«Όταν μια ταινία τελειώνει», έλεγε ο Ζαν-Πολ Ραπενό, «είμαι σαν τον ναυαγό στην παραλία, περιμένω το επόμενο ταξίδι»
Πέθανε χθες Τρίτη στο Παρίσι σε ηλικία 94 ετών o κινηματογραφιστής Ζαν-Πολ Ραπενό, σκηνοθέτης οκτώ ταινιών μεγάλου μήκους, μεταξύ των οποίων η πολύ δημοφιλής, στη Γαλλία και το εξωτερικό, ταινία «Συρανό ντε Μπερζεράκ» (1990), ανακοίνωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας από τους γιους του.
Ο Ζαν-Πολ Ραπενό, ένας από τους πρυτάνεις του γαλλικού κινηματογράφου, είχε σκηνοθετήσει τους μεγαλύτερους γάλλους ηθοποιούς, από τον Υβ Μοντάν («Ο άγριος») μέχρι την Κατρίν Ντενέβ («Το σκάνδαλο του πράσινου πύργου»), περνώντας από τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ ή την Ιζαμπέλ Ατζανί («Όλο φωτιά, όλο φλόγα»).
Αυτοδίδακτος και έχοντας εκπαιδευθεί κυρίως δίπλα στον Λουί Μαλ («Αντίο παιδιά»), γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία του στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ανεβάζοντας στο σινεμά τις περιπέτειες του Συρανό, μια ταινία βασισμένη στο θεατρικό έργο του Εντμόν Ροστάν.
Με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στον ομώνυμο ρόλο, ο «Συρανό» του κέρδισε το 1991 δέκα βραβεία Σεζάρ, μεταξύ των οποίων το βραβείο καλύτερης ταινίας, ενώ ο Ζαν-Πολ Ραπενό τιμήθηκε με το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη.
Δείτε παρακάτω το τρέιλερ του «Συρανό ντε Μπερζεράκ»:
Ήταν ο ίδιος σεναριογράφος των ταινιών του και φημιζόταν για την τελειομανία του.
«Δεν είμαι σαν μια μηλιά που ρίχνει τα φρούτα της κάθε φθινόπωρο. Ο ρυθμός μου είναι μάλλον μια ταινία κάθε πέντε ή έξι χρόνια. Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να κάνω τη μια ταινία μετά την άλλη. Εκτός ασφαλώς αν έχω ανάγκη χρημάτων....», έλεγε το 2015 στο εβδομαδιαίο περιοδικό Paris Match.
Αρχικά σεναριογράφος, κυρίως της «Ζαζί στο μετρό» του Λουί Μαλ, έκανε τα πρώτα βήματά του στη σκηνοθεσία υπογράφοντας το 1966 «Το σκάνδαλο του πράσινου πύργου» («La vie de château»), στο οποίο η Κατρίν Ντενέβ υποδύεται μια σύζυγο που πλήττει στο πλευρό του Φιλίπ Νουαρέ.
Στη συνέχεια οι επιτυχίες διαδέχθηκαν η μία την άλλη.
Το 1971 γύρισε τους «Παντρεμένους αλά... γαλλικά» (Les Mariés de l'an II) με τον Ζαν-Πολ Μπελμοντό και την Μαρλέν Ζομπέρ και το 1975 σκηνοθέτησε τις περιπέτειες του «Άγριου» («Le Sauvage»).
Έξι χρόνια αργότερα, έκανε νέα επιτυχία με την ταινία «Όλο φωτιά, όλο φλόγα», με τους Υβ Μοντάν και Ιζαμπέλ Αντζανί.
Έπειτα από απουσία σχεδόν δέκα ετών, ανέλαβε την πρόκληση να διασκευάσει για τη μεγάλη οθόνη, με τη βοήθεια του γάλλου συγγραφέα Εμανουέλ Καρέρ, το θεατρικό έργο «Συρανό ντε Μπερζεράκ», το οποίο είχε γράψει στα τέλη του 19ου αιώνα ο Εντμόν Ροστάν.
«Δεν μπορούσαμε να αρκεσθούμε στο να μετατρέψουμε απλώς σε εικόνες αυτό το θεατρικό έργο (...) Το αληθινό στοίχημα της ταινίας είναι ότι τα πρόσωπα μιλούν σ' αυτή με στίχους», είχε εξηγήσει.
Το 2025, ο Ζαν-Πολ Ραπενό είχε εκδώσει τα απομνημονεύματά του («Vive allure», «Με ζωηρό ρυθμό»), στα οποία μπορούσε κανείς να διακρίνει την ιδιαίτερη προσέγγισή του στο επάγγελμα του σκηνοθέτη. «Όταν μια ταινία τελειώνει», έλεγε, «είμαι σαν τον ναυαγό στην παραλία, περιμένω το επόμενο ταξίδι».
Μια συζήτηση για το «Αλλού ο δρόμος», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την τέχνη ως ανάγκη, τη φωτογραφία, την ανθεκτικότητα και εκείνο το «αλλού» που εξακολουθούμε να αναζητούμε.
Η νευρώδης σκηνοθεσία, η μείξη μαύρης κωμωδίας-ψυχολογικού θρίλερ και η παρουσία πρωτοκλασάτων ερμηνευτών χαρακτηρίζουν την πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του Ρομέν Γαβρά
Ο Άαρον Σόρκιν επιστρέφει στο Facebook δεκαέξι χρόνια μετά με μια αξιοπρεπή μεν ταινία, που δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τη μεγαλειώδη σκιά του προκατόχου της
15°
