The Drama: Η Ζεντάγια, ο Ρόμπερτ Πάτινσον και η τοξικότητα

Ο ερωτευμένοι Τσάρλι και Έμα απολαμβάνουν τις τελευταίες προετοιμασίες πριν από τον γάμο τους. Ειδικά για το γαμήλιο πάρτι έχουν σχεδιάσει μια αξέχαστη βραδιά. Λίγες μέρες πριν από την τελετή, οι μελλόνυμφοι τεστάρουν με τους κουμπάρους τους τα φαγητά και τα ποτά που θα συμπεριλάβουν στο μενού, αλλά κάποια στιγμή το παρακάνουν με τις δοκιμές. Σε χαλαρή διάθεση –καθώς είναι και λίγο μεθυσμένοι– αποφασίζουν να παίξουν ένα φαινομενικά ανέμελο και αθώο παιχνιδάκι που έχει να κάνει με την εξομολόγηση του χειρότερου πράγματος που έχουν κάνει στη ζωή τους. Η εξομολόγηση της Έμα θα κόψει μαχαίρι τα πολλά γέλια...

Το νορβηγικό σινεμά τα τελευταία χρόνια κλέβει την παράσταση όχι μόνο από τους σαφώς πιο φημισμένους γείτονές του (Σουηδία, Δανία) αλλά και από τις πιο καταξιωμένες δραματουργικές σχολές της κεντροδυτικής Ευρώπης (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία). Έπειτα από τον οσκαρικού εκτοπίσματος Γιαοκίμ Τρίερ («Ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου», «Συναισθηματική αξία»), ο συμπατριώτης του Κρίστοφερ Μπόργκλι αναδεικνύεται σε άξιο συνοδοιπόρο. Στην ξεχωριστή κινηματογραφική διαδρομή των δύο Νορβηγών οι βασικές δυνάμειςτου έρωτα και του δράματος θέτουν ζόρικα ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη φύση. Ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίζεται ο σκηνοθέτης του «Dream senario» αποτελεί το βασικό καύσιμο τούτης της ανατρεπτικής –και ακραία διασκεδαστικής κατά διαστήματα– ταινίας, που μοιάζει με την ιδεώδη καλλιτεχνική δραμεντί που θα έφτιαχναν ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και ο Γούντι Άλεν αν κάποια στιγμή αποφάσιζαν να συνεργαστούν. Τα όσα ενώνουν αλλά κυρίως χωρίζουν ένα ζευγάρι μπαίνουν στην εύστοχη αφηγηματική φαρέτρα του Μπόργκλι, ο οποίος ταινία με την ταινία γίνεται όλο και καλύτερος.

Στη νέα του δουλειά, που είναι μια παραγωγή της Α24, ο κομφορμισμός που οδηγεί το ζευγάρι στη συμμόρφωση με τις παραδοσιακές αξίες αποδομείται αρκούντως απολαυστικά. Ο κοινωνικοπολιτικός χαρακτήρας του τολμηρού σεναρίου αφορά μεν τις μοντέρνες διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά στην ουσία μελετά την τοξικότητα της πολιτικής ορθότητας. Το μεγάλο όπλο του ευφυούς φιλμ είναι το… ονειρικό σενάριο κι όχι οι δύο πρωταγωνιστές-σταρ. Παρότι οι Ζεντάγια-Πάτινσον είναι άψογοι στους ρόλους δύο ανθρώπων που μοιάζουν απόλυτα συνειδητοποιημένοι και κατασταλαγμένοι στο τι θέλουν από τη ζωή τους (πριν τελικά έρθουν τα πάνω κάτω) το «Drama» απογειώνεται λόγω της αντισυμβατικής ειλικρίνειάς του. Η τοξικότητα στη σύγχρονη εποχή είναι κυρίως θέμα… πολιτικής ορθότητας και αυτολογοκρισίας, μας λέει ο τρομερός Νορβηγός. Ο φόβος μην τυχόν και πούμε κάτι λάθος οδηγεί στην υποχώρηση του αυθορμητισμού και την απώλεια της ειλικρίνειας. Τρομακτικό μεν, αλλά αληθινό πέρα ως πέρα.