Ένα φως που δεν σβήνει ποτέ: Ο γλυκός φάρος της ζωής

Έπειτα από μια έντονη ψυχολογική κρίση, ο βιρτουόζος φλαουτίστας Πάουλι επιστρέφει στο πατρικό του σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Φινλανδίας προκειμένου να βρει την ηρεμία του. Όμως η επαφή με το παρελθόν και η έλλειψη ουσιαστικής επαφής με τους γονείς του δεν τον βοηθούν ιδιαίτερα. Ώσπου συναντά μια παλιά του συμμαθήτρια, την Ίρις, επίσης μουσικό, και τον προσκαλεί σε ένα live της.

Το χιούμορ που κυμαίνεται μεταξύ του φευγάτου και του γλυκόπικρου είναι εκείνο που προσδίδει γούστο στην τρυφερή δραμεντί του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. Ο Λάουρι-Μάτι Παρπέι ακολουθεί ένα μονοπάτι αφηγηματικής συνέπειας όπου τα στερεότυπα της μουσικής κομεντί –πάντως τα οργισμένα και κακόγουστα τραγούδια της Ίρις ελάχιστη σχέση έχουν με την κανονική μουσική– αξιοποιούνται με τρόπο ανανεωτικό, αν όχι λυτρωτικό. Το βορειοευρωπαϊκό χιούμορ, κράμα ζεστασιάς-ψυχρότητας-αποστασιοποίησης, είναι κυρίαρχο στο λιτό, ουμανιστικό δράμα που απέσπασε επτά Jussi (τα φινλανδικά κινηματογραφικά βραβεία). Το «Ένα φως που δεν σβήνει ποτέ» αφορά κυρίως τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων και δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο κομμάτι της ουσιαστικής επαφής και της ειλικρινούς επικοινωνίας, με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που αποτελεί σήμα κατατεθέν της αφήγησης.