Λογική και ευαισθησία: Ο αξεπέραστος φεμινισμός της Τζέιν Όστιν

Στην Αγγλία των αρχών του 19ου αιώνα μια μητέρα και οι τρεις κόρες της, μετά από τον θάνατο του συζύγου και πατέρα, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την έπαυλη όπου ζουν (το αρχοντικό κληρονομεί ο γιος του μακαρίτη από τον προηγούμενο γάμο του) και να μετακομίσουν σε μια φτωχή αγροικία.

Η νέα μεταφορά του ομότιτλου έργου της Τζέιν Όστιν δεν προσφέρει καμιά έκπληξη ή κάποια διαφορετική ματιά πάνω στην κλασική φεμινιστική ιστορία. Η ακαδημαϊκή προσέγγιση επικεντρώνεται κυρίως στις σχέσεις των τριών αδελφών Ντάσγουντ μεταξύ τους και με τη μητέρα τους, αλλά και στα σχόλια για τους επίδοξους μνηστήρες, χωρίς να «συλλαμβάνει» απόλυτα το ειρωνικό, δηκτικό σχόλιο της συγγραφέως για τις κυρίαρχες τάσεις της εποχής (το όνειρο του πλούσιου γάμου σχεδόν εξαντλεί το απόθεμα δραματουργίας του πιστού σεναρίου) και τα πουριτανικά ήθη της πατριαρχικής κοινωνίας. Κι όμως, παρότι το υλικό για κάτι πιο καινοτόμο είναι εκεί, η σκηνοθέτρια του «Blue Jean» προτιμά να βασιστεί μόνο στις αψεγάδιαστες ερμηνείες και το υψηλό επίπεδο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης.