Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τους Duran Duran μετά από 40 χρόνια;

Τι μπορεί να θέλει κανείς να ρωτήσει τους Duran Duran; Τίποτα.

Θέλω να πω, είναι τόσο αθώοι και στρέιτ (με την καλή έννοια) που σχεδόν ακυρώνουν κάθε απορία που μπορεί να έχεις για αυτούς.

Η μουσική τους ανέκαθεν ήταν ένα διάφανο party list, τόσο ειλικρινές και τίμιο που δεν μπορούσες να σκεφτείς κάτι κακό να πεις, να υποπτευθείς κάτι, να βρεις δεύτερες σκέψεις από πίσω, να θεωρήσεις ότι διαψεύδουν τους οπαδούς τους.

Ίσως θα μπορούσες να πεις «δεν αντέχω τη φωνή του Le Bon» αλλά ποτέ δεν θα ήθελες να πληγώσεις αυτόν τον αγαθό γίγαντα με μία τέτοια κακία. Γιατί, ακόμα και αυτή η ένρινη, έντονη, γκρινιάρικη φωνή, έδεσε απόλυτα με τον «ηχητικό τους τοίχο», έγινε τόσο χαρακτηριστική με το έργο τους ώστε δημιούργησε το δικό τους στιλ: ένα χορευτικό power pop – new wave rock κατάλληλο για ανοιχτούς χώρους, αρένες, πάρτι, ανοιχτά παράθυρα στο αυτοκίνητο, καλοκαιρινή κατάσταση μυαλού.

Επίσης, η φωνή του Le Bon έγινε τόσο αναπόσπαστη με τον ήχο-Duran-Duran ώστε μπόρεσε να κρατήσει, σαν κλειδαριά, όλο το γκρουπ για πάντα μαζί (εκτός το παράλληλο γκρουπ, τους Arcadia, που δημιούργησαν το 1985 οι Simon Le Bon, Nick Rhodes και Roger Taylor σαν μία αποσυμπίεση των δημιουργικών τους ιδεών παρά σαν κίνηση διάλυσης, γι’αυτό και οι φαν δεν έπαθαν πανικό και επιβράβευσαν στα τσαρτς κάθε side project τους καθώς και τους Power Station, που δημιούργησαν οι Andy και John Taylor από τους Duran Duran, μαζί με τους μακαρίτες τον Robert Palmer και τον Tony Thompson από τους Chic).

Αυτή η συνοχή λοιπόν, ήταν και το κυριότερο χαρακτηριστικό της «εορταστικής» για τα 40 χρόνια της ύπαρξης του γκρουπ, ζωντανής διαδικτυακής συνέντευξης που έδωσαν το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, 22 Οκτωβρίου, παραμονή της κυκλοφορίας του νέου τους άλμπουμ Future Past και στην οποία ήμασταν «καλεσμένοι» κι εμείς.

Η συνέντευξη υποτίθεται ότι θα ήταν Q&A, με ερωτήσεις μουσικών δημοσιογράφων από όλο τον κόσμο αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, αυτό είναι απλώς ένα PR happening για να πουν τα δικά τους οι καλλιτέχνες. Δεν πειράζει όμως, γιατί, όπως είπαμε, ειλικρινά δεν έχεις τίποτα να τους ρωτήσεις. Όλα είναι ξεκάθαρα και απλωμένα μπροστά σου, σαν να σου δηλώνουν το πόθεν έσχες τους, μέσα από δώδεκα καινούργια τραγούδια.

Ακόμα και ο βρετανός δημοσιογράφος που τους έκανε κάποιες ερωτήσεις, ήταν τόσο φαν που σχεδόν δάκρυζε καθώς θυμόταν ότι τους παρακολουθούσε όταν ήταν νέος στις συναυλίες τους. Οι ερωτήσεις του ήταν ένα εορταστικό «πώς νοιώθετε που είσαστε όλοι μαζί;» - κλισέ που φανερώνει ότι ξέρεις ήδη την απάντηση.

Μακάρι όλοι όσοι έδιναν συνεντεύξεις, ας πούμε μουσικοί, να είχαν την ίδια ευφράδεια (ή όχι;) που έχουν στα άλμπουμ τους για να μπορούν να πουν ιστορίες από το παρελθόν τους ή από τη δημιουργία του κάθε έργου τους. Λίγοι το κάνουν καλά ή είναι πρόθυμοι γι’αυτό.

Στη συνέντευξη της Πέμπτης οι Duran Duran ήταν χαλαροί, χαμογελαστοί και ήρεμοι σαν να μην είχαν τίποτα να φοβηθούν. Εκτός, ίσως λίγο από τον Le Bon που φαινόταν να τον στενεύει πολύ το παντελόνι του και ήταν καθισμένος έξω και μπροστά σε ένα άβολο σκαμνί. Ήξεραν ότι έχουν βγάλει ένα καλό άλμπουμ (πάντα το ξέρεις, μετά από 40 χρόνια στη μουσική) γι’αυτό και έγινε τόσο θεαματικό το promo τους.

Η μόνιμη επωδός σε όλες τις ερωτήσεις (ακόμα και τις 3-4 από online δημοσιογράφους που διαβάστηκαν στο τέλος) ήταν ότι: «Είμαστε μαζί γιατί μας δένει η ίδια μουσική. Συμφωνούμε απόλυτα. Συντονιζόμαστε απόλυτα. Και όταν γράφεις κάτι που το ξέρεις ότι είναι καλό, νοιώθεις το ίδιο thrill, νοιώθεις να ανατριχιάζεις όταν λες να ’το’».

Ακόμα και ο μπασίστας, ο John Taylor που αποχώρισε από το γκρουπ πριν από 15 χρόνια, είπε στη συνέντευξη ότι έφυγε επειδή είχε βαρεθεί τη μουσική τους, αλλά μόλις αποχώρησε και άρχισε να την ακούει σαν ακροατής, τη ζήλεψε αυτή την ίδια μουσική και αδημονούσε να επιστρέψει και να γίνει ξανά μέρος της.

Πόσο στρέιτ.

Κανένα δράμα, κανένα σκάνδαλο, κανένα μπότοξ, καμία κρυφή ατζέντα. Μόνο φίλοι, άνετοι μέσα στο ρόλο του ο καθένας, τακτοποιημένοι στις θέσεις τους, έτοιμοι για το πάρτι.

Έτσι λοιπόν, όπως λέει το δελτίο τύπου, «οι Duran Duran κυκλοφόρησαν το πολυαναμενόμενο 15ο άλμπουμ τους “Future Past”, ενώ πριν λίγες μέρες έγινε η πρεμιέρα του νέους τους video clip για το τραγούδι “Anniversary” με συμμετοχές έκπληξη. Οι Duran Duran, έχοντας τη βοήθεια μερικών από τα συναρπαστικότερα ονόματα τους μουσικής των τελευταίων 50 ετών, παρέδωσαν ένα ακόμα απίστευτο άλμπουμ που ξεχωρίζει. Δουλεύοντας μαζί με τον DJ & παραγωγό Erol Alkan και τον πρωτοπόρο συνθέτη και παραγωγό Giorgio Moroder, το συγκρότημα ζήτησε τη συμβολή απροσδόκητων pop καλλιτεχνών – ανάμεσά τους ο πολυπλατινένιος hit-maker Tove Lo, την Ivorian Doll και τους Chai από την Ιαπωνία. Επιπλέον, ο Graham Coxon των Blur συμμετείχε στη δημιουργία αρκετών τραγουδιών και έπαιξε κιθάρα, ενώ ο πρώην πιανίστας του David Bowie, Mike Garson χάρισε μια άλλη διάσταση στο τελευταίο τραγούδι του δίσκου, “Falling”. Τέλος, ο επί χρόνια συνεργάτης τους Mark Ronson έγραψε και έπαιξε μαζί τους το “Wing”, ενώ οι μίξεις του άλμπουμ έγιναν από τον Mark ‘Spike’ Stent. To άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάφορα studios στο Λονδίνο και το Λος Άντζελες.»

Στη συνέντευξη της Πέμπτης ήταν μαζί τους και η σκηνοθέτις του video clip για το κομμάτι Anniversary, η βραβευμένη με BAFTA φωτογράφος και κινηματογραφίστρια Alison Jackson η οποία εξήγησε ότι τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν μέσα σε τρεις μέρες, στο ιστορικό κάστρο Belvoir στο Leicestershire, το οποίο χρονολογείται από τον 11ο αιώνα. Στο βίντεο εμφανίζονται δεκάδες (τους μέτρησα) doppelgängers, σωσίες διασημοτήτων που έρχονται στο μεγάλο πάρτι των 40 χρόνων: από τη βασίλισσα Ελισάβετ με το σκυλολόι της από κόργκις, μέχρι τον (απίστευτης ομοιότητας) Daniel Craig, την Billie Eilish, Lady Gaga, Madonna, George Clooney, Iggy Pop, Elton John, Kate Moss, Kim Kardashian κ.α. Το κλιπ θυμίζει παλιές καλές εποχές του MTV, τότε που τα πάρτι είχαν ασυγκράτητο θράσος και χαρά, ζημιές και σεξ στην κρεβατοκάμαρα, αναίσθητους στους καναπέδες και τελείωναν με την ομαδική βουτιά στην πισίνα. Τότε που όλοι ήταν και συμπεριφέρονταν σαν πιτσιρικάδες.

Και, πραγματικά, στο βίντεο εμφανίζονται και οι σωσίες των Duran Duran, όταν αυτοί, νεαροί, έτοιμοι να καταπιούν τον κόσμο, πρωτοξεκινούσαν.

Τι να τους ρωτήσεις λοιπόν; Πώς να νοιώθουν που έβγαλαν άλμπουμ; Νοιώθουν “amazing”.

Ο John Taylor, αποκάλυψε: «Το Anniversary είναι ένα ξεχωριστό τραγούδι για εμάς. Προφανώς, είχαμε επίγνωση της επικείμενης 40ής επετείου μας, αλλά θέλαμε το νόημα του τραγουδιού να είναι περιεκτικό με τον ευρύτερο δυνατό τρόπο. Αφού παίξαμε και δουλέψαμε μαζί για τόσο καιρό, εκτιμούμε πολύ τι μπορεί να σημαίνει πραγματικά το ‘είμαστε μαζί’ και το ‘μένουμε μαζί’, δεν είναι κάτι που θα πιστεύαμε ότι άξιζε το τραγούδι πριν από 40 χρόνια, αλλά το κάνουμε σήμερα! Ήταν επίσης διασκεδαστικό να φτιάχνεις ένα κομμάτι με υπαινιγμούς προηγούμενων επιτυχιών του Duran, είναι σαν τα πασχαλινά αυγά, για να τα βρουν οι θαυμαστές».

Για την ιστορία, να πούμε ότι το Future Past είναι σαν ένα ψηφιδωτό από όλες τις καλές στιγμές του γκρουπ μέσα σε αυτά τα χρόνια. Είναι φανερό το άγγιγμα του Moroder με πειραγμένο και ενισχυμένο το beat εκεί που χρειάζεται (όπως το More Joy! με τους Chai) αλλά και η εμπειρία των Duran Duran να επιλέξουν νέα ονόματα για να δώσουν το σημερινό φλέγμα στον ήχο τους (όπως το πολύ όμορφο Hammerhead με την Ivorian Doll).