμή. Προφανώς ο καθένας έφερε κάτι στο νου του, μπορεί και την ίδια τη ζωή. Μετά ήρθε η φωτογραφία μας…  Τους είπα ότι δεν θα το ηχογραφήσω και χαίρομαι γιατί έτσι θα το κρατάω για πάντα στην καρδιά μου.

Παρακάτω η πιο αγαπημένη μου, σχεδόν ψυχοθεραπευτική ερμηνεία του τραγουδιού…