Η νύφη: Το ματωμένο νυφικό της Μάγκι Τζίλενχαλ

Στο Σικάγο του 1936, ένας παραμορφωμένος άντρας ονόματι Φρανκ Φράνκενσταϊν ζητά από εκκεντρική επιστήμονα να τον βοηθήσει να αποκτήσει σύντροφο. Η τολμηρή Άιντα, που είχε βρει τραγικό θάνατο πριν από λίγες μέρες, θα «ζωντανέψει» μέσα από τα ριζοσπαστικά πειράματα της γιατρού, όμως δεν θα θυμάται τίποτα από την προηγούμενη ζωή της και κυρίως ότι σε λίγες μέρες επρόκειτο να παντρευτεί τον Φρανκ.

Όπως και στα «Ανεμοδαρμένα ύψη» της Έμεραλντ Φένελ, η Μάγκι Τζίλενχαλ επιχειρεί να δώσει τη δική της αιρετική ματιά πάνω στον μύθο του Φράνκενσταϊν αλλά και στο γοτθικό όραμα της Μέρι Σέλεϊ. Η συγγραφέας –ενσαρκωμένη από την Τζέσι Μπάκλεϊ, που υποδύεται και τη νύφη– εμφανίζεται στην αρχή του έργου για να προειδοποιήσει τους θεατές ότι, αν το ομώνυμο βιβλίο της από το μακρινό 1819 τους τρόμαξε, τώρα έρχεται η συνέχειά του, που θα τους ταρακουνήσει για τα καλά. Η ιστορία της «πιο γαμάτης νύφης», όμως, δεν είναι και τόσο συναρπαστική όσο υπόσχεται η αρχική σεκάνς, εκεί που μια αθυρόστομη και προκλητική Άιντα τα «χώνει» ανοιχτά στον αρχιμαφιόζο του Σικάγο, τον Λουπίνο, στο κλαμπ όπου βρίσκονται και οι δύο, λίγο πριν βρει τον θάνατο πέφτοντας από τα σκαλιά του κλαμπ. Η Μάγκι Τζίλενχαλ ήταν πριν από λίγα χρόνια υποψήφια για τα Όσκαρ σεναρίου και σκηνοθεσίας χάρη στην ταινία «Η χαμένη κόρη».

Με την πυξίδα της σταθερά στραμμένη προς τη μοντέρνα γυναικεία ενδυνάμωση, η Τζίλενχαλ επιχειρεί να φέρει τις ιδέες της γύρω από τη διαδικασία αναζήτησης της σημερινής ταυτότητας –όταν η νύφη ρωτά τον σύντροφό της πώς τη λένε, εκείνος αρχικά απαντάει Τζίντζερ (είναι λάτρης των μιούζικαλ), αλλά στη συνέχεια της λέει την «αλήθεια», ότι δηλαδή το πραγματικό της όνομα είναι Πηνελόπη– και το ζήτημα της γυναικείας αυτοδιάθεσης, μέσω μιας γκροτέσκας και κατασκότεινης ιστορίας. Η «Νύφη» στις πιο light –και καλύτερες– σκηνές της αντλεί έμπνευση αλλά και τρυφερότητα από την αίγλη του κλασικού Χόλιγουντ, ενώ στις σκηνές όπου το θερμόμετρο ανεβαίνει η Τζίλενχαλ θέλει να προκαλέσει και να σοκάρει, αλλά δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά, καθώς η αμετροέπεια και το χάος που απεικονίζει ξεχαρβαλώνει κάθε φιλότιμη σεναριακή προσπάθεια. Η Τζέσι Μπάκλεϊ μετά κι από τον «Άμνετ» βρίσκει ακόμη έναν δυνατό ρόλο, που θα συζητιέται για καιρό, ενώ ο Κρίστιαν Μπέιλ παίζει με την άνεση του ηθοποιού που τα καταφέρνει όλα.