Οι δύο εισαγγελείς και η πολιτική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής

Στη Σοβιετική Ένωση του 1937, μια επιστολή γραμμένη με αίμα από την ειδική πτέρυγα της φυλακής πολιτικών κρατουμένων, φτάνει στην Εισαγγελία της Μόσχας. Ο μόλις τριών μηνών διορισμένος νεαρός εισαγγελέας Αλεξάντερ Κορνιέφ αναλαμβάνει να διερευνήσει την υπόθεση.

Ο Ουκρανός Σεργκέι Λόζνιτσα («Το πρόσωπο της ομίχλης», «Η δύναμη της αλήθειας») ερευνά σταθερά την ιστορική και πολιτική μνήμη. Εδώ στρέφεται σε μια περίοδο όπου η «σταλινική τρομοκρατία βρίσκεται στην κορύφωσή της», όπως μας ενημερώνει το εισαγωγικό μήνυμα στην αρχή του φιλμ. Η προσπάθεια του ιδεαλιστή εισαγγελέα να φτάσει στην αλήθεια δίνεται με τη μορφή ενός άνισου αγώνα, του οποίου το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Μια κατασκότεινη πολιτική καταγγελία, φτιαγμένη με τα υλικά –αλλά και τα κλισέ– μιας καφκικής παραβολής για το απάνθρωπο πρόσωπο ενός ξεπερασμένου καθεστώτος, αλλά και για την ανάγκη της υπενθύμισης ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγική φάρσα. Μια υποψία σαρδόνιου χιούμορ τονίζει την παγίδα του παραλόγου στην οποία είναι εγκλωβισμένος ο ήρωας, σε ένα φιλμ με σαφείς επίκαιρες αιχμές (όχι μόνο για τη Ρωσία του Πούτιν) γύρω από τον εφιαλτικό αυταρχισμό που κυριαρχεί σήμερα σχεδόν σε όλο τον πλανήτη.