Από το πλατό στη γιγαντοοθόνη: Πώς μια ταινία γυρισμένη σε κάμερες IMAX φτάνει τελικά στον κινηματογράφο

Μια σκηνή γυρίζεται με κάμερα IMAX. Τι συμβαίνει όμως από τη στιγμή που το φιλμ βγαίνει από την κάμερα μέχρι να εμφανιστεί, μήνες αργότερα, σε μια γιγαντιαία οθόνη κινηματογράφου;

Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν προσφέρει μια σπάνια ματιά σε αυτή τη διαδρομή. Η ταινία είναι η πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με κάμερες IMAX φιλμ, μετατρέποντας μια διαδικασία που στην εποχή του ψηφιακού κινηματογράφου μοιάζει σχεδόν αναχρονιστική σε ένα τεράστιο τεχνικό εγχείρημα.

Και η διαδικασία απέχει πολύ από το απλό «γυρίζουμε και προβάλλουμε».

Το φιλμ περνά από εργαστήριο, το αρνητικό επεξεργάζεται και οι σκηνές συναρμολογούνται. Στη FotoKem της Καλιφόρνιας, το τελευταίο κινηματογραφικό εργαστήριο στον κόσμο που παράγει κόπιες 70 χιλιοστών για IMAX, χιλιάδες κοψίματα της ταινίας ενώνονται ακόμη και σήμερα με το χέρι.

View this post on Instagram

A post shared by Reece Feldman (@guywithamoviecamera)

Ακολουθεί η διόρθωση του χρώματος. Δοκιμαστικές κόπιες εξετάζονται καρέ-καρέ, χρησιμοποιούνται χρωματικά φίλτρα και κάθε πλάνο παίρνει συγκεκριμένες αριθμητικές τιμές ώστε η τελική εικόνα να πλησιάζει όσο γίνεται περισσότερο εκείνη που θέλει ο σκηνοθέτης.

Στη συνέχεια, το αρνητικό περνά από ειδικό εκτυπωτή. Φως, χρωματισμένο μέσω φίλτρων, διαπερνά το αρνητικό και αποτυπώνει την εικόνα στο θετικό φιλμ. Μετά τη χημική επεξεργασία και το στέγνωμα δημιουργούνται, μπομπίνα προς μπομπίνα, οι κόπιες που μπορούν να σταλούν στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Εκεί όμως εμφανίζεται ένα ακόμη πρόβλημα: οι κινηματογράφοι που μπορούν πραγματικά να τις προβάλλουν είναι ελάχιστοι.

Για την «Οδύσσεια» υπάρχουν μόλις 41 αίθουσες IMAX 70mm παγκοσμίως. Οι ειδικοί προβολείς είναι τόσο παλιοί ώστε πολλά από τα εξαρτήματά τους δεν κατασκευάζονται πλέον. Η IMAX αναζήτησε εγκαταλελειμμένους ή χαλασμένους προβολείς, τους αποκατέστησε και εκπαίδευσε δεκάδες νέους projectionists για να μπορέσει να αυξήσει τον αριθμό των αιθουσών.

Έτσι, η διαδρομή μιας εικόνας IMAX από το πλατό μέχρι την οθόνη εξακολουθεί να περιλαμβάνει φιλμ, χημικά, χειροποίητα κοψίματα, χρωματικά φίλτρα, μηχανές ηλικίας δεκαετιών και ανθρώπους με εξειδικευμένες γνώσεις που γίνονται ολοένα και σπανιότερες.

Σε μια κινηματογραφική βιομηχανία που έχει γίνει σχεδόν ολοκληρωτικά ψηφιακή, ίσως αυτό να είναι και το παράδοξο της «Οδύσσειας»: μία από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές παραγωγές του σύγχρονου Χόλιγουντ φτάνει στη μεγαλύτερη δυνατή οθόνη ακολουθώντας μια διαδικασία που παραμένει εντυπωσιακά αναλογική.