Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, λέει το δικό της αντίο στον Χρήστο Πολίτη
Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, αποχαιρετά τον ηθοποιό Χρήστο Πολίτη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών.
«Με μεγάλη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Χρήστου Πολίτη, ο οποίος διέγραψε μια γόνιμη πορεία δεκαετιών στην Τέχνη, υπηρετώντας την με ζήλο και ανιδιοτέλεια. Για το μεγάλο κοινό, ο Χρήστος Πολίτης ίσως παραμένει ταυτισμένος με την πολύχρονη και καθημερινή παρουσία του στην τηλεόραση: έναν ρόλο απαιτητικό, τον οποίο υπηρέτησε με επαγγελματισμό και αφοσίωση. Ο Χρήστος Πολίτης ήταν, όμως, πολλά ακόμη», δήλωσε η Λίνα Μενδώνη και πρόσθεσε:
«Ο απόφοιτος της Σχολής του Εθνικού με γερή θεατρική σκευή, που του επέτρεψε από νεαρή ηλικία να στέκεται επάξια δίπλα στους "μεγάλους" του χώρου και να αναμετράται με τα κλασικά κείμενα. Ακάματος εργάτης του θεάτρου, ως ερμηνευτής και ως συνδημιουργός, μαζί με τον Αντώνη Αντύπα, του "Απλού Θεάτρου", του καινοτόμου σχήματος που για χρόνια προσέφερε υψηλής ποιότητας παραστάσεις κορυφαίων έργων του σύγχρονου ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου. Ηθοποιός με επιλεκτικές και διακριτές κινηματογραφικές παρουσίες. Και, πάντοτε, σεμνός υπηρέτης της Τέχνης, που παρά την αναγνωρισιμότητά του, δεν επεδίωξε την ανώφελη και περιττή προβολή, ούτε συνέδεσε με αυτή την μακρόχρονη πορεία του στη σκηνή και την οθόνη, μικρή και μεγάλη. Στους οικείους του και τους φίλους του απευθύνω ειλικρινή συλλυπητήρια».
Ποιος ήταν ο Χρήστος Πολίτης
Ο Χρήστος Πολίτης (πραγματικό επώνυμο Πιατουλάκης) γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1942 στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου και μεγάλωσε, με καταγωγή από το χωριό Καβούσι Ρεθύμνης. Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965). Εργάστηκε στο θέατρο από το 1966 έως το 1998, συμμετέχοντας σε πάνω από 45 θεατρικές παραγωγές, και στον κινηματογράφο, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες. Στη τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές, με πιο γνωστή τη σειρά Λάμψη του Νίκου Φώσκολου. Ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998 εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου, θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Συμμετείχε ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο των Γιάννη Φέρτη - Ξένιας Καλογεροπούλου, στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966) και ακολούθησε ο θίασος Τιτίκας Νικηφοράκη - Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969) ενώ συνεργάστηκε με το θίασο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι - Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Με αυτές τις παραστάσεις συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990), που είχε στόχο την θεατρική αποκέντρωση, με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.. Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλέξη Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με έναν πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β' Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977).Τη δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα. Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η Λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως "Γιάγκο Δράκο", ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Τη δεκαετία του 1990 υπήρξε για δύο χρόνια δάσκαλος στη Δραματική Σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη.
Οι μεγάλοι συγγραφείς είδαν στην ηλικία ως κάτι εντελώς διαφορετικό από κοινωνικό ελάττωμα. Διέκριναν σε αυτή μια από τις βαθύτερες εμπειρίες της ανθρώπινης ύπαρξης.
22°
