Γιατί Μαντόνα, γιατί;

Τι ωφελεί ένα ακόμα κακιασμένο σχόλιο; Εγώ με αγάπη της το λέω και όχι μόνον σ’ αυτή αλλά και σ’ όλες όσες βρισκόμαστε σε διαφορετική ηλικία απ’ αυτή που γράφει η επιθυμία μας. Μου είναι άλλωστε άγνωστες οι επιδιώξεις της ποπ βιομηχανίας. Τι θέλει; Να λειτουργεί σαν βαμπίρ που ρουφάει το αίμα δροσερών κορασίδων και με το που πατήσουν τα τριανταπέντε να τις πετάει στην ανακύκλωση ή μήπως προτιμάει να γίνεται η ίδια βαμπίρ, ένα βαμπίρ κοντόχοντρο, δυσκίνητο, με θλιβερές πλεξούδες που εκσφενδονίζει τα φάλτσα του συνοδεία μιας μουρμούρας που υποδυόταν το Γρηγοριανό μέλος; Οι φωνητικές χορδές είναι το πρώτο που γερνάει στον άνθρωπο, ακούστε με κι εμένα που έχω να τραγουδήσω από τότε που μεσουρανούσε η Νταϊάνα Ρος.

Όπως και να’χει, τη λυπήθηκα τη Ματζ και το ένδοξο τρισχαριτωμένο κορίτσι που υπήρξε, όπως λυπάμαι και κάθε γυναίκα που δεν έχει καμία δυνατότητα να τιμήσει αυτό που υπήρξε κάποτε. Μερικοί-ες το μπορούν. Θα σας δώσω δυο τρία πρόσφατα παραδείγματα για να δείτε ότι όντως γίνεται. Η Φανύ Αρντάν μάνι μάνι, που με πατημένα τα εβδομήντα, κι όμως. Έκανε τις προάλλες στο «Νιάρχος» το ντεμπούτο της στην σκηνοθεσία Όπερας και σάρωσε ο,τι είχαμε δει μέχρι τότε. Ντεμπυτάντ στα εβδομήντα, δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα, συμβαίνει όμως μέρα παρά μέρα. Θα ήθελα να την δω εκατό φορές αυτή την παράσταση για να ξεπλυθούν τα ματάκια μου από το κιτς και τις παραναγνώσεις έργων πολύ πιο βατών από του Σοστακόβιτς που απετόλμησε. Ξέρω – ξέρω, θέλετε να σας πω αν έμοιαζε ακόμα με τη «Γυναίκα της διπλανής πόρτας». Ε λοιπόν, ναι, έμοιαζε, αλλά με τον τρόπο που έχουν οι γαλλίδες να φροντίζουν το εαυτό τους φροντίζοντας να πουλάνε μόνον και όχι να αγοράζουν ο,τι παράγει κάθε φορά η μόδα τους. Για να σιγουρευτώ, κάθισα κι έβλεπα το βιντεάκι με τον Μικ Τζάγγερ να εφευρίσκει ξανά και ξανά τα όρια της κίνησης, του ρυθμού, της εκρηκτικότητας και της χάρης, εβδομηνταπέντε ετών αυτός και φρεσκοεγχειρισμένος στην καρδιά του. Το πιθανότερο είναι να ανήκει σε ένα άλλο είδος ανθρώπου, με προηγμένο μυϊκό και νευρικό σύστημα αλλά η ραγισμένη του καρδιά καταρρίπτει αμέσως τον συλλογισμό μου. Τότε; Τότε που οφείλεται αυτή η παραφύση  γοητεία του Αλαίν Ντελόν που βγήκε στις Κάννες και τύφλωσε τους φωτογραφικούς φακούς, με τις ίδιες σακούλες κάτω από τα μάτια που τις έχει από την εποχή του Γατόπαρδου; Τι έκανε την Ανιές Βαρντά παιδί-θαύμα μέχρι την τελευταία της πνοή και πώς στο καλό τα κατάφερνε να συνδυάζει τόσο τέλεια τις έθνικ πολύχρωμες εσθήτες της σχεδόν τυφλή αλλά με το μάτι μονίμως κολλημένο στο βιζέρ της κάμερας; Κορίτσια δεν ξέρω το μυστικό αλλά νομίζω ότι μόλις τώρα σας το είπα.