«Ρομερία»: Η νέα ταινία της Κάρλα Σιμόν ακολουθεί μια 18χρονη που αναζητά την άγνωστη οικογένεια του πατέρα της και ανακαλύπτει μια σκοτεινή ιστορία
Την ταινία «Ρομερία» της Κάρλα Σιμόν, που έκανε πρεμιέρα στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών, φέρνει στις θερινές αίθουσες από τις 25 Ιουνίου η Weirdwave.
Η ιστορία ακολουθεί τη 18χρονη Μαρίνα, η οποία ταξιδεύει στις ακτές του Ατλαντικού στην Ισπανία προκειμένου να παραλάβει έγγραφα για τις σπουδές της από την οικογένεια του πατέρα της, μια οικογένεια που δεν έχει γνωρίσει ποτέ.
Αυτό που ξεκινά ως μια τυπική, πρακτική επίσκεψη, σύντομα μετατρέπεται σε μια διαδρομή αποκάλυψης, καθώς έρχονται στην επιφάνεια κρυμμένα οικογενειακά μυστικά.
Η νέα δημιουργία της πολυβραβευμένης καταλανής σκηνοθέτριας, η οποία είχε τιμηθεί με τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία «Ροδακινιές του Αλκαράς» (2022), επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τη χαρακτηριστική της κινηματογραφική γλώσσα: ρεαλιστική, λιτή και βαθιά ανθρώπινη, με έναν τρόπο αφήγησης που φωτίζει μεγάλα και σύνθετα ζητήματα μέσα από απλές, καθημερινές στιγμές.
Η ταινία κορυφώνεται με ένα απρόσμενο τέλος που εντείνει τη συναισθηματική της δύναμη.
Η δράση τοποθετείται στο 2004. Η ορφανή Μαρίνα ταξιδεύει στην παραθαλάσσια πόλη Βίγο της Γαλικίας, αναζητώντας την άγνωστη οικογένεια του νεκρού πατέρα της. Αφορμή είναι ένα απαραίτητο πιστοποιητικό συγγένειας που χρειάζεται για να εξασφαλίσει μια υποτροφία.
Κατά τη διάρκεια αυτού του καλοκαιρινού ταξιδιού αυτογνωσίας, η νεαρή κοπέλα, έχοντας μαζί της μια ψηφιακή κάμερα, αρχίζει να ανασυνθέτει τις χαμένες εικόνες των γονιών της. Μέσα από ένα παλιό ημερολόγιο της μητέρας της και διάσπαρτες, συχνά αντιφατικές πληροφορίες, προσπαθεί να κατανοήσει ποιοι ήταν πραγματικά οι άνθρωποι που τη έφεραν στον κόσμο.
Καθώς συναντά για πρώτη φορά συγγενείς από την πλευρά του πατέρα της —θείους, θείες, ξαδέρφια, αλλά και δύο ψυχρούς παππούδες που ποτέ δεν την αναζήτησαν— η Μαρίνα έρχεται αντιμέτωπη με ένα οικογενειακό περιβάλλον γεμάτο απόσταση και συναισθηματική σκληρότητα.
Ο εύπορος παππούς της εκφράζει ακραίες απόψεις, υποστηρίζοντας πως αν η σύγχρονη Ισπανία «εξαφανιζόταν, ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος». Ως οικογενειακός πατριάρχης απαιτεί από τα εγγόνια του να τον χαιρετούν τελετουργικά, δίνοντάς τους ως «ανταμοιβή» ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ.
Σιγά σιγά, μυστικά και ψέματα συνθέτουν το πορτρέτο μιας βαθιά δυσλειτουργικής οικογένειας, αποκαλύπτοντας παράλληλα τις προκαταλήψεις, τα ταμπού και τις κοινωνικές αγκυλώσεις της Ισπανίας της δεκαετίας του ’80 — της περιόδου κατά την οποία οι γονείς της ηρωίδας ήταν νέοι ενήλικες.
Οικογένεια, μνήμη, απώλεια
Η ταινία «Ρομερία» εξερευνά τη μνήμη, την ταυτότητα και την οικογένεια μέσα από μια ημι-αυτοβιογραφική αφήγηση. Πρόκειται για ένα είδος κινηματογραφικού «προσκυνήματος» (romería) στις ρίζες της ίδιας της δημιουργού, η οποία αντλεί έμπνευση από την προσωπική της ιστορία, όπως είχε κάνει και στο ντεμπούτο της «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι».
Μέσα από την οπτική της έφηβης πρωταγωνίστριας και την κάμερα που κρατά στο χέρι, ξεδιπλώνεται μια γλυκόπικρη ιστορία για την αναζήτηση της καταγωγής, αλλά και για μια ολόκληρη γενιά στην Ισπανία των 80s.
Το ιστορικό πλαίσιο της αφήγησης συνδέεται με την περίοδο μετά το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο το 1975 και την άνοδο της «La Movida» στη Μαδρίτη, ενός πολιτιστικού κινήματος που εξέφρασε τη νεανική ελευθερία αλλά και τις υπερβολές της εποχής, με αυξημένη χρήση ναρκωτικών. Όπως σημειώνει η Σιμόν, «η ελευθερία είχε και τη σκοτεινή της πλευρά».
Η σκηνοθέτρια, ιδιαίτερα αγαπητή στην κριτική, επιστρέφει ξανά σε θέματα μνήμης και απώλειας, επιχειρώντας να επεξεργαστεί προσωπικά τραύματα που σχετίζονται με την απώλεια των γονιών της όταν ήταν παιδί, στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Η ίδια έχει δηλώσει ότι διαθέτει ελάχιστα τεκμήρια για τους γονείς της — λίγες φωτογραφίες και κάποια βίντεο — αλλά οι επιστολές της μητέρας της της προσέφεραν βαθύτερη κατανόηση της προσωπικότητάς της, των σκέψεων και της εποχής της.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η δημιουργός καταλήγει ότι ο κινηματογράφος της επιτρέπει να «κατασκευάσει» μνήμες που δεν είχε, μετατρέποντας την απώλεια σε δημιουργική αφήγηση.
Με τη «Ρομερία», η Κάρλα Σιμόν δεν μιλά μόνο για το προσωπικό της τραύμα, αλλά θέτει και ένα καθολικό ερώτημα: πόσο καλά γνωρίζουμε πραγματικά τους γονείς μας;
Ο Γκλεν Πάουελ είναι άνετος και στιλάτος στον ρόλο του δολοφόνου με το αγγελικό πρόσωπο, αν και η πραγματικά ξεχωριστή παρουσία στο φιλμ είναι εκείνη της Μάργκαρετ Κουόλεϊ
17°
