Η σκιά του πατέρα μου: Το τέλος της αθωότητας στη Νιγηρία των 90s

Δύο αγόρια μαζί με τον πατέρα τους αφήνουν το χωριό τους για να περιπλανηθούν στο θορυβώδες Λάγος του 1993, λίγο πριν από τις επεισοδιακές εκλογές και το στρατιωτικό πραξικόπημα που θα βουτήξει τη Νιγηρία στο χάος. Τα ανησυχητικά σημάδια, βέβαια, είναι σταθερά μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα των παιδιών, που βρίσκονται γαντζωμένα στο πλευρό του πατέρα τους, ο οποίος είναι αποφασισμένος να πάρει τα μινιάτικα που του χρωστάνε στη δουλειά του. O Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ κάνει ένα συναρπαστικό και αξιοθαύμαστο ντεμπούτο. Ο Bρετανός με νιγηριανές ρίζες σκηνοθέτης βασίζεται σε μια αυτοβιογραφική μνήμη για να αφηγηθεί μια ξεχωριστή ιστορία, η οποία, πέρα από το βιωματικό γνώρισμα, διαθέτει σαφή κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά. Η πλοκή είναι δοσμένη κυρίως από το αθώο βλέμμα των δύο παιδιών, που έχουν την ευκαιρία να περάσουν μία μέρα στο Λάγος με τον πατέρα τους, τον οποίο δεν βλέπουν συχνά. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις κρατάνε τον τελευταίο μακριά από το σπίτι τους, αλλά στο παιδικό μυαλό τους η δικαιολογία του πατέρα δεν είναι ούτε αρκετή, ούτε θεμιτή. Όπως λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια το ένα αγόρι στον πατέρα του, όταν εκείνος επιχειρεί να δικαιολογήσει την απουσία του, «όμως αν έλειπες για να έχουμε λεφτά, τότε γιατί δεν σου τα δίνουν;». Όλη η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται μέσα σε ένα 24ωρο.

Μέσα σε λίγες βινιέτες καθημερινότητας, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης αφηγείται με θαυμαστή λιτότητα τη διαδρομή της ζωής των τριών ηρώων, που μέχρι το τέλος θα είναι όλοι τους αλλαγμένοι. Η νατουραλιστική αφήγηση διανθίζεται από σπάνιο μείγμα σαρκασμού και συγκίνησης. Το αυτοβιογραφικό φιλμ καταλήγει σε σκληρά συμπεράσματα όχι μόνο για το τέλος της παιδικής αθωότητας –το οποίο για κάποια παιδιά έρχεται πολύ νωρίτερα–, αλλά και για το ταραγμένο μέλλον μιας βασανισμένης χώρας, που το καλοκαίρι του 1993 βρέθηκε σε ένα ιστορικό σημείο καμπής. Η ταινία απέσπασε το βραβείο BAFTA για το καλύτερο σκηνοθετικό ντεμπούτο. Βέβαια, το γεγονός ότι βραβεύεται στην Αγγλία ένα φιλμ που, έστω και εμμέσως, ασκεί κριτική στο αποικιοκρατικό παρελθόν της πάλαι ποτέ μεγάλης αυτοκρατορίας, μοιάζει με παραδοξότητα. Το κατόρθωμα του Ακινόλα Ντέιβις είναι ότι δεν γίνεται ποτέ υπερβολικός ή καταγγελτικός. Η «Σκιά του πατέρα μου» είναι ένα τρυφερό γράμμα προς την πατρική φιγούρα που έλειψε από το πλευρό του (ο σκηνοθέτης έχασε τον πατέρα του όταν ήταν πολύ μικρός) αλλά και μια σημαντική υπενθύμιση ότι οι οικογενειακοί δεσμοί είναι σημείο αναφοράς για τις ζωές όλων μας.