Κριτική ταινίας: Η νύμφη του νερού (Undine)

Μια ξεναγός στο Βερολίνο του σήμερα μετά το δραματικό χωρισμό της με τον πρώην φίλο της που την παράτησε για μια άλλη γυναίκα τα φτιάχνει με έναν δύτη. Όμως ένα σοβαρό ατύχημα δοκιμάζει την ισορροπία του ερωτικού τριγώνου.

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτζολντ καταπιάνεται με μια πειραγμένη ερωτική ιστορία όπου το μεταφυσικό και η ατμόσφαιρα μυστηρίου έχουν τον πρώτο λόγο. Η αφηγηματική ικανότητα του δημιουργού των «Τραγούδι του φοίνικα» και «Μπάρμπαρα» καταφέρνει να δώσει υποβλητικά –αλλά όχι και πάντα πειστικά– τις συνθήκες εξάρτησης και εμμονής στις εύθραυστες ζωές των ηρώων. Εξαιρετική η πρωταγωνίστρια Πάουλα Μπιρ (η οποία θυμίζει αρκετά την αρχική μούσα του σκηνοθέτη Νίνα Χος) συναντά και πάλι τον Φρανκ Ρογκόφσκι ύστερα από το «Transit», την προηγούμενη ταινία του Πέτζολντ, που είχαμε δει στη χώρα μας το 2018. Το ρίσκο που παίρνει ο σκηνοθέτης να δέσει σφιχτά τον μύθο της λαϊκής δοξασίας με ένα ερωτικό δράμα γεμάτο απελπισία προσθέτει πόντους στην κατασκευή και κάνει τη «Νύμφη του νερού» ένα αξιοπερίεργο φιλμ για το τρίπτυχο ζωή-έρωτας-θάνατος που θα γοητεύσει κυρίως εκείνους που έλκονται από τα ανεξήγητα φαινόμενα.

Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Πέτζολντ Πρωταγωνιστούν: Πάουλα Μπιρ, Φρανκ Ρογκόφσκι, Μαριάμ Ζαρί, Τζέικομπ Μάτσενζ