Πρώτη ακρόαση: Ο Elvis Costello τα βάζει με το ρολόι

Λένε ότι όταν είσαι νέος, δεν νοιάζεσαι διόλου για το πέρασμα του χρόνου. Παρ’ όλα αυτά, ο Elvis Costello ήδη από το 1983, πριν καν κλείσει τα 30, είχε κατά νου να γρονθοκοπήσει το ρολόι και μάλιστα στον τίτλο του όγδοου δίσκου του, στο «Punch The Clock». Σ’ εκείνο τον δίσκο, δεν υπήρχε ομώνυμο τραγούδι, οπότε δεν έχω ιδέα για ποιους λόγους. Τώρα, σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, αντί να βάλει στο εξώφυλλο το πρόσωπό του όπως τότε, βάζει ένα τεράστιο ανθρωπόμορφο σχεδόν μονόφθαλμο ρολόι και εξομολογείται ότι είναι διαβολεμένο πράγμα ο χρόνος: όταν ζεις πράγματα που δεν σε αφορούν, περνάει αργά κι όταν έχεις δίπλα σου εκείνον ή εκείνην που θέλεις, τρέχει σαν τρελός. Εντάξει, δεν είναι και κάτι πρωτότυπο…

Το «Hey Clockface» είναι όμως με τον τρόπο του, πρωτότυπο: αυτό το άλμπουμ δεν είναι ακριβώς άλμπουμ. Είναι μια συλλογή από ξεχωριστά μεταξύ τους -συνήθως όμορφα- τραγούδια, που ομαδοποιούνται ανάλογα με την πόλη που ηχογραφήθηκαν, περιλαμβάνουν μερικά από τα γνωστά πρόσωπα του Costello και τα παρουσιάζουν άλλοτε με επίπεδο τρόπο κι άλλοτε εμβαθύνουν αρκετά, δίνοντας νέα και σημαντικά στοιχεία για την εξέλιξη της προσωπικότητας του δημιουργού τους.

Ίσως, ο Costello να ξέρει κάτι που μας διαφεύγει: ενδεχομένως η υπόθεση άλμπουμ έχει φτάσει στο τέλος της. Ενδεχομένως είναι μια ιστορία που αποδεικνύει την αμηχανία των δισκογραφικών εταιρειών και αφορά τελικά πέντε εκατοντάδες (max.) φανατικών, που θα προπαραγγείλουν το έγχρωμο βινύλιο, το t-shirt και την κασέτα –κι ας μην έχουν κασετόφωνο- γιατί -ας πούμε- η κασέτα είναι καλό πράγμα και vintage. Καθόλου τυχαίο, ότι οι πιο πολλές εκδόσεις σε βινύλιο, κασέτα κλπ. δεν ξεπερνούν τα πεντακόσια κομμάτια. Οι περισσότεροι από τους εν λόγω κυρίους, πιθανότατα θα κρατούν το εξώφυλλο στα χέρια τους, την ώρα που θα οδηγούν το κινητό τους στο Spotify για να ακούσουν το άλμπουμ από ‘κει. Ίσως ούτε καν ολόκληρο το άλμπουμ, μερικά από τα τραγούδια του αναλόγως τη διάθεση, πράγμα που θα κάνουν και όλοι οι μη φανατικοί, με τη διαφορά ότι αυτοί οι τελευταίοι δεν θα κρατούν καν εξώφυλλο. Τέλος, θα υπάρξουν και οι άλλοι, εκείνοι που δεν θα επιλέξουν συγκεκριμένα τραγούδια αλλά μια κάποια διάθεση, ξέρεις, «νιώθω κάπως στοχαστικός απόψε, είμαι λίγο jazz», οπότε η προχωρημένη λίστα που κατά λάθος διάλεξα, περιλαμβάνει και λίγο Costello από τις ηχογραφήσεις του «Hey Clockface» στο Παρίσι με τους αυτοσχεδιασμούς, τι τύχη! Μερικά από τα κορίτσια που είχαν εντυπωσιαστεί με το «She» κι ας μην ήταν δικό του, θα διαλέξουν τη διάθεση «ω ναι, νιώθω και πάλι ευάλωτη», οπότε όλο και κάποιο τραγούδι από τις ηχογραφήσεις του «Hey Clockface» στο Ελσίνκι θα υπάρχει στην αντίστοιχη λίστα. Κι αν η punk πλευρά του Costello, έχει κάνει φτερά εδώ και χρόνια, το «Revolution # 49» θα υπάρχει πιθανότατα -δίπλα στο «Revolution # 9» των Beatles- ανάμεσα στα φασαριόζικα tracks που θα αντιστοιχούν στη διάθεση «πόρνη, άπαντα», που όλο και κάποιοι θα επιλέξουν.

Ας εξηγηθώ: αγαπάω το «King Of America», το «This Year’s Model», τον δίσκο που ο Costello έκανε με τον Burt Bacharach κι αυτόν με τη Sophie von Otter και θεωρώ ότι το «Shipbuilding», το «Almost Blue», το «Little Palaces» και το «Indoor Fireworks» είναι μεγάλα τραγούδια. Έτσι, και ανάλογα τη διάθεση της στιγμής, από τον καινούργιο δίσκο θα ακούω ξανά και ξανά το «Hey Clockface / How Can You Face Me?», το «Revolution # 49», το «Newspaper Pane» και το «Hetty O'Hara Confidential» -καλή συγκομιδή- και θα συνεχίσω να αγαπώ τον τρόπο που αισθάνεται ο Elvis Costello, όσο πάντα.

Επιπλέον, θα συμφωνήσω μαζί του ότι σε πείσμα των δισκογραφικών εταιρειών και των λίγων ρομαντικών, ο κόσμος της μουσικής έχει για πάντα αλλάξει, μα θα παραμείνω -κατά πάσα πιθανότητα ως το τέλος- ένας από αυτούς τους λίγους ρομαντικούς.

Το νέο άλμπουμ του Elvis Costello, «Hey Clockface», κυκλοφορεί σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα από τη Minos EMI, a Universal Music Company με την υποστήριξη του Athens Voice 102.5 στις 30 Οκτωβρίου. Συντονιστείτε για συλλεκτικά give aways.