Κριτική για την ταινία «Έτσι ξαφνικά» σε σκηνοθεσία Ριουσούκε Χαμαγκούτσι. Πρωταγωνιστούν: Βιρζινί Εφιρά, Τάο Οκαμότο, Κιόζο Ναγκατσούγκα
Η Μαριλού Φοντέν διευθύνει έναν ιδιωτικό οίκο ευγηρίας στο Παρίσι. Οι προϊστάμενοί της την πιέζουν να αυξήσει τα έσοδα, παρότι οι οικονομικές δυσκολίες γίνονται όλο και πιο έντονες. Η Μαριλού, εκτός της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων, προσπαθεί να διατηρήσει τη φροντίδα των άρρωστων ηλικιωμένων σε υψηλό επίπεδο, υιοθετώντας ένα ειδικό πρόγραμμα (η μέθοδος «Humanitude»), για το οποίο ορισμένοι φροντιστές-νοσηλευτές εκφράζουν αντιρρήσεις. Κι ενώ η ηρωίδα μοιάζει εγκλωβισμένη σε αδιέξοδο, η τυχαία γνωριμία της με μια καρκινοπαθή Γιαπωνέζα θεατρική σκηνοθέτρια γίνεται αφορμή να δει τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.
Ο συνδυασμός ευαισθησίας, αξιοπρέπειαςκαι πολιτικής σκέψης χαρακτηρίζει με ακρίβεια το ουμανιστικό σινεμά του Χαμαγκούτσι («Drive my car»). Η διακριτικότητα της σκηνοθεσίας είναι κυριολεκτικά αφοπλιστική, σε ένα συγκινητικό φιλμ που ζορίζει διαρκώς τον θεατή (οι εικόνες στο γηροκομείο, η βαριά ασθένεια της Γιαπωνέζας καλλιτέχνιδας), αλλά δεν κυλάει ποτέ στις ευκολίες του εκβιαστικού μελοδράματος. Την κεντρική ιδέα του στοχαστικού σεναρίου δανείστηκε ο Χαμαγκούτσι από το βιβλίο «You and I – The Illness Suddenly Get Worse», που περιγράφει την αλληλογραφία γύρω από τη ζωή, την ασθένεια και τον αναπόφευκτο θάνατο, μεταξύ της Γιαπωνέζας διανοούμενης Μακίκο Μιγιάνο και της διακεκριμένης ιατρικής ανθρωπολόγου Μάχο Ισόνο. Παρότι οι δύο γυναίκες δεν γνωρίζονταν, κατόρθωσαν να αναπτύξουν μέσω των 20 επιστολών τους έναν βαθύ και ουσιαστικό πνευματικό δεσμό στο διάστημα των τριών μηνών που κράτησε η αλληλογραφία τους έως τον πρόωρο θάνατο της Μιγιάνο (1977-2019).
Στο φιλμ του Χαμαγκούτσι η βασική γλώσσα είναι η γαλλική (πρώτη γαλλόφωνη ταινία του σκηνοθέτη), ενώ τα αφηγηματικά εργαλεία του κινούνται γύρω από την ανάγκη κατανόησης του άλλου –και της απομάκρυνσης από το προσωπικό μας εγώ–, αλλά και την αξία του φιλοσοφείν σε κάθε έκφανση της ζωής. Η συσχέτιση δε της ιδιωτικής ζωής με ένα ευρύτερο κοινωνικό (αλλά και πολιτικό, αφού το φιλμ είναι κόλαφος για τον καπιταλισμό, που στοχεύει στους θετικούς οικονομικούς δείκτες εις βάρος της ανθρώπινης ευμάρειας) περιβάλλον, όπου η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη είναι οι κινητήριοι μοχλοί, δίνουν τη δυνατότητα στο «Έτσι ξαφνικά» να εκφράσει τον προβληματισμό του για το πώς διαμορφώνονται οι διαπροσωπικές σχέσεις σήμερα, ενώ εστιάζει και στη δύναμη του τυχαίου (η αρχική συνάντηση των δύο γυναικών). Παράλληλα αναπτύσσει έναν συγκλονιστικό σχολιασμό για το πώς η αρρώστια –και ειδικά η ευάλωτη ψυχική υγεία– έχει μετατραπεί σήμερα σε κοινωνικό στίγμα, ενώ από το ποιητικό φιλμ δεν λείπουν οι στιγμές ζεστασιάς (υπέροχες οι σεκάνς στο Κιότο). Διπλό βραβείο ερμηνείας στις Κάννες για τις πρωταγωνίστριες Βιρζινί Εφιρά και Τάο Οκαμότο.
Η νευρώδης σκηνοθεσία, η μείξη μαύρης κωμωδίας-ψυχολογικού θρίλερ και η παρουσία πρωτοκλασάτων ερμηνευτών χαρακτηρίζουν την πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του Ρομέν Γαβρά
Ο Άαρον Σόρκιν επιστρέφει στο Facebook δεκαέξι χρόνια μετά με μια αξιοπρεπή μεν ταινία, που δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τη μεγαλειώδη σκιά του προκατόχου της
O Ρόμπερτ Πάτινσον δίνει τα διαπιστευτήριά του, πλάθοντας μια ηλεκτρισμένη, γεμάτη ένταση αλλά και ωριμότητα ερμηνεία, που ίσως να τον οδηγήσει στις φετινές οσκαρικές υποψηφιότητες.
Η βραβευμένη με Όσκαρ Τζέσικα Τσαστέιν πρωταγωνιστεί στο νέο θρίλερ που υπόσχεται δυνατές συγκινήσεις και ένα συναρπαστικό σχεδιασμό στη συνύπαρξη φαντασίας και πραγματικότητας.
17°
