Το τέλος της οδού Όουκ (The End of Oak Street): Όχι το τέλος του κόσμου που φαντάζεστε

1982. Σε προάστιο του Μίσιγκαν ασυνήθιστα φαινόμενα συμβαίνουν (εμφανίσεις φυτών που έχουν εξαφανιστεί πριν από εκατομμύρια χρόνια, εκτυφλωτικές λάμψεις στη διάρκεια της νύχτας κ.ά.), όμως η οικογένεια των Πλατ δεν δίνει σημασία, αφού το μόνο που την απασχολεί είναι το επικείμενο διαζύγιο των γονιών. Ώσπου έρχεται το μεγάλο σοκ και το σπίτι των Πλατ –μαζί με όλη τη γειτονιά τους που βρίσκεται γύρω από την οδό Όουκ– μεταφέρεται σ’ έναν άλλο κόσμο!

Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ υπέγραψε ένα από τα καλύτερα θρίλερ της περασμένης δεκαετίας («Σε ακολουθεί», 2015) το οποίο διαδέχτηκε το άνισο νεονουάρ «Το Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης» τέσσερα χρόνια αργότερα. Η νέα του δημιουργία βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δύο αυτά φιλμ, διατηρώντας ένα ξεχωριστό προσωπικό βλέμμα που αρέσκεται στους πειραματισμούς κι όχι στα τετριμμένα. Ο Μίτσελ, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, δεν θέλει να κάνει άλλο ένα φιλμ για το τέλος του κόσμου. Η ιστορία των ηρώων του (εξαιρετική ερμηνεία από τη Χάθαγουεϊ) μετατρέπεται στον φακό του σε μέσο αποδόμησης της πυρηνικής οικογένειας, χωρίς να ξεφεύγει ούτε σπιθαμή από τις προδιαγραφές μιας ταινίας που πρωτίστως στοχεύει στην ψυχαγωγία του θεατή. Με ένα σύνθετο αφηγηματικό σχήμα δράματος, κωμωδίας, δράσης και θρίλερ, το «Τέλος της οδού Όουκ» μοιάζει να ξεκινά σαν ένας ύμνος στο απενοχοποιημένο σινεμά του Σπίλμπεργκ, πριν μετατραπεί σε μια ευρηματική (όμως και άνιση καθώς δεν μπορεί να κουμπώσει άψογα το κωμικό με το δραματικό) α λα Στίβεν Κινγκ κριτική για τον εφιάλτη του αμερικανικού ονείρου, τοποθετώντας τα ειδυλλιακά προάστια των ΗΠΑ στο κέντρο του κάδρου αλλά και το έλεος μιας αλλόκοτα τρομακτικής εποχής που ανατέλλει.